نمايش ” درشكه گرسنگان ” به نویسندگی و کارگردانی مختار محمدی در چهلمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر اجرا شده است . به همین بهانه خبرنگار تئاتر فستیوال گفت و گویی با کارگردان این اثر انجام داده است که می توانید در ادامه بخوانید :
نازنین محب اهری – تئاتر فستیوال : با توجه به اينكه نويسنده ي اين نمايش هم خودتان هستيد چه شد كه به فكر اجرای اين نمايش افتاديد؟
وضعيت اقتصادي به گونه اي است كه اقشار ضعيف جامعه ، به خصوص هنرمندان شهرستان ها و کسانی که در تئاتر فعالیت می کنند ، دغدغه ي نان دارند . مردان در برابر زن و بچه هایشان احساس شرمندگی می کنند . با توجه به اين مساله من تصميم گرفتم راجع به نان كار كنم . كه چقدر در زندگي آدم ها مهم است و چرا در سفره ي من و مردم نيست !؟ و به شکل کلی به دنبال چراهايي بودم كه مربوط به نان و گرسنگي است .
این چندمین دوره حضور شما در جشنواره تئاتر فجر است ؟
این سيزدهمين دوره است كه به عنوان نويسنده ، كارگردان و بازيگر در بخش نمايش های خيابانی جشنواره حضور داشتم . سال های زيادی در اين بخش كار كرده ام و اگر از تئاتر خيابانی خداحافظی نكنم امیدوارم بتوانم باز هم روي همين صحنه ی اجراهای خياباني در جشنواره فعالیت كنم .
جشنواره ی این دوره را نسبت به دوره های گذشته چطور ديده ايد ؟
جشنواره چندين سال است كه به خصوص در بخش نمايش هاي خياباني دچار مشكل است .كه يك قسمتش بر مي گردد به كانون تئاتر خياباني كشور كه بعد از آقاي شهرام كرمي ، آقاي نوشير آمدند و بعد ايشان خيلي هاي ديگر آمدند . بخشی به كانون تئاتر خياباني و بخشی هم به عدم نگاه حمايتي نسبت به تئاتر خياباني مربوط می شود . من اجرای صحنه اي هم كار كرده ام و عوامل گروه هم تجربه هر دو گونه اجرایی را دارند . ما معتقديم كه بستن يك نمايش خياباني و اجرای آن در ملا عام بسیار سخت تر از اجرای صحنه ای است . چرا که روی تماشاگری كار مي كند كه خودش هم عضوی از اثر و بازيگر نمایش است . وقتي نمایشی در جشنواره اجرا می شود نباید فقط مختص به اين باشد که به مردم پیام بدهد ، در واقع بايد پيام مردم را هم دريافت كند و هنرمند تئاتر خياباني اين را خوب مي داند .
خوشبختانه تئاتر خياباني كشور افراد بسیار بزرگي را پرورانده است . گروه های زیادی از ایران در جشنواره هاي بين المللي حضور دارند . نمی خواهم درباره ی خودم و گروهم صحبت کنم که در چندين جشنواره ي بين المللي کشور تركيه ، عراق ، بغداد و سليمانيه کردستان عراق ، در بخش بين المللي جوايزی دريافت كرده ايم ، بلکه هنرمنداني چون پژمان شاهوردي ، اميرحسين شفيعي و احمد غلام رضايي و خيلي هاي ديگر را تربيت كرده است . كساني كه از نظر پتانسيل كاري و انديشه ، درد ملت را می دانند . نويسنده و كارگردان تئاتر خياباني بسیار خوب می داند که مشکل مردم کجاست .
برای اجرا در جشنواره با چه مشکلاتی رو به رو بوده اید ؟
متاسفانه در این چند سال اخیر ، بخش خیابانی در جشنواره مورد كم لطفي بوده است مثل كمك هزينه اي كه جشنواره به گروه ها مي دهد . من كاري به تهران ندارم كه گروه ها حمایت مي شوند و بعد از جشنواره اجرا مي روند اما هنرمندان استان هاي ديگر فقط همان كمك هزينه اي كه از طرف جشنواره پرداخت مي شود را دارند .
من در حالی از شهر مريوان آمده ام که به خاطر بسته بودن جاده محبور شده ام دوبار اتوبوسی که گروهم را برای اجرای جشنواره می آورد عوض كنم و مجبورم هزینه ای که جشنواره به من پرداخت کرده را صرف برگشتن گروه هفده نفره ام بکنم و از جیب خودم هزینه را تامین کتم تا حداقل هزينه ي رفت و آمد گروه داخل تهران را داشته باشم .
حداقل در دوره های پیشین ، سرويسي وجود داشت كه گروه را براي اجرا مي رساند . نمایش های خیابانی مثل نمايش هاي صحنه اي ، سالن ثابت مشخصی ندارد که دكورمان را آنجا بگذاریم و بتوانیم با تاکسی آن را حمل کنیم .
گروه های نمایش خیابانی بايد هر روز در یک محل جدید اجرا بروند و بايد براي هر اجرا هزينه كنند . اين تفاوت هايي است كه در اين چند سال در تئاتر خياباني وجود دارد . هر سال هم گروه ها در اين مورد صحبت مي كنند و حتي در اختتاميه ها هم صحبت می شود اما متاسفانه گوش شنوا و كانوني ميخواهد كه پيگير گروه های تئاتر خياباني باشد .
در آخر اگر حرفي ، انتقاد يا پيشنهادي داريد بفرماييد .
اميدوارم دوستان تئاتر خياباني به خصوص نسل جوان مثل ما خسته نشوند . واقعا از هر كدام از كارگردان ها ي تئاتر خياباني جه جوان ها و چه پيرها بپرسي واقعا خسته شده اند و به قول فارس ها بريدند و ديگر نمي توانند. يك پا در آب و يك پا در خشكي مانده ایم و در حال غرق شدنیم . مانده ایم که دست مردم را بگيريم يا خودمان را از آب بيرون بكشيم يا دست دولت و جشنواره را بگيريم. تئاتر خياباني دردمند است .
