اشاره : یادداشت زیر نوشته ی آرش دادگر ، مدرس و کارگردان تئاتر است که در ویژه نامه ی تئاتر فستیوال با نام بهار فستیوال به مناسبت فرا رسیدن بهار 1394 منتشر شده است .
ﺳﺎل 1393 ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭘﺎﻳﺎن ﻳﺎﻓﺖ . و در آﻏﺎز ﺳﺎل ﺟﺪﻳﺪ ، ﺳﺎﻟﻲ ﻧﻮ ، ﻣﻦ ﺑﻪ ﻧﻮ ﺑﻮدن ﺷﻚ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ . و ﺑﻪ اﻳﻨﻜﻪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﻗﺮار اﺳﺖ ﻧﻮ ﺷﻮد ؟ …. ﭘﻴﺮاﻣﻮﻧﻤﺎن ، دل ﻫﺎ و ذﻫﻦ ﻫﺎﻳﻤﺎن ، داﻧﺶ و دﺳﺘﺎوردﻣﺎن …
ﺳﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﺑﺮاي ﻋﺪه ﻣﺤﺪود ي در ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺳﺎﻟﻲ ﭘﺮ ﺑﺎر ﺑﻮد . و اﻣﺎ ﺑﺮاي ﺟﻤﺎﻋﺘﻲ ﺑﺴﻴﺎر ، ﭼﻮن ﺳﺎل ﻫﺎي ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻮاﻣﻴﺪاﻧﻪ ﺗﺮ از ﭘﻴﺶ .
اﻛﻨﻮن در آﻏﺎز ﻓﺼﻠﻲ ﻧﻮ از ﺧﻮد ﻣﻲ ﭘﺮﺳﻢ اﮔﺮ اﺟﺮاي ﻧﻤﺎﻳﺸﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ، ﻳﺎ ﻛﺎرﮔﺎﻫﻲ ﺑﺮﮔﺬار ﻧﻤﻲ ﻛﺮدم ، ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲ ﻛﺮدم ؟ آﻳﺎ ﭼﺎره اي ﺟﺰ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﻴﻨﻲ و ﻳﺎ در وادي دﻳﮕﺮي ﺑﻪ ﻛﺎري دﻳﮕﺮ ﻣﺸﻐﻮل ﺷﻮم ، راه دﻳﮕﺮي وﺟﻮد داﺷﺖ ؟! ﻣﺎ در ﻫﺮ ﺳﺎل ﺑﻪ اﮔﺮﻫﺎ ، ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺎ و اي ﻛﺎش ﻫﺎ و ﻳﺎ ﻟﻄﻒ و ﻛﺮم ﻣﺪﻳﺮان و داوران در ﺟﺸﻨﻮاره ﻫﺎ اﻣﻴﺪ ﺑﺴﺘﻪ اﻳﻢ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﻧﻮاﻣﻴﺪاﻧﻪ و وﻳﺮان ﮔﺮاﻳﺎﻧﻪ اﺳﺖ .
ﻳﻚ ﺳﺎل ﭼﻬﺎر ﻓﺼﻞ ، دوازده ﻣﺎه ، 365 روز ، 8760 ﺳﺎﻋﺖ و 525600 دﻗﻴﻘﻪ و 31536000 ﺛﺎﻧﻴﻪ اﺳﺖ . اﻳﻦ ﻳﻚ ﺳﺎل از ﻋﻤﺮ ﻳﻚ ﻛﺎرﮔﺮدان در ﺗﺌﺎﺗﺮ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺑﺎد ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻲ ﺷﻮد .
در ﻣﺎه ﺳﻮم از ﺳﺎﻟﻲ ﻛﻪ در ﺣﺎل اﺗﻤﺎم آﻧﻴﻢ ، ﻣﺪﻳﺮ ارﺷﺪ ﺗﺌﺎﺗﺮ اﻳﺮان در ﻧﺸﺴﺖ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺗﻲ ﺧﻮد ﺑﺮاي اراﺋﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻫﺎي ﺳﺎل 93 اﻋﻼم ﻛﺮد ﻛﻪ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺳﺎل 93 را ﺑﺮاي ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﻳﺰي از دﺳﺖ داده اﻳﻢ و ﺑﺎﻳﺪ از ﻫﻢ اﻛﻨﻮن ﺑﺮاي ﺳﺎل 94 ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﻳﺰي ﻛﻨﻴﻢ . !!!!!!!! ؟؟؟؟؟؟
از 365 روز ﺗﻨﻬﺎ 93 روز ﮔﺬﺷﺘﻪ و 272 روز دﻳﮕﺮ ﺑﺎﻗﻴﺴﺖ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻴﺰي در ﺣﺪود 6528 ﺳﺎﻋﺖ ﻛﻪ ﺑﺮاﺑﺮ اﺳﺖ ﺑﺎ 391680 دﻗﻴﻘﻪ … و ﻣﺪﻳﺮ ارﺷﺪ ﻣﺎ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ زﻣﺎن را از دﺳﺖ داده اﺳﺖ .
