تاریخ انتشار : ۱۶ - اسفند - ۱۳۹۴   بخش : سرمقاله ها

تئاتر فستیوال

نیمه ی دوم اسفند ماه فرا رسیده است و طبق وعده ی قبلی ، وقت نظرسنجی نمایش های نیمه ی دوم سال   ۱۳۹۴ است .

نظرسنجی که بی حاشیه نمی شود ، اساسا نظرسنجی های ما در تئاتر فستیوال نیز در هر دوره پر است از حاشیه ، حاشیه های جذاب ، هیجانی و البته گاهی هم دلگیر و دلسردکننده !

ما دلگیر می شویم از اینکه بعضی از اساتید بزرگ تئاترمان پر از بغض و کینه و نفرت هستند اما در هنر مقدس تئاتر فعالیت می کنند ، دلگیر می شویم که بسیاری از عزیزان حداقل های اصول دموکراسی را نمی دانند و رعایت نمی کنند ، اما خود انتقاد که نه ، غر می زنند و تخریب می کنند و همه را متهم به بی فرهنگی و عدم رعایت دموکراسی و … می کنند و خود حتی در ابعاد یک نظرسنجی ساده ی اینترنتی هم دموکراسی را تاب نمی آورند .

دلگیر می شویم که با شلوغ کاری و بر هم زدن جو ، شیرینی و نشاط و شور و هیجان ایجاد شده در جامعه ی تئاتری را خدشه دار می کنند و کام دوستان را تلخ .

ما دلگیر می شویم از اینکه یک نظرسنجی ساده ی اینترنتی چطور می تواند یک شبه دوستی ها و رفاقت های چند ساله را بی رنگ کند چنانکه تو گویی از روز اول دشمن هم زاییده شده اند .

ما دلگیر می شویم اما دلسرد نه ! این حاشیه ها تنها می توانند ما را دلگیر کنند ، می توانند اندکی خمیده مان کند ، می تواند غمی جدید بر دلمان بنشاند ، اما دلسردمان نمی کند . فقط سبب می شود محکم تر و با عزم راسخ تر به راهمان ادامه دهیم ، چرا که باور داریم به راهی که شروع کرده ایم و مرد راه خسته می شود ، اما ادامه می دهد !

این حاشیه ها تماماً هم بد نیستند که اغلب اوقات جذاب و شیرین هم هستند ، اینکه از نمایش های شش ماه اخیر دوباره اسمی برده می شود و مخاطبان تئاتر فستیوال می توانند برترین نمایش را انتخاب کنند ، شور و هیجانی در جامعه ی تئاتری مان تزریق می کند که دلنشین است . و این شور و هیجان می تواند گم شده ی این روزهای تئاترمان باشد ، که گویا این روزها ما در تئاتر دور خودمان حلقه ای بسته ایم و مدام دور خودمان می چرخیم ، خودمان کارهای خودمان را می بینیم خودمان از خودمان تعریف می کنیم و خودمان با خودمان جدل می کنیم و خدایی ناکرده اگر یک نفر بخواهد حلقه مان را بشکند و واردمان شود زمین به آسمان می رود و آسمان به زمین ! و همین می شود که تئاترمان مخاطب ندارد و سالن های نمایش به جز تعداد اندکی که با اقبال مواجه می شوند ، خالی اجرا می روند و جوان هایمان دل خوش می کنند به اجرا در سالن های خصوصی و اینکه دوستان شان به تماشای کارشان بنشینند !

صحبت راجع به این حلقه ی بسته ی اهالی تیاتر را به وقت دیگری وامی گذاریم و الان در همین حد بسنده می کنیم . اما آن را مقدمه ای می دانم برای بیان هدف از برگزاری این نظرسنجی های پرحاشیه .

برگزاری نظرسنجی اینترنتی در تمام دنیا مرسوم است و مختصات خاص خودش را دارد . نظرسنجی اینترنتی برای عده ی مشخصی که اغلب مخاطبان همان رسانه هستند طراحی می شود پس نتیجه می شود رای و نظر مخاطبان همان رسانه ، نه کل مخاطبان آن فیلم ، نمایش ، موسیقی و … . نظرسنجی وبسایت تئاتر فستیوال برای انتخاب برترین نمایش نیز به همین شکل است و تنها هدف آن شور و اشتیاق ایجاد کردن بین اهالی تئاتر و مخاطبان تئاتر به طور مشترک و توامان است .  در واقع یک نظرسنجی ساده ی اینترنتی است با هدف پویایی جامعه ی تئاتری و شکستن حلقه ی بسته ی تئاتر که شاید از این شور و هیجان ایجاد شده ، چند نفری سال بعد بیشتر به سالن های نمایش بیایند و بیشتر تئاتر ببینند !

