اشاره : یادداشت زیر نوشته ی علی عابدی ، نمایشنامه نویس ، کارگردان و بازیگر تئاتر است که در ویژه نامه ی تئاتر فستیوال با نام بهار فستیوال به مناسبت فرا رسیدن بهار 1394 منتشر شده است .
رﻧﮓ ﻣﻲ ﺑﺎزد زﻣﻴﻦ . ﭘﻮﺳﺖ ﻣﻲ اﻧﺪازد زﻣﻴﻦ . ﻃﺮ ﺣﻲ ﻧﻮ در ﻣﻲ اﻧﺪازد . ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ . زﻣﺴﺘﺎن ﻣﻲ رود و ﺟﺎي ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺑﻬﺎر ﺳﺮ ﻣﺴﺖ ﻣﻲ دﻫﺪ . ﺑﻮي ﺑﻬﺎر رﺳﻮاﻳﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ . ﻋﺎﺷﻘﻲ ات . ﻋﺎﺷﻘﻲ ات ﺑﻪ زﻣﻴﻦ . زﻣﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ و آﻳﺎ روزي ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻲ ﺷﻮد . زﻣﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﮔﺮد اﺳﺖ و ﺑﺮ ﻣﺪار ﺗﺴﻠﺴﻞ ﻣﻲ ﭼﺮﺧﺪ . ﺑﺮ ﻣﺪار رﻓﺖ و آﻣﺪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻻاﻗﻞ ﻧﻴﻢ ﻗﺮﻧﻲ را ﺷﺎﻫﺪش ﺑﻮدي و ﺑﻤﺎﻧﺪ ﭼﻪ ﻗﺮوﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﺧﺘﺎري ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﻣﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻲ داﻧﻴﻢ ﺑﺮ زﻣﻴﻦ ﭼﻪ رﻓﺘﻪ اﺳﺖ . ﺑﺮ زﻣﻴﻨﻲ داﻳﺮه اي ﺷﻜﻞ ﺑﺎ ﻣﺤﺘﻮاﻳﻲ ﺑﺴﻴﺎر و آﻳﺎ ﻧﺎﻣﺤﺪود . روزي اﻳﻦ ﮔﺮدي ﻣﻲ ﺷﻜﻨﺪ آﻳﺎ . و ﭼﻪ ﺳﻮال ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ زﻣﻴﻦ ﻣﻲ ﻣﺎﻧﺪ . و ﭼﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ زﻣﻴﻦ ﺑﻪ ﻣﺎ داده اﺳﺖ .
ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻢ ﻛﺪام ﻓﺼﻞ را ﻣﻲ ﺗﻮان ﻓﺼﻞ ﭘﺮﺳﺶ ﻧﺎﻣﻴﺪ و ﻛﺪام ﻓﺼﻞ را ﻓﺼﻞ ﭘﺎﺳﺦ ﺧﻄﺎب ﻛﺮد . دﻳﺪم ﻫﻤﻪ ﻓﺼﻮل ﺗﻮاﻧﺎﻳﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﻇﺮﻓﻴﺘﻲ را در ﺧﻮد دارﻧﺪ . ﭼﻪ ﺑﺴﺎ اﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ در زﻣﺴﺘﺎن ﺑﻪ ﺷﻜﻮﻓﻪ رﺳﻴﺪه اﻧﺪ و ﺧﻼﻗﻴﺖ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ در ﺑﻬﺎر ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ اﻧﺪ . ﻓﺼﻞ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ ﭼﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ . ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ زﻣﻴﻦ ﺑﺎ ﻣﺎ ﭼﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ . زﻣﻴﻦ ﭘﻮﺳﺖ ﻣﻲ اﻧﺪازد ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ . ﻣﺎ ﭼﻪ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ . آﻳﺎ ﻫﺮ ﺑﻬﺎر ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻛﻪ رﺧﺘﻲ ﻧﻮ ﺑﺮ ﺗﻦ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ اﻧﺪﻳﺸﻪ و ﺗﻔﻜﺮ ﻣﺎن ﻫﻢ ﻧﻮ و ﻛﺎﻣﻞ ﺗﺮ و ﭘﺎﻛﻴﺰه ﺗﺮ ﻣﻲ ﺷﻮد ؟ ﻳﺎ اﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎن در ﺧﻮاب زﻣﺴﺘﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﻲ ﺑﺮد و ﺑﺎ اﻳﻦ ﺑﺎدﻫﺎ و ﺗﻜﺎن ﻫﺎي زﻣﻴﻦ ﻫﻴﭻ ﺗﻐﻴﻴﺮي ﻧﻤﻲ ﻛﻨﻴﻢ . ﺑﺴﻴﺎري را دﻳﺪه اﻳﻢ ﻛﻪ زﻣﺎن و ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻜﺎﻧﻲ زﻣﻴﻦ ﺑﻪ ﺑﻠﻮغ ﻓﻜﺮي آﻧﻬﺎ ﻫﻴﭻ ﻛﻤﻜﻲ ﻧﻜﺮده اﺳﺖ ﭼﺮا ﻛﻪ اﮔﺮ اﻧﺴﺎن ﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮔﺮدش زﻣﻴﻦ ﭘﻲ ﺑﺮده ﺑﻮد اﻣﺮوز ﻣﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﺗﻔﻜﺮ ﻫﺎي داﻋﺶ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮ زﻣﻴﻦ ﻧﺒﻮدﻳﻢ . اﻳﻦ ﻳﺎداﺷﺖ ﺑﻬﺎﻧﻪ اي اﺳﺖ ﺑﺮاي دﮔﺮ ﮔﻮﻧﻲ . ﺑﺮاي ﭘﺮش از ﺳﻜﻮن . ﺑﺮاي ﺗﺎزه ﺷﺪن . ﻫﺮ ﭼﻨﺪ اﻳﻦ ﭘﻮﺳﺖ اﻧﺪازي ﭼﻮن زﻣﻴﻦ ﺑﺮ ﻣﺪار ﺗﻜﺮار ﺑﺎﺷﺪ . ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﻬﺎر ﺳﺎل دﻳﮕﺮ ﭼﻮن اﻳﻦ ﺑﻬﺎر در ﺟﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ .
