فرض کنیم یک خانواده 4 یا 5 نفره تصمیم می گیرند که در برنامه خانواده ی خود ، تئاتر دیدن را هم بگنجانند . مثلا تصمیم می گیرند که در ماه یک تئاتر ببینند ! برای این که در یک سالن نسبتا خوب بتوانند به تماشای تئاتر بنشینند باید به طور متوسط نفری 20 هزار تومان هزینه ی بلیط بدهند . که در واقع  می شود حدود 100 هزار تومان !

قرار داشتن اکثر سالن های تئاتر در مرکز شهر و در نتیجه در طرح ترافیک و البته ترافیک سنگین ، هر خانواده ای را مجاب می کند که حتی در صورت داشتن اتومبیل شخصی ، از آن استفاده نکنند .استفاده از حمل و نقل عمومی هم تفریح یک بار در ماه خانواده را تبدیل به کابوسی وحشتناک می کند که  در مجموع باید حداقل 4 ساعت را در مترو و اتوبوس یگذراند . پس می ماند آژانس که به طور متوسط ، رفت و برگشت 50 هزار تومان هزینه خواهد داشت .

حال فرض کنیم این خانواده ی4 یا 5 نفره تصمیم نگیرند که در رستوران شام بخورند و به یک ساندویچ ساده قناعت کنند که هزینه ی 4 یا 5 نفر حدودا 50 هزار تومان  تا 70 هزار تومان خواهد شد ! در اینصورت هزینه ی تماشای تئاتر آن هم در ماه یک بار ، برای چنین خانواده ای، حداقل مبلغ 200 هزار تومان خواهد بود !

حال در نظر بگیریم که این خانواده ، تصمیم به ناپرهیزی بگیرند و در یک رستوران شام بخورند . آن وقت در کمترین حالت باید 100 هزار تومان به مبلغ فوق اضافه می شود و یا اینکه خدایی ناکرده روشنفکر بازی در آورند و تصمیم بگیرند قبل یا بعد از تئاتر ، سری هم به کافه های همان اطراف بزنند که البته در این حالت هم باید 100 هزار تومان برای این موضوع در نظر بگیرند ! که در این شرایط هزینه ی یک شب تماشای تئاتر می شود حدود 400 هزار تومان !

البته که هنر تئاتر همیشه هنر گرانی بوده و هست . اما توجه به یک نکته خیلی اساسی و مهم است : همیشه می گوییم چرا مخاطبین تئاتر کم هستند و خیلی مواقع سالن های تئاتر خالی می ماند ! بی شک گران قیمت بودن تئاتر بی تاثیر نیست ، اما مجددا همان خانواده ی 4 نفره را فرض کنیم  که از 200 هزار تومان تا 400 هزار تومان هزینه کرده اند که به تماشای تئاتر بنشینند ، اما حاصل چیزی که تماشا کرده اند نه تنها تئاتر نیست بلکه سخیف ترین و توهین آمیزترین نمایشی است که می توان اجرا کرد . آیا ماه دیگر آن خانواده ، باز هم به تماشای تئاتر می نشیند ؟! البته که بی شک نه !

در این نوشتار ، بحثمان این نیست که چرا بهای بلیت تئاتر گران است و باید ارزان شود . بلکه طرف حسابمان تمامی کسانی است که تئاتری را به روی صحنه می آورند ، تئاتری که باید شریف باشد و بداند که مخاطبش به سختی هزینه یک شب تماشای تئاتر را پرداخت می نمایند و در نتیجه صحنه ی تئاتر ، مکانی است برای خلق اثر نه هر شلنگ تخته بازی و شلوغ کاری به اسم تئاتر ! تئاتر رو بنا نیست که با آوردن چند چهره ی سینمایی و تلویزیونی بتوان بازارش را داغ کرد . چنانچه امروزه می بینیم که این ترفند برای مردم از سکه افتاده است و یقینا در آینده نیز محکوم به شکست است . تئاتر زیر بناست . تئاتر هنر مادر است که می توان با آن سایر هنرها را نیز رونق داد .

پس بی شک اگر تئاتر این روزها مخاطبین خود را از دست داده  است  و سالن های تئاتری خالی از مخاطب شده است ، باید یک بازنگری اساسی در آثار اجرا شده داشت و باور داشته باشیم که این مردم شریف ، شایسته دیدن تئاتر شریف هستند و نه کمتر !