یادداشتی بر نمایش عروسکی «خانه‌ای برای ما» به کارگردانی سمیه گلباز و داوود بختیاری در بیست و یکمین جشنواره بین المللی نمایش عروسکی تهران- مبارک

مهدیه اسماعیلی : «خانه‌ای برای ما» ، نمایشی از جنس عروسکی است که عشق را به ما یادآوری می‌کند. نتیجهٔ داستان بدین صورت است که عشق هرچقدر هم قدیمی شود، باز عشق است و نمی‌توان از آن دست کشید و این روایت را ترکیب بازیگر و عروسک بر عهده دارند؛ چنان‌که بخش عمدهٔ آن بر عهدهٔ بازیگر است و اساساً تئاتر عروسکی باید به‌گونه‌ای باشد که سنگینی و روایت داستان را عروسک بر خود حمل کند و اگر داستان را به‌گونه‌ای روایت می‌کردند که عروسک بخش اصلی و مهم آن را بر عهده داشته باشد، روایت جذاب‌تر و گیراتر و به نمایش عروسکی نزدیک‌تر می‌شد. اما این نکته نیز حائز اهمیت است که بازیگر و عروسک به‌خوبی به همدیگر وصل شده بودند و سطحی یکپارچه به وجود آورده بودند.

موسیقی جذاب و شعرهای خاص و گاهی خاطره‌انگیز باعث تعامل مخاطب و همراه شدن او با اجرا بود، اما صدای به‌شدت پایین بازیگران باعث می‌شد که شعرها گاهی نامفهوم باشند و به‌سختی تشخیص داده و شنیده شوند. نکته‌ای که توجه من را به خود جلب کرد، استفاده از متریال جذاب و خاص بود که هم باعث آسان‌تر و سریع‌تر شدن کارها و تعویض صحنه و روایت داستان شده و هم به‌شدت باعث ایجاد حس فانتزی مثبت در کار شده بود.

به‌طور کلی، نمایش به شکل موزیکال و با انرژی مثبت بود، اما به یک‌سری نکات ریز توجه کمتری شده بود. به‌عنوان مثال، استفاده از دستکش برای حرکت‌دهندگان عروسک می‌توانست نکتهٔ مثبتی در جهت تمرکز بینندگان بر عروسک باشد و همچنین توجه و دقت بیشتر به حرکت درست عروسک‌ها می‌توانست به اجرای بهتر کمک کند.

در نهایت، «خانه‌ای برای ما» با تمام نکات مثبت و منفی آن، توانسته بود نمایشی یکپارچه و پرانرژی را ارائه بدهد که تماشاگر را برای لحظاتی با خود همراه می‌کرد و با یادآوری مفهوم عشق، حس خوبی در او به جا می‌گذاشت. بااین‌حال، توجه بیشتر به جزئیات اجرایی و پررنگ‌تر شدن نقش عروسک‌ها می‌توانست به جذابیت و تأثیرگذاری بیشتر نمایش کمک کند.