ﺑﺮاي ﺑﻪ دﺳﺖ آوردن ﻣﺤﺼﻮﻟﻲ ﺑﺎ ﻛﻴﻔﻴﺖ ، ﻛﺎرﮔﺮدان و ﺗﻤﺎم ﮔﺮوﻫﺶ در ﻛﻨﺎر ﻫﻢ ﺗﻼش ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ ﻟﺤﻈﻪ آن ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﺑﺮاي دﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎ و ﺛﺎﻧﻴﻪ ﻫﺎﻳﺶ … ﺑﺎ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ زﻣﺎن ، ﺳﺎل ﻫﺎ و روز ﻫﺎ را در ﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﻪ ﻛﻤﺘﺮﻳﻦ زﻣﺎن دﻳﺪاري و ﺷﻨﻴﺪاري ﻣﻲ رﺳﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ زﻣﺎن ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ را ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻛﺮده ﺑﺎﺷﻨﺪ . اﻣﺎ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻮي زﻣﺎن از دﺳﺖ رﻓﺘﻪ ﻳﻚ ﮔﺮوه ﺗﺌﺎﺗﺮي اﺳﺖ ؟! درﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ در ﺳﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﻣﻜﺎن اﺟﺮا ﻧﺪاﺷﺘﻪ ، ﺑﻮدﺟﻪ اي درﻳﺎﻓﺖ ﻧﻜﺮده و ﭘﺲ از ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺎ ﻛﺞ ﺳﻠﻴﻘﮕﻲ ﻣﺪﻳﺮان و ﻳﺎ ﺑﺎزﺑﻴﻦ ﻫﺎي ﺟﺸﻨﻮاره اي ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ .
ﻣﺪﻳﺮان ﻣﺎ آﻳﺎ ﺑﺮاي ﻣﺎه و روز ﻫﺎ و ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺎي ﻣﺎ ﺗﺌﺎﺗﺮي ﻫﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اي دارﻧﺪ ؟
ﻣﺎ در ﺗﺌﺎﺗﺮ و اﺟﺮاي ﻳﻚ اﺛﺮ ﻧﻤﺎﻳﺸﻲ ﺗﻼش ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ زﻣﺎن ﻣﺮده را ﺑﺮاي ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺑﻪ ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ . در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺪﻳﺮان ﻣﺎ ﺗﻼش ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ زﻣﺎن ﻣﺮده ﺑﺮاي اراﺋﻪ ﻧﻜﺮدن ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻳﺸﺎن ﺑﺨﺮﻧﺪ . ﻧﻤﻮﻧﻪ اش آﻣﺎده ﻧﺸﺪن ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺷﻬﺮ در ﺳﺮ وﻋﺪه اي ﻛﻪ داده ﺑﻮدﻧﺪ .
ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ از ﺷﺮوع ﺳﺎل ﺟﺪﻳﺪ در ﺣﺮﻓﻪ ام ﻣﻲ ﺗﺮﺳﻢ ، ﭼﺮا ﻛﻪ ﺗﺎ ﭼﻬﺎر ﻣﺎه اول ﺳﺎل ﻫﻤﻪ ﮔﻴﺞ ﻣﻲ زﻧﻨﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻫﺎي ﺳﺎل ﺟﺪﻳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﻳﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﺟﻪ و ﺗﺨﺼﻴﺺ آن … ﻋﻤﻼ ﺳﺎل ﺗﺌﺎﺗﺮي ﻣﺎ ﭼﻬﺎر ﻣﺎه اﺳﺖ ، از ﺷﻬﺮﻳﻮر ﻣﺎه ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎن ﺟﺸﻨﻮاره ﺗﺌﺎﺗﺮﻓﺠﺮ … ﭼﻬﺎر ﻣﺎه ﻣﺪت ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﻳﺰي ﻣﺪﻳﺮان ﺗﺌﺎﺗﺮي ﻣﺎ اﺳﺖ در ﻃﻮل ﻳﻚ ﺳﺎل از دوازده ﻣﺎه . ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ در آﻏﺎز ﺳﺎل ﻧﻮ ﻣﻦ اﻣﻴﺪم را ﺷﺎﻳﺪ از ﻣﺪﻳﺮان و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﻳﺰان ﺗﺌﺎﺗﺮ ، ﺷﺎﻳﺪ از ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻫﺎي ﻏﻠﻂ و ﻛﻼن ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ و ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺧﺼﻮﺻﻲ ، ازدﺳﺖ داده ام ؛ اﻣﺎ اﻣﻴﺪم را ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻲ ، ﺑﻪ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻫﻤﺴﺮ و ﻓﺮزﻧﺪم در ﺗﻤﺎم ﻟﺤﻈﺎت ﺣﺮﻓﻪ اﻳﻢ ، ﺑﻪ ﮔﺮوه ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻛﻮاﻧﺘﻮم و ﺗﻤﺎﻣﻲ اﻋﻀﺎي ﺧﻮب و ﭘﺮﺗﻮان آن و ﺑﻪ دوﺳﺘﺎن ﺧﻮﺑﻢ … از دﺳﺖ ﻧﺪاده ام . ﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﭼﻮن ﺟﻨﮕﺠﻮ ﻣﻲ ﺟﻨﮕﻴﻢ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻚ ﮔﻼدﻳﺎﺗﻮر ﻧﻪ ﺑﺮاي ﺷﻜﺮ ﻧﻪ ﺑﺮاي ﺷﻜﺎﻳﺖ ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮاي روح ﻣﺒﺎرزه .
آرزوﻳﻲ ﺟﺰ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺑﺮاي ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺗﺌﺎﺗﺮي ﻫﺎي ﺧﻮب ﺳﺮزﻣﻴﻨﻢ ﻧﺪارم . ﺳﻼﻣﺘﻲ …. و آراﻣﺶ .
ﺳﺎل ﻧﻮ ﻣﺒﺎرك
