نمایش “تاکسیدرمی” نوشته رسول حق جو و کارگردانی مجتبی رستمی فر از اهواز یکی از نمایش هایی است که در بخش مسابقه تئاتر ایران دو سی و هفتمین جشنواره تئاتر فجر به روی صحنه رفت .
احسان عبدی پور ، نویسنده و کارگردان سینما یکی از هنرمندانی بود که به تماشای این نمایش نشست و یادداشتی را در مورد این اثر در اختیار تئاتر فستیوال قرار داده است که می توانید آن را در ادامه بخوانید :
احسان عبدی پور – تئاتري كه پيچ و خم هاي روايي-زماني يا اجرايي نداشته باشد ، و تنها متكي بر اتمسفر لحظه ي اجراش باشد ، و حربه و دارايي ش جز سادگي و سرراستي نباشد ، براي سازنده ی اين روزهاي يك تئاتر در ايران ، چيزِ – در مبدا- ترسناكي بايد باشد علي الظاهر . چون خودم به شخصه كه متوسط تئاتر ديدنم نسبتا پايين نيست ، بعضا شش ماه بايد بروم و بيايم تا يك كاري بالاخره هوش و حواسمان را بدزدد و مال خودش كند .
آنچه در تاكسي درمي دلگرم كننده است ، دست نينداختنِ اثر به ساحتِ ” اظهار خفن بوده گي” ست . تظاهراتي كه سعي دارند من را مرعوب كنند ، پيشاپيش من را به دلسوزي واميدارند اغلب .
يك روايت ساده اما غريب ، سرراست اما عميق ، ما را اُمل جلوه مي دهد و باعث نمي شود كساني سر ميز شامشان دعوتمان كنند ؟
به گمانم از آنجاش كه هدف ساخت و به صحنه آوردن خودمان و پرسونال برندمان مي شود ، همه ي فاز و نول ها قاطي مي شوند و اصلا معلوم نمي كند چه سيمي كجا بايد برود و اصلا معلوم نمي كند ما داريم برق مي كشيم كه چه را روشن كنيم يا پره ي چه را بچرخانيم .
تاكسي درمي ، يك چيزيست سرراست و درست . چون مثل هر كار آماتور و عاشقانه ديگري ، هدف از ساختش خودش است ، نه رسمِ ادامه ي نمودارِ زندگي هنري كارگردان يا نويسنده اش و حتي از اين هم واويلاتر ، بازيگرش .
تاكسی درمي حواسش به خودش است نه به چيزي يا به كسي . اين وضعيت ساده است كه در نهايت كار مي كند و تسخير مي كند .
از فيل در تاريكي تعريف شنيدم ، اما نشد كه ببينمش . اما آنچه كه من از اين جشنواره فجر تئاتر با خودم مي برم تاكسي درميست و آن كار غريبِ فنلاند به نام “فقط استخوان ها” . از يك اجرا مگر جز انرژيِ پرداخت و بداعت ايده چه مي ماند ؟ اين دو كار مالك اين دو اصل بودند .
