نمایش “پناه کاه” به نویسندگی و کارگردانی فرید قادر پناه، رامین معصومیان در تماشاخانه نوفل لوشاتو (ارغنون) اجرا می شود . به همین بهانه خبرنگار تئاتر فستیوال گفتگویی با آزاده مشعشعی ، یکی از بازیگران این نمایش انجام داده است که می توانید در ادامه بخوانید :

از چه سالی وارد حوزه تئاتر شده اید و در چه نمایش هایی حضور داشتید؟

تا به حال در نمایش های “ديوارها” ، “Wow” ، “قايقانع” ، “زندگى يك هنرمند” ، “شام آخر” ، “بازگشت به خانه” ، “عمل كشتن” ، “باران (مونولوگ)” ، “دعوت (مونولوگ)” ، “اسب هاى نشئه” و “پناه كاه” ایفای نقش داشته ام .

در رابطه با قصه این نمایش و متن نمایشنامه توضیح دهید . چه ویژگی داشت که بازی در آن را پذیرفتید؟

متن نمايش جذابيت ها و در عين حال پيچيدگى هايى در روابط و كنش ها داشت و همچنين پيام اجتماعى و فردى قابل تأملى براى من داشت که بازی در آن را پذیرفتم .

در رابطه با ویژگی های نقش تان توضیح دهید.

“سارا” در این نمایش يك شخصيت چند وجهى است كه بين تمايلات و خواسته هایش و قوانين و خواست هاى اجتماع كوچكى كه در آن زندگی می کند ، در گير  است . فضای این نمایش در عين حال كه سورئال است اما تمام ساختار يك محيط رئال را هم دارد . از این حیث ساختن فضا و نقش در اين نمايش برای من بسیار جذاب بود.

با توجه به اینکه قصه ی این نمایش در فضایی سورئال شکل می گیرد برای رسیدن به نقش تان چه کارهایی انجام دادید ؟

من براى ساختن محيط سورئال نمايش مابه ازا هاى خودم را داشته ام. البته كارگردان ها هم با ميزانسن هاى دقيق شان كمك زيادى در مسير آفرينش آن کردند .

باتوجه به اینکه این نمایش میزانسن های پرتحرک دارد آیا بازی در آن چالشهایی برایتان به وجود آورد ؟

بله . هم تمرينات و هم اجرای این نمایش مستلزم صرف انرژى زيادى بود . آمادگى بدن و بيان بالایی نیاز داشت . منظور من از آمادگى بدنى جهت اجراى يک نمايش صحنه اى است كه فراتر از آمادگىِ صرفِ فيزيكى است .

صحبت پایانی اگر دارید بفرمایید :

من از  توجهتئاتر فستيوال  به نمايش ها تشكر مى كنم . اميد ما این است كه نتيجه زحمات فراوانمان را با شريك شدن لحظه هاى نمايش با مخاطبان خوبمان ببينيم و خستگى ها از تن مان دربياد . همه ما به اميد روز هاى پر رونقِ تئاتر هستیم .