اشاره : مصاحبه زیر با مصطفی عبدالهی ، کارگردان نمایش ” در اعماق ” و عباس توفیقی و شهین علیزاده بازیگران این نمایش در ویژه نامه ی تئاتر فستیوال با نام بهار فستیوال به مناسبت فرا رسیدن بهار 1394 منتشر شده است .

ﻛﻤﺘﺮ ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﺟﺮاي ﺟﺸﻨﻮاره اي ﻧﻤﺎﻳﺶ  ” در اﻋﻤﺎق ” ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﺎﻛﺴﻴﻢ ﮔﻮرﻛﻲ و ﺑﺎ ﻛﺎرﮔﺮداﻧﻲ ﻣﺼﻄﻔﻲ ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ را در آﺧﺮﻳﻦ ﺷﺐ ﺳﻲ و ﺳﻮﻣﻴﻦ ﺟﺸﻨﻮاره ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻓﺠﺮ دﻳﺪه ﺑﺎﺷﺪ و ﻟﺬت ﻧﺒﺮده ﺑﺎﺷﺪ . اﺟﺮاﻳﻲ در 4 ﭘﺮده و ﺑﻪ ﻣﺪت 120 دﻗﻴﻘﻪ ﻛﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﮔﺮﻳﺰان اﻳﻦ روزﻫﺎي ﺗﺌﺎﺗﺮ را در ﻃﻮل اﺟﺮا ﺑﺎ ﺧﻮد ﻫﻤﺮاه ﻛﻨﺪ و راﺿﻲ رواﻧﻪ اش ﻛﻨﺪ .
ﻧﻤﺎﻳﺸﻲ ﻛﻪ از اﮔﺮ ﺣﻖ ﻧﮕﺬرﻳﻢ ، ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺳﻄﺢ ﻛﻴﻔﻲ اش ، در ﺟﺸﻨﻮاره ﻧﺎدﻳﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ .
ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ اﺟﺮاي “در اﻋﻤﺎق” در ﺟﺸﻨﻮاره و ﺑﻪ اﻣﻴﺪ روي ﺻﺤﻨﻪ رﻓﺘﻦ آن در ﺳﺎل ﻧﻮ ، ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ اي داﺷﺘﻴﻢ ﺑﺎ ﻣﺼﻄﻔﻲ ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ، ﻛﺎرﮔﺮدان اﺛﺮ اﻣﻴﺮ ﻋﺒﺎس ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ و ﺷﻬﻴﻦ ﻋﻠﻴﺰاده ، دو ﺗﻦ از ﺑﺎزﻳﮕﺮان آن ﮔﻔﺖ و ﮔﻮﻳﻲ ﺻﻤﻴﻤﺎﻧﻪ و دﻟﭙﺬﻳﺮ و ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ در دل ﻫﺎﻳﻲ دوﺳﺘﺎﻧﻪ ﻛﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ اش را در اداﻣﻪ ﻣﻲ ﺧﻮاﻧﻴﺪ .

  آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﭼﺮا “در اﻋﻤﺎق” ؟!  در اﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪ ﭼﻪ وﻳﮋﮔﻲ ﻫﺎﻳﻲ دﻳﺪﻳﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﺘﻦ را اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮدﻳﺪ ؟

  ﻣﺼﻄﻔﻲ ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ : اﮔﺮ ﺑﻪ ﻣﻄﻠﺐ ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻛﻪ در ﺑﺮوﺷﻮر ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ دﻗﺖ ﺷﻮد ، ﻣﻲ ﺗﻮان ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﺮا اﻳﻦ ﻣﺘﻦ را اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮدم . اﺳﺎﺳﺎ ﻣﺘﻦ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻛﺎر ﻛﺮدن اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻲ ﻛﻨﻢ اﮔﺮ ﻣﻦ را درﮔﻴﺮ ﺧﻮد ﻧﻜﻨﻨﺪ ، ﻧﻤﻲ ﺗﻮاﻧﻢ ﺣﺘﻲ ﻳﻚ ﻗﺪم ﺑﺮدارم . ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪم ﻛﻪ  ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﻛﺎر ﺗﺌﺎﺗﺮ ، ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺮف زﻣﺎﻧﻪ ﺧﻮدش را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و اﮔﺮ اﻳﻦ وﻳﮋﮔﻲ را ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ، آب در ﻫﺎون ﻛﻮﺑﻴﺪن اﺳﺖ . ﺑﺴﻴﺎر ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺧﻴﻠﻲ زﻳﺒﺎﺗﺮ و ﺑﻬﺘﺮ ﻣﺮدم را ﺳﺮﮔﺮم ﻛﻨﻨﺪ و ﻣﺮدم ﻫﻢ ﻟﺬت ﺑﺒﺮﻧﺪ ؛ اﻣﺎ ﻣﻦ آن ﺷﻜﻞ را ﺑﻠﺪ ﻧﻴﺴﺘﻢ و ﻧﻤﻲ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻠﺪ ﺑﺎﺷﻢ اﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎﺷﻢ ، ﭼﻮن آﻧﻬﺎ ﺗﺌﺎﺗﺮﻫﺎي ﺗﻔﻨﻨﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ در ﻧﻮع و ﺳﻄﺢ ﺧﻮد ﺧﻮب ﻫﺴﺘﻨﺪ ، اﻣﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻦ ﺑﻪ آن ﻋﻼﻗﻪ اي ﻧﺪارم و ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺗﻌﺪاد آﻧﻬﺎ آﻧﻘﺪر در ﺟﺎﻣﻌﻪ زﻳﺎد اﺳﺖ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ روﺷﻲ دﻳﮕﺮ ﻗﺪم ﺑﺮدارم .

ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ در ﻧﻤﺎﻳﺶ ” در اﻋﻤﺎق ” ﻫﻤﺎن ﭼﻴﺰي را ﻛﻪ در اﺟﺮا و ﻳﺎ ﻣﺘﻦ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﺪ ، ﻫﻤﺎن ﻣﺨﺘﺼﺎﺗﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮدﻣﺎن ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻢ  اﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ ﺗﻮ اﻳﻦ ﻛﺎر را ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ در ﺑﻴﺎور . ﺑﻘﻴﻪ ي ﺗﺌﺎﺗﺮﻫﺎﻳﻲ ﻫﻢ ﻛﻪ داﺷﺘﻪ ام ﻣﻲ ﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻜﻞ ﺑﻮده اﻧﺪ .

  ﮔﺮوه “در اﻋﻤﺎق ” ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﻜﻞ ﮔﺮﻓﺖ و ﭼﻪ ﻣﻴﺰان ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻛﺎر ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻛﺮدﻳﺪ ؟

ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ : ﻫﻤﻴﺸﻪ اﻳﻦ ﻣﻌﻀﻞ را در ﺗﺌﺎﺗﺮ داﺷﺘﻪ اﻳﻢ ﻛﻪ آﻧﻄﻮر ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ و ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ اﻳﻢ از ﺑﺎزﻳﮕﺮاﻧﻲ ﻛﻪ اﺳﺘﺨﻮان ﺧﺮد ﻛﺮده ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﺗﺠﺮﺑﻴﺎت ﺑﻴﺸﺘﺮي دارﻧﺪ  اﺳﺘﻔﺎده ﻛﻨﻴﻢ . ﺑﻪ ﺧﺼﻮص وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﭘﺎي ﺟﺸﻨﻮاره ﺑﻪ ﻣﻴﺎن ﺑﻴﺎﻳﺪ ، ﭼﺮا ﻛﻪ ﺟﺸﻨﻮاره ﺣﻖ اﻟﺰﺣﻤﻪ اي ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﭘﺮداﺧﺖ ﻧﻤﻲ ﻛﻨﺪ . ﺑﺮاي ﻳﻚ آدم ﺣﺮﻓﻪ اي ﺑﺴﻴﺎر ﻛﺎر ﻣﺸﻜﻠﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻴﺎﻳﺪ و ﭼﻨﺪ ﻣﺎه از وﻗﺖ ﺧﻮد را ﺻﺮف ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻛﺎر ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻛﻨﺪ . از ﻃﺮﻓﻲ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﺷﺮاﻳﻂ ﻣﺎﻟﻲ ﻛﻪ وﺟﻮد دارد ﺑﺴﻴﺎري از ﺑﺎزﻳﮕﺮان ﻛﻪ از دوﺳﺘﺎن و ﻫﻤﻜﺎران ﻣﺎ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲ دﻫﻨﺪ ﻛﻪ در ﺳﻴﻨﻤﺎ و ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن ﻛﺎر ﻛﻨﻨﺪ ، ﻛﻪ اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻦ ﻛﺎر ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﻏﻠﻂ اﺳﺖ ، ﭼﺮا ﻳﻚ ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﺧﻮب ﻛﻪ از ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﻴﻨﻤﺎ رﻓﺘﻪ اﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﻻاﻗﻞ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﻳﻚ ﺑﺎر ﺧﻮد را در ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺤﻚ ﺑﺰﻧﺪ ، ﺗﺎ زﻧﮕﺎرﻫﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮد و دوﺑﺎره آﻣﺎده ﺷﻮد ، ﺟﻮان و ﺗﺎزه ﺷﻮد . وﻟﻲ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ آﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ در ﭘﺮده ﻧﻘﺮه  اي و ﻳﺎ اﻳﻦ ﺟﻌﺒﻪ ﺟﺎدوﻳﻲ ﻏﺮق ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ ، آﻧﻘﺪر ﭘﻴﺶ ﻣﻲ روﻧﺪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ دﻳﺪن ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻫﻢ ﻧﻤﻲ  آﻳﻨﺪ  ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻛﻪ ﺑﺨﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ و ﻛﺎر ﻛﻨﻨﺪ . در  ﻧﺘﻴﺠﻪ وﻗﺘﻲ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻣﻲ دﻫﻴﻢ اوﻟﻴﻦ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ   ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻗﺮاردادش ﭼﻘﺪر اﺳﺖ !!؟   ﺣﺎل ﻛﺎري ﻛﻪ اﺻﻼ ﻗﺮارداد ﻧﺪارد ، اﺻﻼ ﭘﻮل ﺗﻬﻴﻪ   ﻟﻮازم اش را ﻫﻢ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ، ﺑﺮاي  ﺗﻬﻴﻪ ﻫﺰﻳﻨﻪ دﻛﻮر ، ﻟﺒﺎس و ﻣﺘﻌﻠﻘﺎت ﻧﻤﺎﻳﺶ ، ﭘﻮل ﻛﻢ  ﻫﻢ ﻣﻲ آورﻳﻢ ، ﭼﻄﻮر ﻣﻲ ﺗﻮان ﺑﻪ آن ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﺑﮕﻮﻳ ﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﭘﻮل ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﻲ دﻫﻢ ؟!

ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻣﺎ ﺑﻪ دو ﺷﻴﻮه ﻋﻤﻞ ﻛﺮدﻳﻢ :  اول   اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎ ﻳﻚ ﮔﺮوه ﺗﺌﺎﺗﺮ دارﻳﻢ ﺑﻪ اﺳﻢ ” ﮔﺮوه ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻛﻮﭼﻪ ﻛﻪ ﭼﻨﺪي ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺰ ﺟﺸﻦ ﭼﻬﻞ و   ﭼﻬﺎرﻣﻴﻦ ﺳﺎﻟﮕﺮدش ﺑﺮﮔﺰار ﺷﺪ ، اﻳﻦ ﮔﺮوه ﻳﻚ اﻋﻀﺎي  ﺛﺎﺑﺖ دارد ﻛﻪ اﻳﻦ اﻋﻀﺎ ﻣﻮﻇﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ اﮔﺮ ﮔﺮوه ﻛﺎر ي در دﺳﺖ داﺷﺖ  اول ﺑﺎ ﮔﺮوه ﻛﺎر ﻛﻨﻨﺪ و در ﻛﻨﺎر  آن وﻗﺘﻲ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻧﻴﺎز ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎ از ﺑﻴﺮون ﮔﺮوه  ﺑﺎزﻳﮕﺮ دﻋﻮت ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ    ﺗﻼش ﻣﺎ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﺑﺘﺪا از اﻓﺮاد ﺣﺮﻓﻪ   اي دﻋﻮت ﺑﻪ ﻛﺎر ﻛﻨﻴﻢ ، اﮔﺮ آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻛﺎﻣﻞ ﻧﺸﻮﻧﺪ   آن وﻗﺖ ﻣﺠﺒﻮرﻳﻢ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ اﻏﻠﺐ داﻧﺸﺠﻮ  ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺧﻮاﻫﺶ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﺎر ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ . ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﭼﻮن  اﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺗﻌﺪاد ﺑﺎزﻳﮕﺮ زﻳﺎدي ﻧﻴﺎز داﺷﺖ ،  اﻧﺘﺨﺎب ﺑﺎزﻳﮕﺮان  آن ﻛﻤﻲ زﻣﺎن ﺑﺮد . ﭼﻮن ﻫﺮ ﺑﺎزﻳﮕﺮي ﻫﻢ ﻧﻤﻲ ﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﭘﺲ اﻳﻦ ﻧﻘﺶ ﻫﺎ ﺑﺮﺑﻴﺎﻳﺪ . ﺑﻪ ﮔﻤﺎن ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﻧﻘﺶ ﻫﺎي ﻧﻤﺎﻳﺶ ، اﺻﻠﻲ ﺑﻮدﻧﺪ   ﻣﺎ ﭼﻴﺰي ﺣﺪود 50 روز ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻛﺮدﻳﻢ و ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﻫﻢ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻛﺮدﻳﻢ ، ﭼﺮا ﻛﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ و در ﻫﻔﺘﻪ ﺳﻪ روز ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻣﻲ ﻛﺮدﻳﻢ ، ﻳﻚ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻛﻮﺗﺎه ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺘﻪ ﺑﺮاي ﻧﻤﺎﻳﺸﻲ ﻛﻪ دو ﺳﺎﻋﺖ اﺳﺖ !! ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ زﻣﺎن ﺑﺴﻴﺎر ﻛﻤﻲ ﺑﻮد ، ﻋﻼوه ﺑﺮ آﻧﻜﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻟﺤﺎظ ﺟﺴﻤﻲ ﺣﺎل ﻣﺴﺎﻋﺪي ﻧﺪاﺷﺘﻢ  ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺎر ﺑﺴﺘﺮي ﺷﺪم ، ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲ ﺷﺪ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻫﺎ ﻣﺨﺘﻞ ﺷﻮد ، اﻟﺒﺘﻪ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻧﺸﺪ و ﺧﻮد ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ . اﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎل وﻗﺘﻲ ﻛﺎرﮔﺮدان ﻛﺎر ﻧﺒﺎﺷﺪ  ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻳﻚ ﻣﻘﺪار ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﺶ ﻣﺨﺘﻞ اﺳﺖ  ﺧﺪا را ﺷﻜﺮ ﻧﻬﺎﻳﺘﺎ ﺗﺎ روز آﺧﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﺷﺪ.

