اشاره : یادداشت زیر نوشته ی حسین پاکدل ، نمایشنامه نویس ، کارگردان و بازیگر تئاتر است که در ویژه نامه ی تئاتر فستیوال با نام بهار فستیوال به مناسبت فرا رسیدن بهار 1394 منتشر شده است .
ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ و ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺣﺮﻓﻪاي ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﻲ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮر ﺑﻪ ﺳﻤﺖ و ﺳﻮﻳﻲ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم در ﺣﺎل ﺣﺮﻛﺖ اﺳﺖ . اﻳﻦ ﻛﻪ آﻳﺎ ﻃﺮح ﺟﺎﻣﻌﻲ ﺑﺮاي ﺑﻪ ﺳﺎﻣﺎن رﺳﺎﻧﺪن اﻳﻦ ﺳﻴﺮ ﺗﺨﺮﻳﺒﻲ و ﭘﺮﺷﺘﺎب وﺟﻮد دارد ﻳﺎ ﻧﻪ ، ﻗﺪری ﺟﺎي ﺗﺮدﻳﺪ دارد . اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی آن ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ارادهﻫﺎﻳﻲ ﺑﺮاي ﭼﺎره ﻛﺮدن اﻳﻦ وﺿﻌﻴﺖ وﺟﻮد ﻧﺪارد وﻟﻲ ﺑﺎ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺑﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺳﻮزیﻫﺎ ﻛﻪ ﺷﺪ ﺷﺮاﻳﻂ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪاي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﻣﻲﺗﻮان ﺑﻪ اﻳﻦ ارادهﻫﺎ و اﻳﺪهﻫﺎي ﺑﺮآﻣﺪه از آنﻫﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﻛﺮد ؛ ﺗﺎ اﻳﻦ ﻗﻄﺎر رم ﻛﺮده و ﺧﺎرج ﺷﺪه از ﺧﻂ را ﺑﻪ روال درﺳﺖ و ﻣﻌﻘﻮل ﻫﺪاﻳﺖ ﻛﻨﻨﺪ ؛ ﺑﺎﻻﺧﺮه اﻳﺪه اﮔﺮ ﻫﻢ ﻛﺎرآﻣﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪ ﻧﻴﺮوﻫﺎي اﺟﺮاﻳﻲ ﻗﻮي و ﻋﻤﻞ ﺟﻤﻌﻲ اﺳﺖ . وﺿﻌﻴﺖ اﻛﻨﻮن ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺎ ﻧﻪ دوﻟﺘﻲ ﺻﺪ در ﺻﺪ اﺳﺖ ، ﻧﻪ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﻛﺎﻣﻞ و ﻧﻪ ﺣﺘﻲ ﭼﻴﺰي ﻣﺎﺑﻴﻦ اﻳﻦ دو ﺣﺎﻟﺖ . ﻳﻚ ﺑﻲﺑﺮﻧﺎﻣﻪﮔﻲ ﻛﺎﻣﻞ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺳﺎﻳﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻪ اﺳﺖ . ﭼﻮن ﻧﻪ رﻫﺎ ﺷﺪه ي ﻛﺎﻣﻞ اﺳﺖ نه تحت اﺧﺘﻴﺎر و ﻛﻨﺘﺮل دﻗﻴﻖ . ﻫﻢ زﻳﺎن ده اﺳﺖ و ﻫﻢ ﺳﻮد آور . ﻫﻢ ﺑﻪ ﺷﻜﻠﻲ ﻛﺎﻣﻼً ﺷﺎﻧﺴﻲ ، ﮔﺎه آﺛﺎر ﻓﺎﺧﺮ ﺑﺎ ﺧﻮد ارﻣﻐﺎن دارد و ﻫﻢ در ﺣﺪ وﻓﻮر ﻣﺤﺼﻮﻻﺗﻲ ﺷﺒﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮي ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﻲﺷﻮد . ﺳﻮگ ﻣﻀﺤﻜﻪي ﺧﻨﺪه دار و اﺷﻚآور ﻋﺠﻴﺐ ﻏﺮﻳﺒﻲ اﺳﺖ. ﻣﻄﻠﻘﺎً ﻧﻤﻲﺗﻮان ﺑﻪ ﺷﺮاﻳﻂ ﻣﻮﺟﻮد ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﻲ ﻋﻨﻮاﻧﻲ ﻣﺸﺨﺺ داد . ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ در وﻫﻠﻪ اول ﻻزم اﺳﺖ اﻫﻞ اﻳﻦ ﺣﺮﻓﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺘﻲ اﺿﻄﺮاري ﻓﺮاﻫﻢ آﻳﻨﺪ و در ﻛﻤﺘﺮﻳﻦ زﻣﺎن ﻣﻤﻜﻦ اﻳﻦ وﺿﻌﻴﺖ را اول ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﻨﻨﺪ و ﺳﭙﺲ اﻳﻦ ﭘﺪﻳﺪه ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺷﺪه را – اﮔﺮ ﺗﻌﺮﻳﻔﻲ ﺑﺸﻮد ﺑﺮاي آن ﭘﻴﺪا ﻛﺮد – ﻣﻮرد ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ و ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ ﻗﺮار دﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺑﺸﻮد ﺑﺮاي آن راﻫﻜﺎري ﭘﻴﺪا ﻛﺮد . اﻛﻨﻮن ﺗﻌﺪادي ﺳﺎﻟﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻛﻮﭼﻚ و در ﺣﺎل ﺗﻜﺜﻴﺮ ﺑﺎ ﻓﺮاﻫﻢ ﻛﺮدن ﺷﺮاﻳﻂ اﺟﺮا ﺑﺮاي آﺛﺎر ﻛﻢ ﭘﺮﺳﻨﺎژ ﺑﻪ ﺷﻜﻠﻲ ﺳﺨﺖ و ﻃﺎﻗﺖ ﺳﻮز ﮔﺬاران ﻋﻤﺮ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ . ﺑﺎ ﻧﺒﻮد ﭘﺸﺘﻮاﻧﻪ و ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ ﻫﺰﻳﻨﻪﻫﺎ ﺑﻪ زودي اﻳﻦ ﻣﻜﺎنﻫﺎ ﻋﻤﺪﺗﺎ ﻳﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﻌﻄﻴﻠﻲ ﻣﻲروﻧﺪ و ﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻛﺎرﺑﺮي ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ اراﺋﻪ ﺧﺪﻣﺎﺗﻲ ﻏﻴﺮ از اﺟﺮاي ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ ؛ ﻣﮕﺮ آن ﻛﻪ ﮔﺮوهﻫﺎي ﭘﺮاﻛﻨﺪه ﮔﺮد ﻫﻢ آﻳﻨﺪ و در ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻌﺎوﻧﻲ و ﻳﺎ ﺷﺮﻛﺖﻫﺎي ﺳﻬﺎﻣﻲ اﻗﺪام ﺑﻪ ﺗﺄﺳﻴﺲ ﻣﺆﺳﺴﺎت ﺑﺰرگ و ﺣﺮﻓﻪاي ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻛﻨﻨﺪ . درﺳﺖ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺷﺮﻛﺖﻫﺎي ﺑﺰرگ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻓﻴﻠﻢ ﻳﺎ ﻣﺤﺼﻮﻻت ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﭼﻨﺪ ﻣﻨﻈﻮره . ﻛﻪ اﻳﻦ ﻫﻢ اﻟﺒﺘﻪ در ﺷﻜﻞ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪه ﺑﺎزﻫﻢ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﺎدي و ﺻﻨﻔﻲ اﺳﺖ . ﭼﻪ در ﻛﺸﻮرﻫﺎي ﺻﺎﺣـــﺐ ﺻﻨﻌﺖ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻫﻢ اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ اﻣﻮر ﺑﺪون ﺣﻤﺎﻳــﺖ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻣﻤﻜﻦ ﻧﻴﺴﺖ . در ﺷﻜﻞ دوﻟﺘﻲ ﻧﻬﺎﻳﺘﺎً ﺑﺎ ﺗﻌﺎرﻳﻒ ﻣﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ در ﺣﺪ ﻣﺤﺪود ﺑﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺳﺎزيﻫﺎي ﺷﺎﺧﺺ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮان ﺗﺎ ﺣﺪودي ﺟﻬﺖ ﺣﺮﻛﺖ ﻧﻤﺎﻳﺶ را ﺳﻤﺖ و ﺳﻮي ﻣﻨﺎﺳﺐ داد ﻛﻪ اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻦ اﻣﺮ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﻳﺰي ﺗﺎزه و ﺑﺮ اﺳﺎس ﺷﺮاﻳﻂ ﻣﻮﺟﻮد اﺳﺖ . ﻏﻴﺮ از اﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺑﻪ زودي اﻋﺘﺒﺎرات و ﻧﻴﺮوي اﻧﺴﺎﻧﻲ و ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﻫﺎي ذوﻗﻲ ﺑﻪ ﻓﻨﺎ ﻣﻲرود . ﮔﺴﺘﺮش ﻓﻀﺎﻫﺎي ﺑﺰرگ ﻧﻤﺎﻳﺸﻲ در ﻗﺎﻟﺐ ﭘﺮدﻳﺲﻫﺎ و اﺟﺎره دادن ﺑﻪ ﮔﺮوﻫﻬﺎي ﻃﺎﻟﺐ و ﻳﺎ در ﺷﻜﻠﻲ ﺑﺮداﺷﺖ درﺻﺪي از ﻓﺮوش از ﻣﺤﻞ ﮔﻴﺸﻪ – در ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻪ ﺻﺤﻨﻪ رﻓﺘﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺪاد اﺟﺮاﻫﺎي ﻣﺤﺪود و ﻧﺒﻮد اﺑﺰار ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻲ – ﺟﺰ ﻓﺮﺳﻮده ﻛﺮدن ﺑﺪﻧﻪ ﻣﺘﻔﻜﺮ ﺗﺌﺎﺗﺮ و دﻟﺰده ﻛﺮدن و ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﻴﻦ ﻛﺮدن ﺣﺮﻓﻪايﻫﺎ و اﻫﻞ اﻧﺪﻳﺸﻪ و ﻳﺎ ﻻﻏﺮ و ﺑﻲﺟﺎن ﻛﺮدن ﺗﺌﺎﺗﺮ ﭼﻴﺰي ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن ﻧﺨﻮاﻫﺪ آورد . ﻧﻬﺎﻳﺘﺎً ﻣﻴﺪان ﺑﺮاي ﺳﻔﺎرﺷﻲ ﺳﺎزي و ﺑﺴﺎز و ﺑﻔﺮوﺷﻲي ﺗﺌﺎﺗﺮي در ﺻﺤﻨﻪﻫﺎ رواج ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ و در اﻳﻦ ﺻﻮرت دﻳﮕﺮ ﻧﻪ ﻛﺎر ﺧﻼﻗﻪ ﻣﻌﻨﻲ دارد و ﻧﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪي ﺑﻪ وﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮد ﺧﻮد اﻓﺘﺨﺎر ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد و ﻧﻪ ﻣﺪﻳﺮان ﭼﻴﺰي ﺑﺮاي دﻓﺎع و ﻓﺨﺮ ﻓﺮوﺷﻲ ﺧﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ . ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ از ﻣﺮز ﺑﺤﺮاﻧﻲ ﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮر ﻛﺮده اﻳﻢ ، ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ اورژاﻧﺴﻲ ﺑﺎﻳﺪ وارد ﻋﻤﻞ ﺷﺪ .