بنابراین ، در یک نظرسنجی ساده ی اینترنتی ما قرار نیست تمام نمایش های اجرا شده را در لیست قرار دهیم ، ما نمایش ها را به انتخاب خودمان و براساس شاخصه های نقد دپارتمان نقد تئاتر فستیوال انتخاب می کنیم  ، چون این یک نظرسنجی ساده ی اینترنتی برای وبسایت تئاتر فستیوال است و به تبع نمایش ها نیز به انتخاب تئاتر فستیوال است . در یک نظرسنجی ساده ی اینترنتی ما قرار نیست یک تیم آمارگیر قوی و ۲۴ ساعته داشته باشیم تا بتوانیم سالن ها را بر اساس ظرفیت و تعداد تماشاگر و دولتی و خصوصی بودن تقسیم کنیم و بعد به نظرسنجی بگذاریم که شاید اینگونه به عدالت نزدیکتر شود ، ما نه امکاناتش را داریم ، نه بضاعت تئاترمان را در این حد می دانیم و نه اساسا علاقه ای داریم که یک نظرسنجی ساده ی اینترنتی را که هدفش تزریق پویایی تئاتر در بین مردم و درگیر کردن مردم با هنرهای نمایشی است را خلاصه کنیم به دو نمایش اجرا شده در تالار وحدت و سالن اصلی تئاتر شهر .

ما در نظرسنجی وبسایت تئاتر فستیوال از هر یک رای حفاظت و صیانت می کنیم و اگر تخلفی ببینیم برخورد می کنیم ، اما نمی توانیم برای گروه ها تعیین تکلیف کنیم که هر کس برای کارش تبلیغ کند یا نکند و یا چگونه تبلیغ کند ! پس از ما نخواهید که از گروه ها بخواهیم تبلیغشان را کم یا زیاد کنند و یا ادامه بدهند یا ندهند . دوستان عزیز ، بیایید به معنا و مفهوم واقعی یک نظرسنجی ساده ی اینترنتی پی ببریم و شور و هیجان این نظرسنجی را به مسائل دیگر آلوده نکنیم . بیایید مشق دموکراسی کنیم و خودمان با نشان دادن جنبه و سعه صدر به پویایی تئاترمان کمک کنیم ، می توانیم ؟!



۱۴نظر ثبت شده است.

  1. ممنون از یادداشت خوب شما.
    موفق باشید!

  2. m.gh می‌گه:

    بهترین نمایش،نمایش خشم اژدها بود

  3. محیا می‌گه:

    نمایش خشم اژدها

  4. s.gh می‌گه:

    خشم اژدها فوق العاده بود. هم نمایشنامه اش هم بازیگرانش.همه و همه بسیار عالیییی بود.

  5. ساناز می‌گه:

    نمایش همتون منو میشناسین کار سامان ارسطو عالی بود هم از نظر اطلاع رسانی هم بازیها و کارگردانی ایشون خسته نباشین

  6. تنی می‌گه:

    نمایش همتون منو میشناسین کاری از سامان ارسطو واقعا بینظیر و خاص بود موضوع جدید و موثق بود من بارها وبارها گریه کردم و تحت تاثیر قرار گرفتم یکسری انسانهای شریف که بااین مشکل روبرو هستن بعلاوه ناآگاهی مردم
    ممنون اقای ارسطو

  7. mahnaz می‌گه:

    همتون منو میشناسین سامان ارسطو

  8. Arman می‌گه:

    با سلام میخواستم عرض کنم نمایش همتون منو‌ میشناسین از آقای سامان ارسطو واقعا بی نظیر بود. با تمام امکانات کم بهترین نمایش رو ارائه دادن و روز ب روز هم شلوغتر می شد. موضوع این نمایش چیزی بود ک فکر نمیکنم هیچ کس دیگه ای نه تنها جرأت بیانش رو داشته بلکه حتی درکی هم از این موضوع نداشته. این نمایش چه خانواده هایی رو ب فرزندان ترنس سکشوالشون نزدیکتر کرد. ارزشی که این کار داشت هیچ نمایشی که صرفا برای سرگرمی و یا حتی دادن پند های اخلاقی بوده هیچوقت نخواهد داشت. متشکرم از زحمات و فرهنگسازیشون :))))

  9. نسترن می‌گه:

    همتون منو میشناسین کار سامان ارسطو عالللللللی

  10. اف می‌گه:

    همتون منو میشناسین

  11. امین می‌گه:

    همتون منو میشناسین

  12. حمید رضا ط می‌گه:

    اجرای همتون من رو میشناسید یکی از فوق‌العاده ترین اجرا هایی بود که رفتیم به دلیل اینکه یکی از مشکلاتی که در کشور ما همیشه نادیده یا بی اهمیت شمرده میشه رو به وضوح دوستانمون به تصویر کشیدن و امیدوارم که بار ها و بار ها این کار به اجرا در بیاد تا همه مردم آگاهی پیدا کنن.

نظر شما:





نمــا فــستیوال