اﻧﺸﺎءاﷲ اﺟﺮاي ﻋﻤﻮم “در اﻋﻤﺎق” ﭼﻪ زﻣﺎﻧﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد؟

ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ : ﺑﻪ اﺻﻞ ﻣﺎﺟﺮا اﺷﺎره ﻛﺮدﻳﺪ .

ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮدن از ﺧﻮد ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺪ اﺳﺖ ، وﻟﻲ ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮردي ﻛﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺑﺎ دو اﺟﺮاﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ در  ﺟﺸﻨﻮاره داﺷﺘﻴﻢ ﺑﺎ اﺛﺮداﺷﺖ ) ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ آن دو اﺟﺮا  ﺧﻮدﻣﺎن را راﺿﻲ ﻧﻜﺮد و ﻛﺎﺳﺘﻲ ﻫﺎﻳﻲ در ﻛﺎر وﺟﻮد داﺷﺖ ( و ﺑﻌﻀﺎ ﻧﻘﺪﻫﺎﻳﻲ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻛﺎر ﺷﺪ ﻓﻬﻤﻴ ﺪم ﻛﻪ ﻛﺎر ﻣﻮرد اﻗﺒﺎل واﻗﻊ ﺷﺪه اﺳﺖ . ﻣﻦ ﺗﻮﻗﻊ   داﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﻦ ﺟﺸﻨﻮاره ﺣﺪاﻗﻞ ﻣﻲ آﻣﺪﻧﺪ و ﻛﺎر   را ﻣﻲ دﻳﺪﻧﺪ .  ﭼﻮن ﺷﺐ آﺧﺮ ﺟﺸﻨﻮاره ﻫﻢ ﺑﻮد و   ﻣﺸﻐﻠﻪ اي ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ؛ ﻻاﻗﻞ ﻣﻲ آﻣﺪﻧﺪ و ﻛﺎر را  ﻣﻲ دﻳﺪﻧﺪ ، ﻛﻪ اﮔﺮ ﻳﻚ ﻛﺎر ﻓﺎﺧﺮ دارد اﺟﺮا ﻣﻲ ﺷﻮد  اﻳﻦ ﻛﺎر ﭼﻴﺴﺖ و ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ ! ﻧﻪ اﻳﻦ ﻗﺪر ﺑﻲ ﺗ ﻔﺎوﺗﻲ و ﻛﻢ ﻣﺤﻠﻲ ! ﻣﻦ اﻳﻨﻬﺎ را ﻧﻤﻲ ﻓﻬﻤﻢ . ﻣﻦ  ﺗﻮﻗﻊ داﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﺷﺐ آﺧﺮ ﮔﺮوه ﻫﺎي ﺧﺎرﺟﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ   اﻳﺮان ﻛﺎر آورده اﻧﺪ و دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﻛﺎري ﻫﻢ ﻧﺪارﻧﺪ   را ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻲ آﻣﺪﻧﺪ و ﻧﻤﺎﻳﺶ   ﻣﺎ را ﻣﻲ دﻳﺪﻧﺪ . ﭼﻮن ﮔﻮرﻛﻲ را ﻫﻤﻪ دﻧﻴﺎ ﻣﻲ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ   ﻣﺼﻄﻔﻲ ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ را ﺟﺎﻳﻲ ﻧﻤﻲ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ، اﻣﺎ  ﮔﻮرﻛﻲ را ﻣﻲ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ . ﻻ اﻗﻞ از اﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻲ  ﺷﻮد ﻛﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ اﻓﺮادي را دارﻳﻢ ﻛﻪ از ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه  ﻫﺎي ﺳﺮﺷﻨﺎس ﺟﻬﺎن ﻧﻤﺎﻳﺶ اﺟﺮا ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ . اﺻﻼ   ﻓﺮض ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻛﺎر ﺿﻌﻴﻒ ﺑﻮده اﺳﺖ ، ﺑﺤﺚ ﻣﻦ اﻳﻦ   ﺑﻮد ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﻬﻤﺎﻧﺎن را ﻣﻲ آوردﻧﺪ و ﻳﺎ ﺧﻮدﺷﺎن   ﻣﻲ آﻣﺪﻧﺪ . ﻣﻦ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎي ﺟﺸﻨﻮاره را  ﻧﺪﻳﺪم ﻛﻪ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﭘﺸﺖ ﺻﺤﻨﻪ و اﺻﻼ ﺑﮕﻮﻳﺪ آﻗﺎ ﻏﻠﻂ  ﻛﺮدي اﻳﻦ ﻛﺎر را اﺟﺮا ﻛﺮدي !! ﮔﻞ و ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻴﻢ  ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ ﻫﻢ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻴﻢ . آدم ﺣﻴﺮت ﻣﻲ ﻛﻨﺪ !

ﻣﻦ ادﻋﺎﻳﻲ ﻧﺪارم ، ﭼﻬﻞ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎل از ﻋﻤﺮم را ﺻﺮف ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻛﺮده ام ، ﭘﺲ ﻳﻚ آدم ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻣﻘﻮﻟﻪ ﻧﻴﺴﺘﻢ ، ﻳﻚ ﺟﻮان ﻧﻴﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺗﺎزه ﺑﻪ اﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ رﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﻢ . ﭼﻬﻞ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎل از ﻋﻤﺮ ﻣﻦ ﺻﺮف اﻳﻦ ﻛﺎر ﺷﺪه اﺳﺖ . زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﻫﻨﺮ ﻋﻼﻗﻪ ﭘﻴﺪا ﻧﻜﺮده ﺑﻮدﻳﺪ ﻛﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻣﺪﻳﺮ ﺑﺸﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﻛﺎر ﻣﻴﻜﺮدم !! در ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ اي ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎري از اﻳﻦ ﻣﺪﻳﺮان آﻣﺪه اﻧﺪ و رﻓﺘﻪ اﻧﺪ ، وﻟﻲ ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﺳﺮ ﺟﺎي ﺧﻮدم ﻫﺴﺘﻢ . ﻫﻤﻪ ﻣﻲ آﻳﻨﺪ و ﻣﻲ روﻧﺪ و اﻣﺜﺎل ﻣﻦ ﻣﻲ ﻣﺎﻧﻴﻢ . ﻫﻨﺮ ﭼﻴﺰي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﺑﺸﻮد . ﻣﻦ ﺗﻮﻗﻊ داﺷﺘﻢ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻲ آﻣﺪﻧﺪ و ﻛﺎر را ﻣﻲ دﻳﺪﻧﺪ . ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺷﺮاﻳﻂ ﻣﻦ ﻛﻪ ﻫﺮ روز ﻫﻢ دارد وﺧﻴﻢ ﺗﺮ و وﺧﻴﻢ ﺗﺮ ﻣﻲ ﺷﻮد .
ﻣﻦ از ﺷﻤﺎ ﺳﻮال ﻣﻲ ﻛﻨﻢ در ﻛﺠﺎي دﻧﻴﺎ دﻳﺪه اﻳﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻛﺎرﮔﺮدان ، ﺳﺮﻃﺎن ﺧﻮن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و 3 ﺑﺎر ﺑﺴﺘﺮي ﺷﻮد ، ﺻﺒﺢ ﺑﺮود ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن و زﻳﺮ اﻧﻮاع ﺳﺮم ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺳﺎﻋﺖ 3 ﻳﻚ ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎ ﮔﺮوه ﺑﻴﺎﻳﺪ و ﺑﺎ ﻣﺎﺷﻴﻦ او را ﺑﻪ ﺳﺮ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺑﺒﺮد و دوﺑﺎره ﺷﺐ او را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ؟ ﺣﺎل ﻓﺮض ﻛﻨﻴﺪ اﻳﻦ آدم ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺘﻢ و ﻛﺲ دﻳﮕﺮي اﺳﺖ ، آﻳﺎ اﻳﻦ آدم ﺟﺎي ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻧﺪارد ؟ ﻣﻦ ﺳﻮال ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ، ﺑﺎ ﮔﺮوﻫﻲ ﻛﻪ 45 ﺳﺎل اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ، ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺧﻮرد ﻛﺮد ؟ ﺷﻤﺎ ﻳﻚ ﮔﺮوه را در اﻳﺮان ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺸﺎن ﺑﺪﻫﻴﺪ 15 – 20 ﺳﺎل دوام داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ؛ ﻣﻦ ﺗﺌﺎﺗﺮ را ﻣﻲ ﺑﻮﺳﻢ و ﻣﻲ روم ﻛﻨﺎر . ﻣﻦ ﺣﺘﻲ اﻳﻦ را ﺑﺎ  دوﺳﺘﺎن ﻣﺪﻳﺮ ﻫﻢ ﻣﻄﺮح ﻛﺮده ام . ﺑﻪ آﻗﺎي ﻣﺮادﺧﺎﻧﻲ  ﮔﻔﺘﻢ:  ” ﭼﻨﻴﻦ ﮔﺮوﻫﻲ را ﺑﺎﻳﺪ  ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻛﺮد ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺨﻄﺌ ﻪ ﻛﺮد ؟ ” ﮔﻔﺘﻨﺪ : “ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻛﺮد ! ”  ﮔﻔﺘﻢ : ”  ﺧﺐ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻛﻨﻴﺪ ! ” ﺧﻨﺪﻳﺪﻧﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ : ” ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻛﻨﻴﻢ و ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ.    اﻳﻦ ﻫﺎ ﺧﻴﻠﻲ اﻫﻤﻴﺖ دارد ، ﭼﺮا ﻛﺎر ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ   ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺷﻮد ﻛﻪ ﻣﻦ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﻮم دﻛﻮرم را ﺑﺒﺮم در   ﻧﺰدﻳﻜﻲ ﺑﻬﺸﺖ زﻫﺮا در ﻳﻚ ﮔﺎوداري دﭘﻮ ﻛﻨﻢ ؟! ﻣﻦ ﭼﻪ  ﻣﻲ داﻧﻢ اﻻن ﭼﻪ ﺑﻼﻳﻲ ﺑﺮ ﺳﺮ آن دﻛﻮر آﻣﺪه اﺳﺖ  ؟! ﭼﺮا دوﺳﺘﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺎﺷﺎﷲ ﺳﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ اﻣﺸﺐ ا ﺟﺮاي ﺟﺸﻨﻮاره ﺷﺎن ﺗﻤﺎم ﺷﺪه اﺳﺖ از ﺷﺐ  ﺑﻌﺪش اﺟﺮاي ﻋﻤﻮﻣﻲ ﻣﻲ روﻧﺪ ؟ آن دﻳﮕﺮي ﻳﻚ   اﺟﺮا ﺗﺎ ﺷﺐ اول ﺟﺸﻨﻮاره داﺷﺘﻪ اﺳﺖ ، ﺟﺸﻨﻮاره ﺑﻌﺪ   از ده روز ﺗﻤﺎم ﺷﺪه ، ﻫﻤﺎن ﺷﺐ دﻛﻮر ﻣﻦ را   ﺟﻤﻊ ﻛﺮدﻧﺪ . ﮔﻔﺘﻢ : ” ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺧﺴﺘﻪ اﻧﺪ ، اﺟﺎزه ﺑﺪﻫﻴﺪ  ﻓﺮدا ﮔﻔﺘﻨﺪ : ” ﻧﻤﻲ ﺷﻮد ، ﺑﺎﻳﺪ اﻣﺸﺐ ﺟﻤﻊ  ﺷﻮد ﻛﻪ ﻣﺎ دﻛﻮر ﺑﺰﻧﻴﻢ ﭼﺮا ﻛﻪ ﻓﺮدا ﺷﺐ اﺟﺮا دارﻳﻢ .”  ﮔﻔﺘﻴﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺧﺴﺘﻪ اﻧﺪ و اﻳﻦ دﻛﻮر ﺳﻨﮕﻴﻦ اﺳﺖ ،  اﻳﻨﻬﺎ دﻳﺸﺐ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ اﻳﺴﺘﺎدﻧﺪ و دﻛﻮر زدﻧﺪ ، اﻣﺮوز  ﻫﻢ ﻛﻪ ﻣﺪام ﻛﺎر ﻛﺮده اﻧﺪ .”  ﮔﻔﺘﻨﺪ : ” اﻣﻜﺎن ﻧﺪارد   ، ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻤﻊ ﺷﻮد !! ”  ﻧﻬﺎﻳﺘﺎ دﻛﻮر را ﺟﻤﻊ ﻛﺮدﻧﺪ و   اﻳﺸﺎن ﻧﻤﺎﻳﺸﺶ را ﺑﻪ روي ﺻﺤﻨﻪ آورد . اﻳﻦ ﭼﻪ   ﻋﺪاﻟﺘﻲ اﺳﺖ ؟! اﻳﻦ ﭼﻪ ﻧﮕﺎﻫـــﻲ اﺳﺖ ؟!!! ﭼﺮا ﺑﻪ   آدﻣﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﻲ ﻛﻨﻴﺪ ؟! ﺑﻪ ﻛﺎر ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻴﺪ ! ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻓﺮﻗﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻛﺎر ﭼﻪ ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ؟! ﺑﻪ آدﻣﺶ ﭼﻪ ﻛﺎر دارﻳﺪ ؟ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻛﺎر داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ . ﻣﻦ اﻳﻦ ﻫﺎ را ﻧﻤﻲ ﻓﻬﻤﻢ ، ﺑﺎور ﻛﻨﻴﺪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻗﺪري اﻓﺴﺮده ﺷﺪه ﺑﻮدم ﻛﻪ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ اﻳﻦ آﺧﺮﻳﻦ ﻛﺎر ﻣﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد و دﻳﮕﺮ ﻛﺎر ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻧﻤﻲ ﻛﻨﻢ !! ﻣﻦ واﻗﻌﺎ اذﻳﺖ ﺷﺪم ! اﺳﻢ اﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎري ، ﻓﻴﻞ را از ﭘﺎ در ﻣﻲ آورد ! ﻣﻦ ﺑﺎ ﺷﺮاﻳﻂ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺪي ﻛﺎري ﺑﻪ اﻳﻦ ﺑﺰرﮔﻲ و ﺑﺎ اﻳﻦ ﻋﻈﻤﺖ را اﻧﺠﺎم دادم ، وﻟﻲ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻧﺎﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﺑﺴﻴﺎر زﻳﺎد ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪم    ﺑﻌﺪ از آن از آﻗﺎي ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ ﭘﻴﮕﻴﺮي ﻛﺮدم ، اﻳﺸﺎن ﺑﻪ ﻣﻦ ﻗﻮل ﺻﺪدرﺻﺪ دادﻧﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺟﺎﺑﺠﺎﻳﻲ اﻧﺠﺎم ﻣﻲ دﻫﻨﺪ . ﺑﻌﺪ از آن ﻣﻦ ﺷﻨﻴﺪم ﮔﻮﻳﺎ ﻳﻜﻲ از آﻗﺎﻳﺎن ﻛﺎرﮔﺮداﻧﻲ ﻛﻪ ﻗﺮار ﺑﻮده اﺳﺖ ﺷﻬﺮﻳﻮر اﺟﺮا داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎزﻳﮕﺮﻫﺎﻳﺶ ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺎل رﻓﺘﻪ اﻧﺪ اﻧﺼﺮاف داده اﺳﺖ . ﺣﺘﻲ ﺧﻮد آﻗﺎي ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ ﻣﻌﺘﺮض ﺑﻮدﻧﺪ و ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﺸﺎن اﻋﻼم اﻧﺼﺮاف ﻛﺮدﻧﺪ. ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﭼﺮا آﻗﺎي ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ ﻧﺪادﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻓﻼﻧﻲ  ﺷﻬﺮﻳﻮر ﻓﻌﻼ ﺧﺎﻟﻲ اﺳﺖ ! اﻳﻦ ﺳﻜﻮت ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ  ﻣﻲ دﻫﺪ ؟! ﻣﻦ ﻛﻪ رﻓﺘﻪ ام و ﺣﺮف زده ام و ﻓﻴﻠﻢ  ﻛﺎرم را ﻫﻢ داده ام !! ﺣﺪاﻗﻞ ﭼﺮا ﺑﻪ ﻣﻦ اﻃﻼع  ﻧﻤﻲ دﻫﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ اﻳﻦ ﻛﺎر اﺻﻼ ﺑﻪ درد اﻳﻦ ﺟﺎ  ﻧﻤﻲ ﺧﻮرد !! ﻣﻦ ﻧﻤﻲ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﻨﺎﺳﺒﺎت در اﻳﻦ ﻣﻤﻠﻜﺖ ﭼﻪ ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻨﺪ !!

از ﻃﺮﻓﻲ ﺑﺎ رﺋﻴﺲ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺮﻛﺰ ﻫﻨﺮﻫﺎي ﻧﻤﺎﻳﺸﻲ آﻗﺎي ﺷﻔﻴﻌﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮده ام . اﻳﺸﺎن ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺮﺧﻮرد ﺧﻮﺑﻲ داﺷﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ اي ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺗﺼﻮرم اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ از ﻋﻴﺪ اﺟﺮا ﺧﻮاﻫﻴﻢ داﺷﺖ . ﻣﻦ ﺣﺘﻲ ﺑﺎ زﺣﻤﺖ ﺑﺴﻴﺎر از آﻗﺎي ﻣﺮادﺧﺎﻧﻲ وﻗﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ و رﻓﺘﻢ ﺧﺪﻣﺘﺸﺎن . اﻳﺸ ﺎن ﺑﺎ آﻏﻮش ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺎز ﭘﺬﻳﺮاي ﻣﺎ ﺷﺪﻧﺪ و ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﻦ ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻢ ؛ ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺣﻖ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﺳﺖ !ﺣﺘﻲ ﻣﻌﺘﺮض ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺳﺎﻟﻦ ﻣﻲ دادﻧﺪ و ﭼﺮا ﺑﻪ ﺗﻮ ﺳﺎﻟﻦ ﻧﺪاده اﻧﺪ! ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻧﺪاده اﻧﺪ و اﻳﻦ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده اﺳﺖ ، اﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﺪ زﻣﺎن زﻳﺎدي ﺑﮕﺬرد ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻦ اﺻﻼ ﻧﺒﺎﺷﻢ . ﻣﻦ ﻧﻤﻲ داﻧﻢ ﻓﺮدا ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﺧﻮاﻫﺪ اﻓﺘﺎد ! ﻣﺮگ دﺳﺖ ﺧﺪاﺳﺖ ، اﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺷﺮاﻳﻄﻲ ﻛﻪ دارم ، ﻣﻦ ﻧﺰدﻳﻚ ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻢ و ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ اول ﺻﻒ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﺎﺷﻢ .

ﻣﻦ دوﺑﺎره ﻧﻤﻲ ﺗﻮاﻧﻢ ﻳﻚ ﮔﺮوه 20 ﻳﺎ 25 ﻧﻔﺮه را ﺟﻤﻊ ﻛﻨﻢ و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳﺸﻲ را اﺟﺮا ﻛﻨﻢ . ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﻲ داﻧﻨﺪ ﻣﻦ ﺑﺮاي ﻳﻚ ﻛﻠﻤﻪ اش ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺎ ﺣﺮف ﻣﻲ زدم ، ﺑﺮاي ﻳﻚ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻪ از ﭘﺎي ﻣﻴﺰ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد و ﺑﺮود آن ﻃﺮف ، ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺎ ﺣﺮف ﻣﻲ زدم ﺑﻀﺎﻋﺖ ﻣﻦ اﻳﻦ ﻗﺪر اﺳﺖ ، اﺻﻼ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻏﻠﻂ ﺑﺎﺷﺪ ، اﻣﺎ ﺑﺮاي ﺧﻮدم ﻳﻚ اﺳﺘﺮاﺗﮋي داﺷﺘﻢ ، ﻳﻚ ﺗﻔﻜﺮ داﺷﺘﻢ . ﻣﻦ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﻃﺮف ﻳﻚ ﺳﻴﮕﺎر ﺑﺮ دارد و ﺑﻜﺸﺪ ﺣﺮف دارم . ﺑﺎ ﻃﺮح و ﻧﻘﺸﻪ ﮔﻔﺘﻪ ام اﻳﻦ ﻛﺎر را ﺑﻜﻨﺪ ، ﺷﺎﻳﺪ اﺻﻼ ﻏﻠﻂ ﺑﺎﺷﺪ ، اﻣﺎ ﺑﻀﺎﻋﺖ ﻣﻦ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪر اﺳﺖ . ﻣﻦ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪر ﺑﻠﺪ ﻫﺴﺘﻢ و ﺑﻴﺸﺘﺮ از اﻳﻦ ﺑﻠﺪ ﻧﻴﺴﺘﻢ ، اﻣﺎ ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮدن ﻫﻢ ﻛﻠﻲ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻛﺮده ام ! ﻣﻦ روي ﺗﺨﺖ ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن روي ﻣﺘﻦ اﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻛﺎر ﻛﺮدم !! ﻛﻨﺎر اﺳﺘﺨﺮ ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ را دراز ﻧﻜﺮده ﺑﻮدم و ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﻲ ام را ﺑﺨﻮرم و ﺳﻴﮕﺎر ﺑﺮگ ﺑﻜﺸﻢ و ﻳﻚ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ !! ﻣﻦ در ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن درﻣﺎن ﻣﻲ ﺷﺪم و ﭼﻨﺪ ﺗﺮﺟﻤﻪ از ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪ اﻃﺮاﻓﻢ ، روي ﺗﺨﺖ ﺑﻮده اﺳﺖ . در ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ و ﺑﺮاي ﻣﻦ رگ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ ، ﻣﺪام ﻛﺎﻏﺬ و ﻛﺘﺎب را ﺟﺎﺑﺠﺎ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ اﻳﻦ ﻛﺎر را اﻧﺠﺎم دﻫﺪﻧﺪ ! در ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮاﻳﻄﻲ آدم ﺗﻮﻗﻊ دارد ﻛﻪ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻨﺪ ، ﻧﻤﻲ ﮔﻮﻳﻢ ﻧﮕﺎه وﻳﮋه اي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ .
ﺟﺪوﻟﻲ درﺳﺖ ﻛﺮده اﻧﺪ و ﻫﺮ وﻗﺖ ﻣﻲ روي ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﺎ ﺟﺪوﻟﻤﺎن ﭘﺮ اﺳﺖ ! ﻛﺴﺎﻧﻲ روي ﺻﺤﻨﻪ ﻛﺎر ﻣﻲ ﺑﺮﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ اﺻﻼ ﻧﻤﻲ داﻧﻴﻢ اﻳﻦ ﻫﺎ ﻛﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻦ ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﭘﻴﺶ ﺑﺮاي اﺟﺮاي ﺗﺌﺎﺗﺮ در ﺳﺎﻟﻦ اﺻﻠﻲ ﺗﺌﺎﺗﺮﺷﻬﺮ ﻧﺎﻣﻪ ﻛﺘﺒﻲ ﻧﻮﺷﺘﻢ . ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺳﺖ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻦ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ ؟! ﻛﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻦ ﺷﻮد ؟! ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ ﻣﻦ ﺣﺎﺿﺮم ﺗﻌﻬﺪ ﺑﺪﻫﻢ ﻛﻪ اﮔﺮ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﺎ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻣﻮاﺟﻪ ﻧﺸﻮد ﻧﻤﺎﻳﺶ را ﺟﻤﻊ ﻛﻨﻢ و ﺧﺴﺎرت ﻫﻢ ﺑﺪﻫﻢ !! ﺑﺎور ﻛﻨﻴﺪ ﻣﻦ دﻟﻢ ﺑﻪ ﻗﺪري ﺑﺮاي ﻧﻤﺎﻳﺸﻢ ﻣﻲ ﺳﻮزد ، ﮔ ﻮﻳﺎ ﺑﭽﻪ اي را ﺑﺰرگ ﻛﺮده ﺑﺎﺷﻲ و ﺑﻌﺪ ﻳﻚ ﻣﻮﺗﻮرﺳﻮار ﺑﻪ او ﺑﺰﻧﺪ و او را ﺑﻜﺸﺪ . ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻦ را ﻛﺸﺘﻨﺪ ، از ﺑﻴﻦ ﺑﺮدﻧﺪ . ﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﺴﻴﺎر زﻳﺒﺎ و ﻋﻈﻴﻢ ﻧﺎﺑﻮد ﺷﺪ ، از ﺑﻴﻦ رﻓﺖ . در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ درﺧﻮاﺳﺖ ﻛﺘﺒﻲ داده ﺑﻮدم .
ﺑﻪ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻖ اﻣﺮوز ﺑﻪ ﻣﻦ ﻗﻮل ﻫﺎي ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮب و اﻣﻴﺪواراﻧﻪ اي داده اﻧﺪ ، ﺑﻪ ﻃﻮري ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮔﻔﺘﻪ ام ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ در اردﻳﺒﻬﺸﺖ ﻣﺎه اﺟﺮا ﺧﻮاﻫﻴﻢ رﻓﺖ . اﻣﺎ ﻧﻤﻲ داﻧﻢ ﭼﻘﺪر روي ﺣﺮﻓﺸﺎن ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ و ﺣﺮﻓﺸﺎن درﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ .

اﻣﻴﺮ ﻋﺒﺎس ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ : زﻣﺎﻧﻲ آﻗﺎي ﺷﺮﻳﻒ ﺧﺪاﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﺷﺮﻳﻒ ﺧﺪاﻳﻲ ( رﺋﻴﺲ ﻣﺮﻛﺰ ﻫﻨﺮﻫﺎي ﻧﻤﺎﻳﺸﻲ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺷﻬﺮ ﺑﺎ آﻗﺎي ﭘﺎﻛﺪل ) ﺣ ﺴﻴﻦ ﭘﺎﻛﺪل ( ﺑﻮد . آن ﻣﻮﻗﻊ ﻫﻴﭻ ﻣﺪﻳﺮي ﺣﻖ ﻛﺎر ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻛﺮدن ﻧﺪاﺷﺖ و اﻳﻦ ﺧﻴﻠﻲ اﺗﻔﺎق ﺧﻮﺑﻲ ﺑﻮد . در زﻣﺎن آﻗﺎي ﭘﺎﻛﺪل ﺟﺪوﻟﻲ ﻛﻪ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ اﺷـﺎره ﻛﺮدﻧﺪ ﻃﻮري ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻲ ﺷﺪ ﻛﻪ داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن ﻫﻢ ﻛﺎر ﻛﻨﻨﺪ و ﻫﻤﻪ راﺿﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ . اﻣﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ اﺗﻔﺎﻗﺎﺗﻲ اﻓﺘﺎد ﻛﻪ اﻵن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل ﻋﺮض ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﻣﺪﻳﺮ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺷﻬﺮ ، ﻛﻪ از دوﺳﺘﺎن ﺑﺴﻴﺎر ﺻﻤﻴﻤﻲ ﺑﻨﺪه ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ، در ﺟﺪول ﺟﻨﺎب آﻗﺎي ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ ﺑﺮاي ﺳﺎل 94 اﺟﺮا دارﻧﺪ ! ﺑﺮاي ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﻦ ! ﻣﻦ ﻳﺎدم ﻫﺴﺖ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ آﻗﺎي ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ داﻧﺸﺠﻮ ﺑﻮدﻧﺪ ﭼﻘﺪر ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻣﻲ آﻣﺪﻧﺪ و ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ، زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻛﻴﻒ ﺳﺎﻣﺴﻮﻧﺖ در دﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ و ﻣﺪﻳﺮ ﻧﺸﺪه ﺑﻮدﻧﺪ  ﺧﻴﻠﻲ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ اﻳﻦ ﻛﺎر را ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ . ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ از زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺪﻳﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﻧﮕﺎه اﻳﺸﺎن ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻪ اي ﻛﻪ در آن دﻛﺘﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ اﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻛﺮده اﺳﺖ و اﻳﻦ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻓﺎﺟﻌﻪ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد !! ﺟﻨﺎب آﻗﺎي ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ ﺷﻤﺎ ﻛﻪ ﺗﺤﺼﻴﻼت اﻳﻦ رﺷﺘﻪ را دارﻳﺪ ، در اﻳﻦ زﻣﻴﻨﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻳﺪ ، ﭼﺮا ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﻣﻲ ﺷﻮﻳﺪ ؟! ﭼﺮا ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺗﺌﺎﺗﺮي ﻣﺎﻧﻨﺪ  ﺧﺎﻧﻢ ﻋﻠﻴﺰاده ) ﺷﻬﻴﻦ ﻋﻴﻠﺰاده ( ﻛﻪ ﭼﻪ در ﻋﺮﺻﻪ  ﺑﺎزﻳﮕﺮي و ﭼﻪ در ﻋﺮﺻﻪ ﻛﺎرﮔﺮداﻧﻲ ﭘﻴﺸﺘﺎز ﻫﺴﺘﻨﺪ و  ﻛﺎرﻫﺎي ﺑﺰرﮔﻲ اﻧﺠﺎم داده اﻧﺪ و ﻳﺎ ﺟﻨﺎب آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ  و دوﺳﺘﺎن دﻳﮕﺮ ، در ﻟﻴﺴﺘﻲ ﻛﻪ  اراﺋﻪ ﻣﻲ دﻫﻴﺪ   ﺣﻀﻮر ﻧﺪارﻧﺪ ؟! در اﻳﻦ ﻟﻴﺴﺖ ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻫﻢ   ﻫﺴﺘﻨﺪ اﺷﻜﺎﻟﻲ ﻧﺪارد ، ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺳﻴﻨﻤﺎ ﺑﺨﺸﻲ از ﺑﺪﻧﻪ   ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ . اﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺗﺌﺎﺗﺮي ﺣﻀﻮر  داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ، ﺑﻌﺪ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺗﺌﺎﺗﺮ ، ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺳﻴ ﻨﻤﺎﻳﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻓﺮدا ﺑﺮوم و در  ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻛﺎر ﻛﻨﻢ . اﻣﺎ اﻳﺮاد اﻳﻨﺠﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻌﺪاد آدم ﻫﺎﻳﻲ  ﻛﻪ در ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻳﺎ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ و در اﻳﻦ ﻟﻴﺴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺗﺌﺎﺗﺮ اﺳﺖ ! اﻳﻦ اﻳﺮاد اﺻﻠﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ آﻗﺎي ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ وارد اﺳﺖ   . ﻧﻤﻲ داﻧﻢ ﭼﺮا اﻳﻦ ﻧﮕﺎه وﺟﻮد دارد ، ﻣﻦ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ  و ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻢ اﻳﻦ ﺣﺮف ﻫﺎ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﻦ ﺑﺮﺳﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮد !

ﺑﺨﺸﻲ از اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ را آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ  در  ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﺟﻨﺎب آﻗﺎي ﻣﺮادﺧﺎﻧﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ و ﻣﻦ ﺑﺴﻴﺎر   ﺧﺮﺳﻨﺪ ﺷﺪم . از زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ وارد ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺷﺪم  ﻣﺪﻳﺮان زﻳﺎدي ﺑﻮده اﻧﺪ . از ﻫﻤﺎن زﻣﺎن ﻛﻪ ﻣﺎ ﻫﺮ   ﺳﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ “ﻣﺪه آ” را ﻛﺎر ﻛﺮدﻳﻢ ، ﺑﻪ ﻛﺎرﮔﺮداﻧﻲ  ﻗﻄﺐ اﻟﺪﻳﻦ ﺻﺎدﻗﻲ ، در ﺳﺎﻟﻦ ﭼﻬﺎرﺳﻮ در ﺳﺎل   57 ، ﻣﺪﻳﺮان زﻳﺎدي آﻣﺪﻧﺪ و رﻓﺘﻨﺪ ،  آﻗﺎي  ﻣﺮادﺧﺎﻧﻲ ﻫﻢ ﺧﻮاﻫﻨﺪ رﻓﺖ و اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ اﻣﻴﺪوارم ﻛﻪ  ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ  ﭼﺮا از اﻳﺸﺎن دﻓﺎع ﻣﻲ ﻛﻨﻢ  ؟ ﻣﻦ در ﺳـــﺎل   ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻳﻜﻲ ، دو ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻛﺎر ﻛﺮدم و در ﺳﺎل 92 ﻛﻪ “ﻣﺮگ ﺗﺼﺎدﻓﻲ ﻳﻚ آﻧﺎرﺷﻴﺴﺖ” را ﻛﺎر ﻛﺮدم ؛ ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻮد ﻛﻪ آﻗﺎي ﻣﺮادﺧﺎﻧﻲ آﻣﺪﻧﺪ و ﻛﺎر را دﻳﺪه اﻧﺪ و ﺑﻌﺪ ﻫﻢ آﻣﺪﻧﺪ ﭘﺸﺖ ﺻﺤﻨﻪ و ﺧﻴﻠﻲ از ﻛﺎر ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮدﻧﺪ و ﺑﺎ اﻧﺮژي ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺜﺒﺘﻲ آﻣﺪﻧﺪ و اﻧﺮژي دادﻧﺪ و رﻓﺘﻨﺪ . در ﻧﻤﺎﻳﺸﻲ دﻳﮕﺮ رﻓﺘﻢ و دﻳﺪم آﻗﺎي ﻣﺮادﺧﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ ﺑﻴﻨﻨﺪه ﻧﺸﺴﺘﻪ اﻧﺪ ﺑﺎز ﻣﻦ ﻟﺬت ﺑﺮدم ، ﭼﻮن ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﭘﻴﮕﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻛﻪ ﻣﻌﺎون وزﻳﺮ ﻫﺴﺘﻢ اﻳﻨﻜﻪ دﻛﻮر ﺷﻤﺎ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ رﻓﺘﻪ اﺳﺖ ﻳﻚ ﻓﺎﺟﻌﻪ اﺳﺖ و ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﻛﺎﻣﻼ ﺣﺮف ﻫﺎي ﺷﻤﺎ درﺳﺖ اﺳﺖ اﻳﻦ ﻫﺎ ﻧﺸﺎن ﻣﻲ دﻫﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ آدم دﻟﺴﻮز اﺳﺖ در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺣﺮف ﻫﺎ را آﻗﺎي ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻧﻪ ﺟﻨﺎب آﻗﺎي ﻣﺮادﺧﺎﻧﻲ ! ﺟﺎﻫﺎ ﻋﻮض ﺷﺪه اﺳﺖ .
آﻗﺎي ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ دﻛﺘﺮاي اﻳﻦ ﺣﺮﻓﻪ را ﮔﺮﻓﺘﻪ اﻧﺪ ، در اﻳﻦ زﻣﻴﻨﻪ ﺗﺤﺼﻴﻼت دارﻧﺪ وﻟﻲ ﻣﻦ ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﻣﺘﺎﺳﻒ ﻫﺴﺘﻢ . اﻳﻦ ﻛﻪ آﻗﺎي ﻣﺮادﺧﺎﻧﻲ اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ را ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﻧﺸﺎن ﻣﻲ دﻫﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﺸﺎن ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﭘﻴﮕﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ، اﻳﻦ ارزﺷﻤﻨﺪ اﺳﺖ و اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮد . ﺑﻪ ﻧﻮﺑﻪ ﺧﻮدم از اﻳﺸﺎن ﺗﺸﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ .
ﻣﻦ ﻳﻚ ﻋﺮض دﻳﮕﺮ ﻫﻢ دارم ، راﺟﻊ ﺑﻪ “در اﻋﻤﺎق” ﺑﺴﻴﺎر ﺻﺤﺒﺖ ﻫﺎ ﺷﺪه و ﺻﺤﺒﺖ ﻫﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ   .اﻳﻦ ﻫﺎ دردﻫﺎﻳﻲ ﻫﺴﺖ ﻣﻦ اﺳﺖ از  ﺳﺎل 57 ﻛﻪ ﻛﺎر ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ، ﻗﺒﻞ از آن ﺑﻪ ﻃﻮر  آﻣﺎﺗﻮر ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﺮدم ، از ﺳﺎل 57 ﻛﻪ ﺷﺮوع ﻛﺮدﻳﻢ  ﺗﺎ ﺑﻪ اﻣﺮوز ﺑﺎ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﻛﻪ در ﻧﻤﺎﻳﺶ “در اﻋﻤﺎق”  اﻓﺘﺎد ﻣﻦ ﺑﻐﺾ ﻛﺮدم ﻛﻪ ﭼﺮا آﻗﺎي ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ ﺑﺎ   ﻫﻤﻪ اﻧﺮژي و ﺟﻮاﻧﻲ ﻛﻪ داﺷﺘﻨﺪ ، اﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ اﻳﻦ ﻛﻪ   اﻻن ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ؛ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺪﻳﺮ ﻧﻤﻲ آﻳﻨﺪ ﻧﻤﺎﻳﺶ   “در اﻋﻤﺎق” را ﺑﺒﻴﻨﺪ ، در ﺷﺮاﻳﻄﻲ ﻛﻪ ﺑﻠﻴﻂ ﻫﺎ   ﻓﺮوش ﻣﻲ رود و ﻣﺎ ﺧﻮدﻣﺎن ﻣﺸﻜﻞ ﺑﻠﻴﺖ داﺷﺘﻴﻢ و  ﺧﺎﻧﻮاده ﺧﻮد ﻣﻦ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ و ﻛﺎر را ﺑﺒﻴﻨﺪ ، ﭼﺮا ﻛﻪ  ﻣﻦ ﺧﻮدم 2   ﻋﺪد ﺑﻠﻴﺖ داﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ دو ﻧﻔﺮ ﻛﻪ  ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻦ آﻧﻬﺎ را ﻧﻤﻲ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ دادم . روز  ﻗﺒﻞ از اﺟﺮا در ﺗﺎﻻر ﻣﺤﺮاب دﻳﺪم دو ﻧﻔﺮ اﻳﺴﺘﺎده   اﻧﺪ و ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﻛﻪ “در اﻋﻤﺎق” را ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻢ   ﻣﻦ 2 ﻋﺪد ﺑﻠﻴﺖ دارم اﻳﻦ ﻫﺎ ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ . روز اول   ﺑﻪ ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﻠﻴﻂ ﻫﺎ ﭘﻴﺶ ﻓﺮوش ﺷﺪه اﺳﺖ ، ﺑﻌﺪ  ﮔﻔﺘﻨﺪ  در اﻋﻤﺎق” و ﻛﺎر آﺗﻴﻼ ﭘﺴﻴﺎﻧﻲ و ﺳﭙﺲ  ﺣﺴﻦ ﭘﺎﻛﺪل ﻛﺎﻣﻼ ﭘﻴﺶ ﻓﺮوش ﺷﺪه اﺳﺖ . ﺣﺘﻲ  ﻣﺎ ﺧﻮدﻣﺎن ﻫﻢ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻴﻢ ﺑﻠﻴﺖ ﺗﻬﻴﻪ ﻛﻨﻴﻢ .  اﻣﺎ در اﺟﺮاي اول ﺟﺸﻨﻮاره ، ﻧﻴﻤﻲ از ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻫﺎ ﺧﺎﻟﻲ   ﺑﻮد و ﺟﻤﻌﻴﺖ زﻳﺎدي از ﻣﺮدﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﺸﺘﺎق دﻳﺪن   “در اﻋﻤﺎق” ﺑﻮدن ، ﺑﻴﺮون ﺳﺎﻟﻦ ، ﺑﺪون ﺑﻠﻴﺖ   ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻛﺴﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ اﻳﻦ ازدﺣﺎم و درﺧﻮاﺳﺖ  ﭘﺎﺳﺨﻲ ﻧﺪاد و ﻋﻠﻲ رﻏﻢ اﻳﻦ ﻛﻪ اﻋﻼم ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻠﻴﺖ ﻫﺎ ﻛﺎﻣﻞ ﭘﻴﺶ ﻓﺮوش ﺷﺪه ، ﻧﻴﻤﻲ از ﺳﺎﻟﻦ ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻮد و ﻣﺮدم ﻫﻢ ﺑﻲ ﺑﻠﻴﺖ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ . و اﻳﻦ واﻗﻌﺎ ﺳﻮال ﻣﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ اﺟﺮاي ” در اﻋﻤﺎق اﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ ؟!

در ﻃﻮل دوران ﺑﺎزﻳﮕﺮﻳﺘﺎن ﭼﻘﺪر دوﺳﺖ داﺷﺘﻴﺪ در ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪ ي “در اﻋﻤﺎق”  را ﺑﺎزي ﻛﻨﻴﺪ ؟

شهین ﻋﻠﻴﺰاده : ﻣﻦ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ 16 ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد و ﺗﺎزه ازدواج ﻛﺮده ﺑﻮدم و دو ﺗﺎ ﻧﻮزاد دوﻗﻠﻮ داﺷﺘﻢ ، اﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ در ﺗﻬﺮان اﺟﺮا ﻣﻲ ﺷﺪ و ﻣﺎ از ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻫﻤﺴﺮم آﻣﺪﻳﻢ و اﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ را ﺑﻪ ﻛﺎرﮔﺮداﻧﻲ دﻛﺘﺮ ﻛﻮﺛﺮ دﻳﺪﻳﻢ و اﺟﺮاﻳﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺴﻴﺎر ﻗﻮي ﺑﻮد . ﺑﺎ وﺟﻮدي ﻛﻪ آن زﻣﺎن ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﺟﻮان ﺑﻮدم  ﻛﺎﻣﻼ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻛﺎر ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم . ﻣ ﻦ و ﻫﻤﺴﺮم دو ﺑﭽﻪ ي ﻧﻮزاد را در ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻴﻢ ﺑﻪ اﻣﺎن ﺧﺪا و ﻫﺮ دو آﻣﺪه ﺑﻮدﻳﻢ ﻛﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ . آن ﻫﻢ ﻧﻤﺎﻳﺸﻲ ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺘﻪ ، ﭼﻮن اﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪ را ﻛﺎﻣﻞ اﺟﺮا ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ، 3 ﺳﺎﻋﺖ ﺗﺎ ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ و ﻧﻴﻢ ﻃﻮل ﻛﺸﻴﺪ . ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻳﻚ ﻧﻔﺮ آﻣﺪ و ﻣﺎ را ﺻﺪا زد و ﻣﻦ اﺻﻼ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪم ﭼﺮا ﻫﻤﺴﺮم را ﺻﺪا زدﻧﺪ و ﻓﻘﻂ ﻣﺸﻌﻮل دﻳﺪن ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﻮدم ، ﺑﻌﺪ ﻛﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎزه ﭘﺮﺳﻴﺪم ﭼﻪ ﻛﺎرت داﺷﺘﻨﺪ ؟ اﺻﻼ ﺣﻮاﺳﻢ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﭽﻪ دارم . ﮔﻔﺖ ﻳﻜﻲ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ اﻓﺘﺎده ﺑﻮده ﻛﻒ ﻣﺎﺷﻴﻦ ! ﺻﺪاﻳﻢ زدﺗﺪ ﻛﻪ ﺑﭽﻪ را ﺑﺮدارم و دوﺑﺎره آﻣﺪه ﺑﻮد و ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﻤﺎﻳﺶ را ﺑﺒﻴﻨﺪ . ﻣﻦ اﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ را آن زﻣﺎن دﻳﺪم و ﺧﻴﻠﻲ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻢ .

دوﺳﺖ داﺷﺘﻴﺪ ﭼﻪ ﭘﺮﺳﻮﻧﺎزي را ﺑﺎزي ﻛﻨﻴﺪ؟

ﻋﻠﻴﺰاده : ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﻓﻜﺮ ﻧﻜﺮده ﺑﻮدم ﻛﻪ دوﺳﺖ دارم ﻛﺪام ﻳﻚ از ﻧﻘﺶ ﻫﺎ را ﺑﺎزي ﻛﻨﻢ . واﻗﻌﺎ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ وﻗﺘﻲ دﺳﺘﻴﺎر آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ زﻧﮓ زدﻧﺪ ﻛﻪ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﺗﺼﻤﻴﻢ دارﻧﺪ اﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ را ﻛﺎر ﻛﻨﻨﺪ ؛ ﻣﻦ ﺑﺎ اﺷﺘﻴﺎق ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻢ . ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺑﺎ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﻛﺎر ﻛﻨﻢ . ﻣﻦ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ را ﺣﺪود 36 ﺳﺎل اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺷﻨﺎﺳﻢ ، ﻫﻢ ﻫﻤﻜﻼﺳﻲ ﺑﻮدﻳﻢ در ﻣﻘﻄﻊ ﻛﺎرﺷﻨﺎﺳﻲ در ﺳﺎل 58و ﻫﻢ ﻫﻤﻜﺎر اداره ي ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎي ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺑﻮدﻳﻢ و ﻫﻢ ﭼﻨﺪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻛﺎر ﻛﺮدﻳﻢ .

در ﻧﻤﺎﻳﺶ “ﻣﺪه ا” اﻳﺸﺎن ﻧﻘﺶ ژوزان را ﺑﺎزي ﻛﺮدﻧﺪ و ﻣﻦ ﻣﺪه آ را ﺑﺎزي ﻛﺮدم ، در ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪ ي “ﺑﻬﺮام ﭼﻮﺑﻴﻨﻪ” اﻳﺸﺎن ﺑﻬﺮام ﭼﻮﺑﻴﻨﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻦ ﮔﺮدﻳﻪ ﺧﻮاﻫﺮش ﺑﻮدم ، ﺑﺮاي ﻓﻮق ﻟﻴﺴﺎﻧﺲ ﻫﻢ ﻣﻦ ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪ ي “ﻛﺴﻲ از وﻳﺮﺟﻴﺎﻧﺎووﻟﻒ ﻣﻲ ﺗﺮﺳﺪ” را ﻛﺎر ﻛﺮدم ﻛﻪ ﻧﻘﺶ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ را اﻳﺸﺎن ﺑﺎزي ﻛﺮدﻧﺪ . اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻢ در آن ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺧﻮدم ﺑﺎزي ﻛﻨﻢ ؛ وﻟﻲ اﻳﺸﺎن ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد دادﻧﺪ ، ﭼﻮن ﺧﻴﻠﻲ ﻫﺎ ﻣﻲ آﻣﺪﻧﺪ و ﺗﺴﺖ ﻣﻲ دادﻧﺪ و ﻣﻮرد ﻗﺒﻮل ﻗﺮار ﻧﻤﻲ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ، ﺧﻮد آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد دادﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﺧﻮدت ﺑﺎزي ﻛﻨﻲ .و  در آن ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻫﻢ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻛﺎر ﻛﺮدﻳﻢ . اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺑﺎ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﻛﺎر ﻛﻨﻢ  ﭼﻮن ﺑﻲ ﺣﺎﺷﻴﻪ ﺗﺮﻳﻦ ﺷﺨﺼﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻣﻲ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ و ﭘﺮ از اﻧﺮژي ﻣﺜﺒﺖ اﺳﺖ . واﻗﻌﺎ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ آﻗﺎي ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﺑﻲ ﻛﺎر اﺳﺖ دﭼﺎر ﻓﺮﺳﻮدﮔﻲ ذﻫﻨﻲ ﻣﻲ ﺷﻮد و ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺸﻜﻼت دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﺑﺮاي ﺟﺴﻢ ﻣﺎن ﻫﻢ ﭘﻴﺶ ﻣﻲ آﻳﺪ . ﻣﻦ از زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ رﻓﺘﻢ ﺳﺮ ﺗﻤﺮﻳﻦ اﺣﺴﺎس ﺷﺎرژ ﺑﻮدن ﻣﻲ ﻛﺮدم . ﺷﻤﺎ ﺑﺎورﺗﺎن ﻧﻤﻲ ﺷﻮد ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻲ اوﻗﺎت ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﻫﻢ ﺳﺨﺘﻢ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺮوم ، وﻟﻲ ﺳﺮ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ “در اﻋﻤﺎق” ﻛﻪ ﺑﻮدم از ﺳﺎﻟﻦ ﻣﺤﺮاب ﺗﺎ ﭼﻬﺎرراه وﻟﻴﻌﺼﺮ ﭘﻴﺎده ﻣﻲ رﻓﺘﻢ و آﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﻣﺘﺮو ﻣﻲ رﻓﺘﻢ و دوﺑﺎره ﺗﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎده ﻣﻲ رﻓﺘﻢ . ﻳﻌﻨﻲ واﻗﻌﺎ ﻟذت ﻣﻲ ﺑﺮدم و  دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ و ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﮔﺮوه ﻛﺎر ﻛﺮدم .  ﭼﻮن ﻗﺒﻼ ﺑﺎ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ و آﻗﺎي ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ ﻛﺎر ﻛﺮده  ام  ، ﻫﻤﻪ ي ﺑﭽﻪ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ و ﻫﻤﻪ ﺧﻴﻠﻲ  ﺧﻮب ﻫﻤﻜﺎري ﻛﺮدﻧﺪ . اﻳﻦ ﺑﺮاي ﻣﻦ واﻗﻌﺎ اﻓﺘﺨﺎر   ﺑﻮد و ﺧﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﻣﺸﺘﺎق ﻫﺴﺘﻢ ﻛﻪ اﻧﺸﺎاﷲ اﺟﺮا ﻛﻨﻴﻢ .   ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﻫﻤﻪ ﻣﻦ ﻣﺰاﺣﻢ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﻣﻲ ﺷﻮم و زﻧﮓ ﻣﻲ زﻧﻢ و ﭘﻴﮕﻴﺮي ﻣﻲ ﻛﻨﻢ . ﭼﻮن ﺑﺎﻳﺪ  ﺑﻌﺪ از اﺟﺮا ﻣﻦ از اﻳﺮان ﺑﺮوم و ﻓﻘﻂ ﻣﻨﺘﻈﺮ اﺟﺮاي ﻧﻤﺎﻳﺶ “در اﻋﻤﺎق” ﻫﺴﺘﻢ . ﺧﻮد ﻣﻦ از 15  دي از آﻗﺎي ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ وﻗﺖ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﻮﺑﺎﻳﻞ  ﺷﺎن زﻧﮓ زدم و ﺑﺎ ﺧﻮدﺷﺎن ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮدم  ، ﻫﻨﻮز  ﻛﻪ ﻫﻨﻮز اﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ وﻗﺖ ﻧﺪاده اﻧﺪ   ﻣﻦ ﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﺮاي ﺗﺎﻻر ﺣﺎﻓﻆ از دي ﻣﺎه   داده ام و ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اﺻﻼ ﺑﻪ ﻣﻦ زﻧﮓ ﻧﺰده اﻧﺪ . ﻣﻦ   دو روز ﻗﺒﻞ زﻧﮓ زدم و ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻤﻲ ﻛﻪ آﻧﺠﺎ ﻣﻨﺸﻲ  ﺑﻮدﻧﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮدم . ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺧﺎﻧﻢ ﻋﻠﻴﺰاده 80 ﻋﺪد ﻛﺎر  ﺑﻪ ﻣﺎ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﺷﺪه اﺳﺖ ، ﻣﺎ 15 ﻋﺪد از اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ  را اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮده اﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ . اﮔﺮ اﻳﻦ  ﻫﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ 20 درﺻﺪ اﺳﭙﺎﻧﺴﺮ را ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ ، ﻛﻢ ﻛﻢ از اﻳﻦ ﻫﺎ ﺣﺪف ﻣﻲ ﺷﻮد و ﺑﻪ ﺷﻤﺎ زﻧﮓ ﻣﻲ   زﻧﻴﻢ  ﮔﻔﺘﻢ واي ﺑﻪ ﺣﺎل ﻣﻦ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ ﻫﻤﻪ   ﺳﺎل ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺸﻢ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻋﺪه اي ﺣﺬف  ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ زﻧﮓ ﺑﺰﻧﻴﺪ . ﻣﻦ از ﺑﭽﮕﻲ ﻛﺎر ﺗﺌﺎﺗﺮ  ﻛﺮده ام ، ﻳﻌﻨﻲ واﻗﻌﺎ از زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﻮدم را ﺷـﻨﺎﺧﺘﻢ و دﺑﻴﺮﺳﺘﺎن ﻣﻲ رﻓﺘﻢ ﻛﺎر ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻛﺮدم . ﺣﻖ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ اﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ رﻓﺘﺎر ﻛﻨﻨﺪ . ﻣﻦ اﻋﺘﻘﺎدم اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻗﺪرت دارم ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺎر ﻛﻨﻢ .

ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ : اﺻﻼ ﻛﺎر ﻣﺎ ﺑﺎزﻧﺸﺴﺘﮕﻲ ﻧﺪارد .

ﻋﻠﻴﺰاده : آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎﻟﺸﺎن ﻣﻲ اﻣﺪﻧﺪ و ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ . آﻗﺎي ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دﻳﮕﺮ از دوﺳﺘﺎﻧﻤﺎن ﻛﻪ در ﻛﺎر ﺑﺎزي ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﻣﻲ رﻓﺘﻨﺪ و اﻳﺸﺎن را از ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻣﻲ آوردﻧﺪ ﺳﺮ ﺗﻤﺮﻳﻦ و ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﺮﻳﻦ اﻳﺸﺎن اﻧﺮزي ﻣﻲ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﻣﺘﻮﺟﻪ اﻳﻦ ﻧﺒﻮدﻧﺪ ﻛﻪ از ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن آﻣﺪه اﻧﺪ آﻧﺠﺎ و دارﻧﺪ ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ . اﮔﺮ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺧﻮب ﺑﺎزي ﻧﻤﻲ ﻛﺮد اﻳﺸﺎن ﻓﺮﻳﺎدي ﻣﻲ زدﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ي ﻣﺎ ﻫﻮل ﻣﻲ ﺷﺪﻳﻢ ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻴﻢ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﺗﻮ را ﺑﻪ ﺧﺪا داد ﻧﺰﻧﻴﺪ ﺣﺎﻟﺘﺎن ﺑﺪ ﻧﺸﻮد .

ﺑﺮاي “در اﻋﻤﺎق” ﭼﻘﺪر ﭘﻮل ﮔﺮﻓﺘﻴﺪ و ﺑﺎزي ﻛﺮدﻳﺪ ؟

ﻋﻠﻴﺰاده : (ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ) واﻗﻌﺎ ﻫﻤﻪ ي ﻣﻌﻴﺎرﻫﺎ ﭘﻮل ﻧﻴﺴﺖ . ﻣﻦ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ام ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﮔﺮوه و در ﺧﺪﻣﺖ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﺑﻮدم .

ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ : ﻣﻌﻴﺎرﻫﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻛﺮده اﺳﺖ و آدم واﻗﻌﺎ ﻏﻤﮕﻴﻦ ﻣﻲ ﺷﻮد . آدم ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﭼﻪ دارد اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ را ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ؟ ﭼﺮا ؟ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻗﻴﻤﺘﻲ ؟ ﻧﻪ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺨﻮاﻫﻢ ﻫﻤﻪ ي اﻣﻜﺎﻧﺎت را ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻧﻪ . دﻳﮕﺮان ﻫﻢ ﺣﻖ دارﻧﺪ و دارﻧﺪ ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﻳﻚ ﺑﺮرﺳﻲ درﺳﺘﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮرت ﺑﮕﻴﺮد . ﻣﻦ ﺑﻪ ﺻﻮرت اﻋﺘﺮاﺿﻲ ﺑﻪ رؤﺳﺎ ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ آﻳﺎ ﭘﻴﺶ آﻣﺪ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﻣﺪت ﭼﻬﻞ و اﻧﺪي ﺳﺎل ﻳﻚ ﺑﺎر ﺷﻤﺎ ﻣﻦ را ﺻﺪا ﺑﺰﻧﻴﺪ ؟ ﻛﻪ ﻓﻼﻧﻲ ﺑﻴﺎ و اﻣﺴﺎل ﺷﻤﺎ ﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻛﺎر ﻛﻦ ؟! ﺑﻌﺪ از ﭼﻬﻞ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎل اﻳﻦ ﺣﻖ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ ؟ ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ اش ﺑﺪوم و ﻣﺪام ﺑﺎ دﻳﻮار ﺳﻨﮕﻲ ﻣﻮاﺟﻪ ﺑﺸﻮم ؟ ﺷﻤﺎ ﻛﺎري ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻧﻜﺮدﻳﺪ . ﺷﻤﺎ وﻃﻴﻔﻪ دارﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻛﺎر اﻳﺠﺎد ﻛﻨﻴﺪ ، ﻣﻦ ﻛﻪ درآﻣﺪي ﻧﺪارم . ﻛﺎر ﻫﻢ ﻛﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ اﻳﻨﻄﻮر ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﻲ ﺷﻮد و اﻳﻦ ﻃﻮر ﺑﺎ ﻣﺸﻜﻼت ﻣﻮاﺟﻪ ﻣﻲ ﺷﻮم . اﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ اﺳﺖ و ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺘﻢ . ﺑﻘﻴﻪ ي ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﻣﺎﺟﺮاﻳﻲ را ﻫﻢ ﻛﻪ آﻗﺎي ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺎ اﻳﺮاﻧﺸﻬﺮ  ﻣﻦ نمی داﻧﻢ اﻳﻦ ﺗﺨﻢ ﻟﻖ را ﭼﻪ ﻛﺴﻲ از روز اول ﮔﺬاﺷﺖ در دﻫﺎن دﻳﮕﺮان ﻛﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺧﺼﻮﺻﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ . وﻗﺘﻲ ﻣﺎ ﻣﻤﻠﻜﺘﻤﺎن ﻫﻨﻮز واژه ي ﺗﺌﺎﺗﺮ را ﻳﻚ ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ : ” ﻓﻴﻠﻤﺖ را ﻛﻲ ﺑﻴﺎﻳﻢ ﺑﺒﻴﻨﻢ؟  “ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻨﻮز ﻓﺮق ﺑﻴﻦ ﺣﺘﻲ واژه ي ﻓﻴﻠﻢ و ﺗﺌﺎﺗﺮ را ﻳﻚ ﭘﺰﺷﻚ ﻧﻤﻲ داﻧﺪ . ﻣﻦ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧم ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺧﺼﻮﺻﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ؟!  ﻣﻌﻀﻞ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺎ ﺧﻴﻠﻲ زﻳﺎد اﺳﺖ ، ﻣﻦ از ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﭘﻴﺶ ، اﺗﻔﺎﻗﺎ در زﻣﺎن آﻗﺎي ﺷﺮﻳﻒ ﺧﺪاﻳﻲ ﻣﻄﻠﺐ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻠﻨﺪي ﻧﻮﺷﺘﻢ و ﻳﻚ ﺳﺮي ﭘﻴﺸﻨﻬﺎدات و راﻫﻜﺎرﻫﺎ دادم  اﻣﺎ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ آن ﺗﻮﺟﻪ و ﺣﺘﻲ ﻧﮕﺎه ﻫﻢ ﻧﻜﺮد . ﮔﻔﺘﻢ ﭼﻄﻮر ﻣﻲ ﺷﻮد ﺗﺌﺎﺗﺮ را ﮔﺴﺘﺮش داد و ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲ ﺷﻮد ﺗﺌﺎﺗﺮ را ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﺮد . ﭼﻴﺰ در ﻫﻤﻲ ﻛﻪ اﺳﻢ ﺧﺎﺻﻲ ﻫﻢ ﺑﺮاﻳﺶ ﮔﺪاﺷﺘﻪ اﻧﺪ ، ﮔﻮﻳﺎ ﭘﺮﻓﻮرﻣﻨﺲ آرت ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ ، ﻣﻲ ﺳﺎزﻧﺪ ، ﺑﻪ اﺳﻢ ﺗﺌﺎﺗﺮ . اﻳﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺷﻜﻞ اﺳﺖ . در آﻧﺠﺎ ﭼﻮن درآﻣﺪ ﺳﺎزي اﺳﺖ ، ﻃﺮف ﺧﻮدش ﻋﻠﻨﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ دو ﺗﺎ ﭼﻬﺮه ﺑﮕﺬار . ﻣﻦ ﭼﻬﺮه ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻢ ﭼﻪ  ﻛﺎر ؟ ﻣﻦ ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻢ . ﻣﻦ ﺑﺎزﻳﮕﺮي ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻢ  ﻛﻪ از ﺑﺎزي اش ﺣﻴﺮت ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ، اﺳﻢ و ﺷﻬﺮت  ﻫﻢ ﻧﺪارد . او ﻛﻪ ﺷﻬﺮت دارد دﻧﺒﺎل ﭘﻮل اﺳﺖ  ، ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ ﺳﺎﻟﻦ ﭘﺮ ﺷﻮد 20 ﺗﺎ 30 درﺻﺪش ﻫﻢ ﺑﻪ   ﻣﻦ ﺑﺮﺳﺪ . ﻣﻦ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻧﻤﻲ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻪ اﻳﻨﻬﺎ ﭘﻮﻟﻲ   ﺑﺪﻫﻢ از ﻓﺮوش ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻲ آورﻧﺪ ﺗﻴﺎﺗﺮ   ﺧﺼﻮﺻﻲ اﺳﺖ !! اﮔﺮ ﺧﺼﻮﺻﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺗﺌﺎﺗﺮﻫﺎي  ﺳﻔﻴﺪ ﻛﻪ از ﻫﻤﻪ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ . اﻳﻨﻬﺎ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ  ﻓﺮوش دارﻧﺪ ، ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺮوﻳﺪ و ﺑﻴﻨﻴﺪ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ اﺳﺖ  ، ﺳﻪ ﭼﻬﺎر ﺗﺎ ﺳﺎﻧﺲ ﻣﻲ روﻧﺪ . اﻳﻦ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺣﺮﻓﻪ  اي ﺗﺮ ﻣﻲ ﺷﻮد . اﮔﺮ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺣﺮﻓﻪ اي اﻳﻦ اﺳﺖ .   ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ در ﻫﻢ اﺳﺖ و ﻣﻦ ﻧﻤﻲ ﻓﻬﻤﻢ . ﻋﺪاﻟﺖ   ﺧﻮب ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﻤﻲ ﺷﻮد . ﻣﻦ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ ﺑﺮاي ﺳﺎﻟﻦ   اﺻﻠﻲ 4 ﺳﺎل اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻧﺎﻣﻪ داده ام . ﺑﻪ ﺧﺪا   ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﻦ اﻳﺮاﻧﺸﻬﺮ ﻫﻢ ﻧﺎﻣﻪ داده ام . ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ  آﻗﺎي ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ . ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ اﻳﻦ درددل ﻫﺎ زﻳﺎد اﺳﺖ .

ﻋﻠﻴﺰاده : ﺑﻪ ﻳﻜﻲ ﺑﻮدﺟﻪ ﻣﻲ دﻫﻨﺪ و ﺑﻪ دﻳﮕﺮي   ﻧﻤﻲ دﻫﻨﺪ . ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺷﻜﻞ ﺑﺎﺷﺪ .ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ   درﺳﺖ ﻧﻤﻲ ﺷﻮد . ﻓﻘﻂ ﻋﺪه ي ﻣﺤﺪودي دارﻧﺪ ﻛﺎر ﻣﻲ  ﻛﻨﻨﺪ  اﮔﺮ دﻗﺖ ﻛﻨﻴﺪ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﻳﻜﺴﺮي ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻛﻪ ﻫﺮ ﺳﺎل ﻛﺎر دارﻧﺪ و ﺳﺎﻟﻲ 5 ، 6 ﻋﺪد ﻫﻢ ﻛﺎر  دارﻧﺪ و ﻳﻜﺴﺮي از ﻛﺎرﮔﺮدان ﻫﺎ ﻫﺮ ﺳﺎل ﻛﺎر دارﻧﺪ  و ﻣﺎ ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺎر ﻧﻜﺮدﻳﻢ .

ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ : ﻓﺮدي ﻣﻲ ﮔﻔﺖ ﻓﺮض ﻛﻦ ﻛﻪ ﺗﻮ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﻳﻲ ﻣﮕﺮ ﻛﻚ ﻛﺴﻲ ﻣﻲ ﮔﺰد ﻣﮕﺮ ﻣﻬﻢ اﺳﺖ . اﺻﻼ ﻧﻴﺎﻳﻲ و ﻧﺒﺎﺷﻲ ، ﻣﮕﺮ ﻛﺴﻲ ﻣﻲ ﭘﺮﺳﺪ ﻛﻪ ﻓﻼﻧﻲ ﻛﺠﺎﺳﺖ ﭼﺮا دﻳﮕﺮ ﻛﺎر ﻧﻤﻲ ﻛﻨﺪ . دﻟﻴﻠﺶ ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﭼﺮا ﺧﻮدت را ﺑﻪ دردﺳﺮ ﻣﻲ اﻧﺪازي ؟ ﺑﺮو ﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﺶ دو ﺳﻪ ﭘﺮﺳﻮﻧﺎژ ﻛﺎر ﻛﻦ . ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻦ ﻧﻤﻲ ﺗﻮاﻧﻢ . ﺗﺎ ﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻦ را درﮔﻴﺮ ﻧﻜﻨﺪ ، ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﻛﻪ اﺻﻼ ﺧﻮﺷﻢ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺨﻮاﻧﻤﺶ . ﻣﻦ 30 ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺧﻮاﻧﺪم ﺗﺎ اﻳﻦ را اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮدم .

وﻇﻴﻔﻪ ي ﺷﻤﺎ در ﻗﺒﺎل ﻧﺴﻞ آﻳﻨﺪه ﻛﻪ ﺷﻮر و ﻫﻴﺠﺎن ﺟﻮاﻧﻲ و اﻧﺮژي اﻧﺠﺎم ﻛﺎر دارﻧﺪ اﻣﺎ ﺳﻮاد و ﺗﺠﺮﺑﻪ ي اﻧﺠﺎم ﻛﺎر ﻧﺪارﻧﺪ ﭼﻴﺴﺖ ؟  اﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻛﺎر ﻧﻜﻨﻴﺪ ﺗﻜﻠﻴﻒ ﻧﺴﻞ آﻳﻨﺪه ي ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺎ ﭼﻴﺴﺖ ؟  ﭼﻮن ﺟﻮان اﻣﺮوز ﺑﺪون ﻫﻴﭻ ﭘﺸﺘﻮاﻧﻪ ي ﻋﻠﻤﻲ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻛﺎر ﻣﻲ رود و ﻧﺘﻴﺠﻪ اش ﻣﻲ ﺷﻮد ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺌﺎﺗﺮ اﻣﺮوز ﻣﺎ ﻛﻪ از ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي واﻗﻌﻲ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ . ﻋﺪم ﺣﻀﻮر ﺷﻤﺎ و ﻛﻨﺎره ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺷﻤﺎ از اﻳﻦ ﻋﺮﺻﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲ ﺷﻮد ﻛﻪ اﻳﻦ روﻧﺪ ﺑﻴﺶ از ﭘﻴﺶ اداﻣﻪ ﭘﻴﺪا ﻛﺘﺪ و ﺟﻮاﻧﺎن ﻧﻬﺎﻳﺘﺎ ﺑﺮاي ﻛﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻪ ﺳﺮاغ آﻣﻮزﺷﮕﺎه ﻫﺎﻳﻲ ﺑﺮوﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﻗﺎرچ رﺷﺪ ﻛﺮده اﻧﺪ و اﻏﻠﺐ ﺗﺸﻜﻴﻼﺗﻲ ﻛﺎﺳﺐ ﻛﺎراﻧﻪ ﺷﺪه اﻧﺪ و ﺧﺮوﺟﻲ ﻫﻢ ﻳﻚ ﻛﺎر ﻛﺎرﮔﺎﻫﻲ ﻣﻲ ﺷﻮد ﺑﺮاي دﻟﺨﻮش ﺷﺪن ﺟﻮان ﻛﻪ ﻣﺜﻼ  او ﻫﻢ ﻛﺎر ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻛﺮده اﺳﺖ . ﺑﺎ  اﻳﻦ اوﺻﺎف ﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪي ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺎ ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ  ﻛﺮد و اوﺿﺎع ﺑﻪ ﭼﻪ ﺳﻤﺖ و ﺳﻮﻳﻲ ﺧﻮاﻫﺪ رﻓﺖ ؟

ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ : ﻣﻦ ﺗﻮﺿﻴﺤﻲ ﻛﻮﭼﻚ ﺑﺪﻫﻢ .  ﻳﻚ ﻣﻘﺪارش ﺑﺮ ﻣﻲ ﮔﺮدد ﺑﻪ ﺗﻮﻗﻌﺎت ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻮان   ﻫﺎ و اﻳﻦ در ﺟﺎﻣﻌﻪ ي ﻣﺎ اﭘﻴﺪﻣﻲ ﺷﺪه اﺳﺖ .   ﺧﻴﻠﻲ ﻫﺎﻳﺸﺎن ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺘﻮﻗﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﻳﻌﻨﻲ ﺷﻤﺎ ﺗﺎ  ﺷﺎﮔﺮدي ﻧﻜﻨﻲ ﺑﻪ اﺳﺘﺎدي ﻧﻤﻲ رﺳﻲ . ﺣﺘﻲ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ  در داﻧﺸﮕﺎه ﺗﺎ ﻣﻘﻄﻊ دﻛﺘﺮا ﻫﻢ ﭘﻴﺶ ﺑﺮوي اﻣﺎ ﺗﺎ  ﻧﻴﺎﻳﻲ و ﺧﺎك ﺻﺤﻨﻪ را ﻧﺨﻮري ؛ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﺑﻔﻬﻤﻲ  ﺻﺤﻨﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ . ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎري   از ﻣﺪﻳﺮان ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺗﺤﺼﻴﻼت داﻧﺸﮕﺎﻫﻲ داﺷﺘﻪ   ﺑﺎﺷﻨﺪ  اﻣﺎ ﭼﻮن ﻛﺎر اﺟﺮاﻳﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﻧﺪ ؛ در ﻛﺎر ﻣﻲ   ﻟﻨﮕﻨﺪ و ﻧﻤﻲ داﻧﻨﺪ ﻛﺎر ﺗﺌﺎﺗﺮ ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ . ﭼﺮا ﻛﻪ ﺧﻮدﺷﺎن   در ﻛﺎر ﻧﺒﻮده اﻧﺪ و اﺻﻼ ﻣﺘﻮﺟﻪ زﻳﺒﺎﻳﻲ ﻳﺎ زﺷﺘﻲ و ﻳﺎ  ﺳﺨﺘﻲ ﻳﺎ راﺣﺘﻲ ﻛﺎر ﻧﺸﺪه اﻧﺪ . ﻛﺎر ﺑﺎزﻳﮕﺮي ﻫﻢ ﺑﻪ  ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻜﻞ اﺳﺖ . اﮔﺮ ﺻﺮﻓﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﻮد ،  ﺷﻤﺎ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻲ ﺑﺮوي  اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻛﺘﺎﺑﻔﺮوﺷﻲ ﻛﻪ ﻫ ﺴﺖ و ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ اﻻن ﻫﻢ ﻛﻪ اوﺿﺎع و اﺣﻮال ﺑﺎ دوره   ي ﻣﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﻓﺮق دارد ، آن ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺎ ﻣﺤﺎل ﺑﻮد   ﺑﺘﻮاﻧﻴﻢ ﻳﻚ ﻛﺘﺎب ﺗﺌﻮري ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻴﻢ. . اﻻن ﻓﺮاوان   اي اﺳﺖ ، ﻫﻤﻪ ﻫﻢ زﺑﺎن ﺑﻠﺪﻧﺪ ، اﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﻫﻢ  ﻛﻪ ﻛﺎر را  راﺣﺖ ﻛﺮده اﺳﺖ . ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ  و ﺑﻌﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﻦ ﻋﻼﻣﻪ ﻫﺴﺘﻢ . اﻣﺎ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺷﻜﻞ ﻧﻴﺴﺖ   ﺑﺮاي ﺑﺎزﻳﮕﺮي ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺎك ﺻﺤﻨﻪ را ﺑﺨﻮري ، ﺑﺎﻳﺪ  ﺗﻲ ﻛﺸﻲ ﻛﻨﻲ در ﺻﺤﻨﻪ ﺗﺎ ﺗﺎزه ﺑﻔﻬﻤﻲ ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ . اﻳﻦ ﺗﻮﻗﻌﺎت ﻧﻤﻲ ﮔﺬارد ، ﻧﮕﺎه ﻫﺎ ، ﻧﮕﺎه ﻫﺎي ﺑﺪي اﺳﺖ . ﻣﺜﻼ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﻣﺎ رﻗﻴﺐ اﻳﻦ ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ . در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﻋﻜﺲ، ﻣﺎ رﻓﻴﻖ اﻳﻦ ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ  ﻧﮕﺎﻫﺸﺎن ﻧﮕﺎه دﻳﮕﺮي ﺳﺖ . ﻣﻦ ﺧﻮدم در اﻛﺜﺮ ﻛﺎرﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﺑﺴﻴﺎري از ﺟﻮاﻧﻬﺎ ﺣﻀﻮر دارﻧﺪ  ﺑﺎور ﻛﻨﻴﺪ ﺧﻴﻠﻲ ﻫﺎﻳﺸﺎن ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎر اول اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺎﻳﺸﺎن را ﺑﻪ روي ﺻﺤﻨﻪ ﻣﻲ ﮔﺬارﻧﺪ . ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ در ﻧﻤﺎﻳﺶ “ﻣﺮگ ﺗﺼﺎدﻓﻲ ﻳﻚ آﻧﺎرﺷﻴﺴﺖ” ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺟﺎﻳﺰه دادﻧﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﺸﻒ اﺳﺘﻌﺪادﻫﺎي ﺟﻮان ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ . ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﻦ ﺟﻮان ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮاي اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد  ﺑﻪ روي ﺻﺤﻨﻪ ﻣﻲ رﻓﺘﻨﺪ . ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺮاﻳﺸﺎن زﺣﻤﺖ ﻛﺸﻴﺪم . اﻳﻦ ﻫﺎ اﻟﻔﺒﺎي ﻣﺎﺟﺮا را ﻫﻢ ﻧﻤﻲ داﻧﺴﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﭘﺎ ﺑﻪ ﭘﺎي دﻳﮕﺮان روي ﺻﺤﻨﻪ ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ .

ﻣﺎ ﺗﻼﺷﻤﺎن اﻳﻦ اﺳﺖ . ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻫﻤﻴﻦ  ﮔﺮوﻫﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ دارﻳﻢ ﻣﮕﺮ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﺪ از ﭼﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺗ ﺸﻜﻴﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ ؟ ﭼﻨﺪﺗﺎﻳﺸﺎن ز اﺳﺘﺨﻮان ﺧﺮد ﻛﺮده  ﻫﺎي ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ و اﻛﺜﺮﺷﺎن ﺟﻮان ﻫﺴﺘﻨﺪ  . ﺑﺎﻳﺪ  ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ ، ﭼﺎره اي ﻧﻴﺴﺖ . اﻳﻦ ﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ .   ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻧﮕﺎﻫﺸﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻮض ﺷﻮد . ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ   ﻛﻪ در ﻛﺠﺎ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﻧﺪ و زرﻧﮓ ﺑﺎﺷﻨﺪ و از ﺗﺠﺮﺑﻴﺎت   ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺗﺮ ﻣﺠﺎﻧﻲ اﺳﺘﻔﺎده ﻛﻨﻨﺪ ، ﻧﻪ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎ  اﻳﻦ ﭼﺸﻢ ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﻲ ﻓﻬﻤﻲ و ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻓﻜﺮ  ﻣﻲ ﻛﻨﻲ . ﮔﻮﻳﺎ ﻣﻦ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ روي ﺻﺤﻨﻪ ﺟﻨﮕﻮﻟﻚ  ﺑﺎزي درﺑﻴﺎورم ﻛﻪ ﺑﺸﻮد ﺗﺌﺎﺗﺮ . اﻳﻦ ﻛﻪ ﺗﻮ داري اﻧﺠﺎم  ﻣﻲ دﻫﻲ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻋﺰﻳﺰ ﻣﻦ  ، ﺗﻮ اول راه   رﻓﺘﻦ ﺧﻮدت را ﻳﺎد ﺑﮕﻴﺮ ﺑﻌﺪ اداي ﻛﺒﻚ را درﺑﻴﺎور . ﻛﻪ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ در ﻫﻢ و ﺑﻲ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﺸﻮد .

  واﻗﻌﻴﺖ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ را   ﻛﺮده اﻳﻢ . ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﻦ وﻗﺘﻲ اﺳﺘﺎدم ﺳﺮم ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲ  ﻛﺸﻴﺪ ﻟﺬت ﻣﻲ ﺑﺮدم ، ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻢ اﻳﻦ ﻣﻦ را دو ﺳﺖ دارد ﻛﻪ ﺳﺮم داد ﻣﻲ ﻛﺸﺪ . ﺑﻴﺸﺘﺮ راﻏﺐ ﻣﻲ  ﺷﺪم ﻛﻪ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﮔﻮش دﻫﻢ و ﺗﺸﻜﺮ ﻛﻨﻢ . اﻻن  ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻲ ﺗﻮاﻧﻲ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺟﻮان ﺑﮕﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻻي   ﭼﺸﻤﺖ اﺑﺮو اﺳﺖ . ﺑﻬﺶ ﺑﺮ ﻣﻲ ﺧﻮرد ﻛﻪ ﻣﮕﺮ ﺗﻮ ﻛﻪ ﻫﺴﺘﻲ و ﻛﺎﻣﻼ در روﻳﺖ ﻣﻲ اﻳﺴﺘﺪ   ﻋﻠﻴﺰاده ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﺑﺮﺧﻲ ﺧﻴﻠﻲ  ﻣﺸﺘﺎق ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻫﺎ ﻣﻨﺰوي ﺷﻮﻧﺪ و ﺑﻪ ﻇـﺎﻫﺮ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﻮان ﻫﺎ ﻣــــــــﻴﺪان ﻣﻲ دﻫﻴ ﻢ وﻟﻲ ﺟﻮان ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺟﻮان اﺳﺖ ، ﻳﻜﺴﺮي اﻓﻜﺎر دﻳﮕﺮ ﻫﻢ دارد ، ﻫﻨﻮز ﺧﻴﻠﻲ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺑﺮاﻳﺶ ﭘﺨﺘﻪ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ ، ﻫﻨﻮز ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪارد . ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺑﺮاي ﭼﻪ اﺟﺮا ﻣﻲ ﺷﻮد ؟ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﻳﻚ ﻫﺪﻓﻲ دارد . ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﻳﻚ ارﺗﺒﺎﻃﻲ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮش ﺑﺮﻗﺮار ﻛﻨﺪ . ﺑﻴﺸﺘﺮ اﻳﻦ ﻫﺎ ﺟﻮان ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎري ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﻬﺖ ﻣﻲ آﻳﻨﺪ و ﻛﺎر ﺗﺎﺗﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ، ﻟﺬت ﻫﻢ ﻣﻲ ﺑﺮﻧﺪ ﻛﻪ دارﻳﻢ ﻛﺎرﮔﺮداﻧﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ و ﻳﺎ ﺑﺎزي ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ و آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺷﻌﺎر ﻣﻲ دﻫﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ دارﻳﻢ ﺑﻪ ﺟﻮان ﻫﺎ ﻣﻴﺪان ﻣﻲ دﻫﻴﻢ . در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ از ﺗﺠﺮﺑﻴﺎت ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻫﺎ ﻧﻤﻲ ﺧﻮاﻫﻨﺪ اﺳﺘﻔﺎده ﻛﻨﻨﺪ . ﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻛﻪ ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ دارﻧﺪ ، و ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ ﻫﻢ ﺑﻬﺸﺎن ﻣﻴﺪان ﻧﻤﻲ دﻫﻨﺪ . ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻛﺜﺮ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻫﺎ ﻣﻨﺰوي ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ آﻗﺎي ﺳﻤﻨﺪرﻳﺎن ، اﺳﺘﺎد ﻫﻤﻪ ي ﻣﺎ دﭼﺎر آن ﺑﻴﻤﺎري ﻣﻲ ﺷﻮد . ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ رﻛﻦ اﻟﺪﻳﻦ ﺧﺴﺮوي اﻳﺮان را ﺗﺮك ﻣﻴﻜﻨﺪ و ﺑﻪ ﻛﺸﻮر دﻳﮕﺮي ﻣﻲ رود . ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺠﻴﺪ ﺑﻬﺸﺘﻲ از اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻲ رود  ﺧﻴﻠﻲ از ﺑﺎزﻳﮕﺮان ﺧﻮب ﻣﺎ و ﻛﺎرﮔﺮداﻧﺎن ﺧﻮب ﻣﺎ از اﻳﺮان رﻓﺘﻪ اﻧﺪ . اﺗﻔﺎﻗﺎ وﻗﺘﻲ ﻣﻦ زﻧﮓ زدم ﻛﻪ از آﻗﺎي دﻛﺘﺮ ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ وﻗﺖ ﺑﮕﻴﺮم ، ﻣﻨﺸﻲ ﺷﺎن ﻳﻚ آﻗﺎﻳﻲ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ ﻣﺎ ﺗﺎ آﺧﺮ ﺳﺎل 94 ﺳﺎﻟﻦ ﻫﺎ را ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﻳﺰي ﻛﺮده اﻳﻢ . ﮔﻔﺘﻢ ﺷﻤﺎ ﻛﻼ ﺳﺎﻟﻦ را ﺑﻪ ﺟﻮان ﻫﺎ داده اﻳﺪ ؟ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﻮان ﻫﺎ ﺑﻬﺘﺮ دارﻧﺪ ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ !!

آﻗﺎي ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ ﺷﻤﺎ ﻧﺴﻞ آﻳﻨﺪه ي ﺗﺌﺎﺗﺮﻣ ﺎن را ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﺪ ؟  

ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ : دوﺳﺘﺎن ﺑﺨﺸﻲ اش را ﮔﻔﺘﻨﺪ . ﻣﻨﺘﻬﺎ  ﺧﻮدم ﺳﺎﻟﻴﺎن ﺳﺎل اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﻛﺎر ﻣﻲ   ﻛﻨﻢ  در اﻳﻦ ﻛﺎر و ﻛﺎر ﻗﺒﻠﻲ ﺧﻴﻠﻲ از ﻧﺰدﻳﻚ   ﺑﺮﺧﻮرد داﺷﺘﻢ . ﺑﺎزﻳﮕﺮي ﻛﻪ ﻣﺪرك ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ و   ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻧﻤﻲ داﻧﺴﺘﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ  ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ ، ﺑﺎزﻳﮕﺮي ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ ، ﺣﺲ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ ،  ﺗﻤﺮﻛﺰ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ ، ﺗﺨﻴﻞ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ ! ﻓﻦ ﺑﻴﺎن ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮد  . اﻳﻦ ﻫﺎ را اﺻﻼ ﻧﻤﻲ  داﻧﺴﺖ و واﻗﻌﺎ در ﻫﻤﻴﻦ  ﻳﻜﻲ  دو ﻛﺎري ﻛﻪ آﻣﺪه ﺑﻮد و آﻣﻮﺧﺖ ، ﺣﻴﺮت ﻛﺮد   . ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﻦ ﺗﺎزه ﻓﻬﻤﻴﺪم ﻛﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ !   ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﻴﻞ اﻳﻦ رﺷﺘﻪ اﺳﺖ ! ﭼﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ دارﻧﺪ   ﺗﺪرﻳﺲ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ؟ ﻳﻜﺴﺮي ﺟﻮان ﻛﻪ ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﺷﺪه  اﻧﺪ رﻓﺘﻪ اﻧﺪ و دارﻧﺪ ﺗﺪرﻳﺲ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ . ﻓﻮق  ﻟﻴﺴﺎﻧﺲ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﻧﺪ و ﺗﺪرﻳﺲ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ . ﺣﺎﻻ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ  آﻧﻬﺎ ﻓﻮق ﻟﻴﺴﺎﻧﺲ داده اﺳﺖ ؟ رﻓﻴﻖ ﻫﺎي ﺧﻮدﺷﺎن .

 ﺧﺐ ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﻣﻲ اﻓﺘﺪ   . اﮔﺮ ﺧﻮدﺷﺎن اﻳﻨﺠﺎ ﺣﻀﻮر داﺷﺘﻨﺪ ، دوﺳﺘﺎﻧﻲ ﻛﻪ در   اﻳﻦ دو ﻛﺎر ﻫﻤﺮاه ﻣﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ، ﺧﻮدﺷﺎن اﺳﻢ ﻣﻲ آوردﻧﺪ ﻛﻪ ﻳﻜﻲ ﺷﺎن ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ، ﭼﻮن اﻳﻦ ﺷﺠﺎﻋﺖ را  دارﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﻦ ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﻫﺴﺘﻢ و ﻧﻤﻲ  داﻧﺴﺘﻢ ! رﺳﻤﺎ اﻋﻼم ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻦ ﺗﺎزه ﺑﺎ اﺟﺮاي  اﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻓﻬﻤﻴﺪم ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ و ﺑﺎزﻳﮕﺮي ﻳﻌﻨﻲ  ﭼﻪ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻲ ﻛﺸﻴﺪ . ﭼﻨﺎن ﻛﻪ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ . ﻣﻦ 4 ﻛﺎر ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﺻﺎﺑﺮي اﻧﺠﺎم داده ام  و اﻳﻨﻬﺎ را از او ﻫﻢ ﺷﻨﻴﺪم و ﻣﺎ واﻗﻌﺎ اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ را اﻧﺠﺎم داده اﻳﻢ . ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻲ ﻛﺸﻴﺪ ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺷﻜﻞ ﺷﺮوع ﻛﻨﻨﺪ . ﺑﻪ ﻗﻮل ﻫﺎدي اﺳﻼﻣﻲ ﻛﻪ ﺧﺪا رﺣﻤﺘﺶ ﻛﻨﺪ ، ﻧﺮدﺑﺎن ﭘﻠﻪ ﭘﻠﻪ اﺳﺖ ، ﺑﺮاي ﭼﻪ ﻧﺮدﺑﺎن ﭘﻠﻪ دارد ؟ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻴﻦ را ﻣﻲ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﻳﻚ دﻓﻌﻪ ﻧﺮوﻳﺪ ﺑﺎﻻ ، ﻧﻤﻲ ﺗﻮاﻧﻴﺪ ، ﻧﻤﻲ ﺗﻮاﻧﻴﺪ ﺧﻮدﺗﺎن را ﻧﮕﻪ دارﻳﺪ .

ﻋﻠﻴﺰاده : وﻟﻲ اﻛﺜﺮا اﻳﻦ روزﻫﺎ ﺑﺎﻻ ﻣﻲ روﻧﺪ .

ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ : ﻣﻦ اﺗﻔﺎﻗﺎ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻢ راﺟﻊ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﻨﻢ ، ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻌﻀﻲ از دوﺳﺘﺎن ( ﻧﻤﻲ ﺷﻮد اﺳﻢ ﺑﺮد ﭼﻮن ﻣﺎ در ﺧﻴﻠﻲ ﺟﺎﻫﺎ در رادﻳﻮ و … ﺑﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﻜﺎري ﺗﻨﮕﺎﺗﻨﮓ دارﻳﻢ) .ﺳﺎﻟﻲ ﺳﻪ ﻛﺎر اﻧﺠﺎم دﻫﻨﺪ دوﻛﺎر در ﺣﻴﻄﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﻲ ، دو ﻛﺎر ﺑﺎزﻳﮕﺮي و دو ﻛﺎر ﻛﺎرﮔﺮداﻧﻲ . ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ اﻳﻦ دوﺳﺘﺎن در ﺳﺎل ﺑﻪ ﻟﺤﺎظ ﻣﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺮﺳﻨﺪ وﻟﻲ ﺑﺎور ﻛﻨﻴﺪ وﻗﺘﻲ ﺷﻤﺎ ﻛﺎر ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻲ ﺷﻮﻳﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ آﻗﺎ در  دو ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ 4 ﻳﺎ 5 ﻛﺎر اﻧﺠﺎم داده ، ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺖ اﻣﺎ ﻛﻤﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ .  آﻣﺎر و ارﻗﺎم وﺟﻮد دارد اﮔﺮ ﺑﮕﺮدﻳﺪ اﺳﻢ ﭘﻴﺪا ﻣﻲ ﺷﻮد  ، اﻣﺎ ﭼﺮا وﻗﺘﻲ درﺑﺎره ﻣﺼﻄﻔﻲ ﻋﺒﺪاﻟﻬﻲ و ﺷﻬﻴﻦ ﻋﻠﻴﺰاده ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲ ﺷﻮد ، اﺳﻤﻲ وﺟﻮد ﻧﺪارد و ﺑﺎ ﻗﻮت و ﻗﺪرت ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲ ﺷﻮد . ﭼﺮا از ﺑﻌﻀﻲ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺑﺰرﮔﻲ ﻳﺎد ﻣﻲ ﺷﻮد ؟ آﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﻛﺎرﻫﺎي ﺑﻴﺸﺘﺮي ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ وﻟﻲ ﻛﺎرﻫﺎي آن ﻫﺎ ﭼﺮا ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر ﻧﻴﺴﺖ ؟ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﻣﻲ ﻣﺎﻧﺪ ﭘﻮل اﺳﺖ . ﺑﻠﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺑﺮاي ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻛﺎري ﭘﻨﺞ ﻣﻴﻠﻴﻮن و ﻳﺎ ﺑﺮاي ﺑﺎزي در ﻛﺎري ﺳﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮن و ﻳﺎ در ﻛﺎر د ﻳﮕﺮي ﭼﻬﺎر ﻣﻴﻠﻴﻮن ﺑﮕﻴﺮد و ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺣﺮﻓﻪ اي ﺷﺪه ام و 20 ﻛﺎر اﻧﺠﺎم داده ام . و 5 ﺳﺎل اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ آﻣﺪه ام ، ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ ﻛﻨﺎر آن ﻣﻲ ﮔﺬارد و ﻣﻲ ﺷﻮد ﭘﻨﺠﺎه ﺳﺎل و ﻓﻘﻂ ﭘﻮل ﺑﻴﺸﺘﺮي ﻣﻲ ﮔﻴﺮد وﻟﻲ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر ﻧﻴﺴﺖ .
ﭼﺮا اﺳﻢ ﻫﺎ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر ﻧﻤﻲ ﺷﻮﻧﺪ ؟ ﭼﺮا ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻴﻢ رﻛﻦ اﻟﺪﻳﻦ ﺧﺴﺮوي ، ﭼﺮا اﺳﻢ ﻫﺎ ﮔﻨﺪه ﻣﻲ ﺷﻮد و آدم ﻫﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻴﺘﺮ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ ؟ ﻣﺜﺎل ﻣﻲ زﻧﻢ ﭼﺮا ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ ، دﻛﺘﺮ ﻗﻄﺐ اﻟﺪﻳﻦ ﺻﺎدﻗﻲ و ﭘﺮي ﺻﺎﺑﺮ ي ؟ ﭼﺮا دﻳﮕﺮان ﻛﻪ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎم ﻧﻤﻲ ﺷﻮﻧﺪ ؟

ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻨﺮ آﻧﻬﺎ ﻛﻮﺷﺸﻲ ﻣﻲ ﺷﻮد . ﻳﻌﻨﻲ آن ﻫﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ را ﺑﺴﺘﻪ اﻧﺪ و زور ﻣﻲ زﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻛﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺧﺎﻃﺮ از ﺟﺎﻳﻲ اﻟﻬﺎم ﻧﻤﻲ ﮔﻴﺮﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺻﺮف اﺳﺖ ، ﻳﻚ ﻛﺎرﺧﺎﻧﻪ اﺳﺖ .

ﻋﻠﻴﺰاده : ﺗﻮﻟﻴﺪي اﺳﺖ ، ﺳﺮي دوزي .

ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ : ﺑﻠﻪ واﻗﻌﺎ ﺳﺮي دوزي اﺳﺖ و اﻳﻦ درﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ . ﺑﺮاي ﻣﺜﺎل ﻣﺎ ﻧﻤﺎﻳﺸﻲ ﺑﺎ ﻋﺒﺪاﻟﻬﻲ ﻛﺎر ﻛﺮده ﺑﻮدﻳﻢ ﻛﻪ اﺗﻔﺎﻗﺎ ﻛﺎري ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻧﺎم “ﻛﺎﺑﻮس ﺳﺮخ”  . وﻗﺘﻲ ﻛﺎر اﺟﺮا ﺷﺪ ، ﺗﻤﺎم ﻧﻘﺪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻮد ﺗﻴﺘﺮ زده ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﺎﺑﻮس ﺳﺮخ اﻟﮕﻮﻳﻲ ﺑﺮاي ﺗﻴﺎﺗﺮ ﻣﻠﻲ ،  اﻟﮕﻮي ﺗئاﺗﺮ ﻣﻠﻲ – ﻣﺬﻫﺒﻲ اﻟﮕﻮي ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺬﻫﺒﻲ . ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﺣﺘﻲ در آن زﻣﻴﻨﻪ ﻫﻢ ﻳﻚ ﻛﺎر ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر ﺑﻮد و اﻛﺜﺮ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎزي ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ، ﻛﺎﻧﺪﻳﺪاي ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ، ﻫﻢ ﺑﺎزﻳﮕﺮ زن و ﻫﻢ ﻣﺮد ، ﻫﻢ ﭘﻮل ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﻫﻢ ﺳﻔﺮ ﺣﺞ رﻓﺘﻨﺪ ، ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﺧﻮد ﻛﺎرﮔﺮدان . ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ، اﻳﻦ ﻃﻮر اﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺎري ﻣﻲ ﻣﺎﻧﺪ و ﻃﺮف ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎم ﻣﻲ ﺷﻮد . ﭼﺮا ؟ ﭼﻮن درﺳﺖ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻲ ﻛﻨﺪ وﻟﻲ آﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ . در ﺳﺎل  4 ﻛﺎر اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎزي ﻛﻨﻨﺪ و ﻳﺎ ﻛﺎرﮔﺮداﻧﻲ ﻛﻨﻨﺪ . ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ اﻳﻦ اﺳﺖ . رﻳﺸﻪ در اﻧﺘﺨﺎب دارد . اﻧﺘﺨﺎب درﺳﺖ ﻣﻬﻢ اﺳﺖ . ﻫﻤﻪ ﻛﺎرﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ اﻳﺸﺎن ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ اﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ اﺳﺖ . ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ اﻧﺘﺨﺎب ، اﻧﺘﺨﺎب ! انتخاب درست !

ﻛﻤﻲ ﺑﻪ ” در اﻋﻤﺎق ” ﺑﺮ ﮔﺮدﻳﻢ ؟ ﺑﺎزي ﺑﺎزﻳﮕﺮان ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮد ؟ ﭼﻘﺪر ﻛﺎرﮔﺮداﻧﻲ ﻣﺴ ﺘﻘﻴﻢ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﺑﻮد و ﭼﻘﺪر ﻣﺸﻮرﺗﻲ ﺑﻮد و ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﺧﻮدش ﭼﻘﺪر ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﻴﺮﻧﺪه ﺑﻮد ؟
ﻋﻠﻴﺰاده : اوﻻ ﻛﺎرﮔﺮدان ﺧﻮب ، ﻛﺎرﮔﺮداﻧﻲ ﺳﺖ ﻛﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﻫﺎي درﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ . ﻳﻌﻨﻲ 50% اﻧﺘﺨﺎب ﺧﻮب ﻛﺎرﮔﺮدان ، ﻣﺸﻜﻞ ﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﻛﺎر را ﺣﻞ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ . ﻣﻦ ادﻋﺎﻳﻲ ﻧﺪارم ، اﻣﺎ ﻣﺜﻼ وﻗﺘﻲ ﺷﻬﻴﻦ ﻋﻠﻴﺰاده را ﺑﺮاي زن ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ، ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻮدﺷﺎن ﻣﻲ داﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﭼﻪ دﻟﻴﻞ ﺷﻬﻴﻦ ﻋﻠﻴﺰاده را در اﻳﻦ ﻧﻘﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ . در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺧﻮدم ، ﻧﻘﺶ زن ﻣﺴﻠﻮل را ﺑﺮاي ﺑﺎزي ﻛﺮدن دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ و وﻗﺘﻲ اﻳﺸﺎن ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﭼﻪ ﻧﻘﺸﻲ را دوﺳﺖ دارد ، ﻣﻦ اﻳﻦ ﻧﻘﺶ را اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮدم ﻛﻪ اﻳﺸﺎن ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻧﻪ اﻳﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﻛﻮﺗﺎه اﺳﺖ . ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل اﻧﺘﺨﺎب ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻬﻢ اﺳﺖ و در ﺛﺎﻧﻲ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ را ﺑﻪ ﺣﺎل ﺧ ﻮدش ﻧﻤﻲ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ، ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﺮدﻳﻢ و ﻣﻮاﻗﻌﻲ ﻛﻪ اﺷﻜﺎﻟﻲ ﺑﻮد ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺮ را اﺷﺘﺒﺎه ﻣﻲ رﻓﺘﻴﻢ ، ﺣﺘﻤﺎ راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ، ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ . ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻮاﻗﻊ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺎ را روي ﺻﺤﻨﻪ ﻧﮕﻪ ﻣﻲ داﺷﺘﻨﺪ و ﺗﻤــــﺮﻳﻦ ﺗﻜﺮار ﻣﻲ ﺷﺪ و ﺑﺮﺧﻲ ﻣﻮاﻗﻊ ﻫﻢ ﺧﻴﻠﻲ زود ﺑﻪ ﻫﺪف آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﻣﻲ رﺳﻴﺪﻳﻢ و از آن ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻲ ﮔﺬﺷﺘﻴﻢ.

ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ : دﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﺑﻮد . ﻣﺸﻮرت ﺟﺰء ارﻛﺎن اﺻﻠﻲ ﻛﺎر آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ اﺳﺖ . ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺸـــﺎوره ﻣﻲ ﮔﻴﺮد ، وﻟﻲ در ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭼﻮن اﻣﻀﺎ ء ﺧﻮدﺷﺎن ﭘﺎي ﻛﺎر اﺳﺖ ، ﺧﻮدﺷﺎن ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻧﺪ . وﻟﻲ ﺧﺐ ﻣﺸﺎوره ﻫﺴﺖ . ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮔﻔﺖ و ﮔﻮ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ، ﺣﺘﻲ در ﻣﻴﺰاﻧﺴﻦ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ  اﮔﺮ ﭼﻴﺰي ﺑﻪ ذﻫﻨﺘﺎن رﺳﻴﺪ ﻣﻄﺮح ﻛﻨﻴﺪ . ﻣﺜﻼ ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻋﻠﻴﺰاده ﺣﺮﻛﺘﻲ ﻣﻲ ﻛﺮد و اﻳﺸﺎن ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮب ﺷﺪ ، اﻳﻦ ﺣﺮﻛﺖ را ﻧﮕﻪ دار .

 اﻣﺎ ﺧﻮدﺷﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺘﻲ روي ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ .

ﻋﻠﻴﺰاده : ﺣﺘﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻮاﻗﻊ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ از ﻣﺎ ﻧﻈﺮ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ، اﮔﺮ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎدي ﻣﻲ دادﻳﻢ ﻛﻪ در راﺳﺘﺎي ﻛﺎر و ﻫﺪف اﻳﺸﺎن ﻧﺒﻮد ، ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﻧﻤﻲ ﻛﺮدﻧﺪ . ﻣﺎ ﻫﻢ ﻳﻚ ﺑﺎر ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻣﻲ دادﻳﻢ و اﮔﺮ ﻣﻲ دﻳﺪﻳﻢ ﻣﻮرد ﻗﺒﻮل اﻳﺸﺎن ﻧﻴﺴﺖ دﻳﮕﺮ آن را ﭘﻴﮕﻴﺮي ﻧﻤﻲ ﻛﺮدﻳﻢ ﭼﻮن ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻛﺎر ، ﻛﺎرﮔﺮدان دارد . ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻫﺮ ﺑﺎزﻳﮕﺮي ، ﻛﻪ ﺳﺎل ﻫﺎ وﻗﺖ و ﻋﻤﺮ ﺧﻮد را ﻣﻲ ﮔﺬارد ، ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ژاﻧﺮ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ اش ﻣﺸﺨﺺ اﺳﺖ . ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻦ ﻛﻪ ﻋﻠﻲ رﻏﻢ ﻧﻈﺮ ﻛﺎرﮔﺮدان ، ﺑﺎزﻳﮕﺮي او ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﺧﻮد را دارد و ﺑﺎ ﺑﺎزي ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺎزﻳﮕﺮان ﻣﺘﻔﺎوت اﺳﺖ .

ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ : اﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﻪ ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﺑﺴﺘﮕﻲ دارد وﻗﺘﻲ ﻣﻦ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﺑﺎزﻳﮕﺮي در اﺧﺘﻴﺎر دارم ﻛﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ اﺳﺖ ، ﺻﺎﺣﺐ اﻧﺪﻳﺸﻪ اﺳﺖ و ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﺑﻪ ﻛﺎر اﺳﺖ، ﻣﻲ ﻓﻬﻤﻢ ﻛﻪ ﺑﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﺮدي ﻃﺮف ﻫﺴﺘﻢ . ﺑﻌﺪ از ﻣﺪت ﻫﺎ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ در ﺗﺌﺎﺗﺮ ، ﺑﺎ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﺗﻜﺎن ﺑﺎزﻳﮕﺮ ، ﻣﻦ ﻣﻲ ﻓﻬﻤﻢ ﭼﻪ ﻃﻮر ﺑﺎزﻳﮕﺮي اﺳﺖ . ﻣﻲ ﻓﻬﻤﻢ ﻛﺪام ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ دارد ﻛﺎر ﻛﺮده اﺳﺖ و ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﻲ ﺧﻴﺎل اﺳﺖ .

 ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺳﺖ ﻛﻪ از ﻧﻈﺮات ﺑﺎزﻳﮕﺮ اﻫﻞ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ و اﻧﺪﻳﺸﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲ ﻛﻨﻢ و ﺣﺘﻲ ﺧﻮدم از او  ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻢ ﻛﻪ اﮔﺮ ﻧﻈﺮي دارد ﺑﮕﻮﻳﺪ . ﭼﺮا ﻛﻪ اﺛﺮ ﺑﻪ ﻧﺎم ﻣﻦ ﺗﻤﺎم ﻣﻲ ﺷﻮد . ﻓﺮدا ﻧﻤﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ  ﺻﺤﻨﻪ را ﻓﻼﻧﻲ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎ ﻛﺮد ﻛﻪ اﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ . ﻫﻤﻪ ﻛﺎرﮔﺮدان را ﻣﻲ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ . اﻣﺎ ﺑﻲ ﺷﻚ ﺑﺎزﻳﮕﺮي ﻛﻪ  ﺗﺠﺮﺑﻪ ﭼﻨﺪاﻧﻲ ﻧﺪارد ، ﻫﺮﮔﺰ از او ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻲ ﺧﻮاﻫﻢ . ﻧﻪ  اﻳﻦ ﻛﻪ ﺑﺨﻮاﻫﻢ دﻳﻜﺘﺎﺗﻮري ﺑﺎﺷﺪ ، ﺑﻠﻜﻪ او ﻫﻨﻮز ﺑﻪ اﻳﻦ آﻣﺎدﮔﻲ ﻧﺮﺳﻴﺪه اﺳﺖ . او ﺑﻪ ﻏﻠﻂ ﺧﻮاﻫﺪ  رﻓﺖ ﻣﻦ اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﻢ او را رﻫﺎ ﻛﻨﻢ ،  او ﺻﺪ در   ﺻﺪ ﺑﻪ ﻏﻠﻂ ﻣﻲ رود . ﻣﮕﺮ اﻳﻨﻜﻪ از او اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺣﺎﺻﻞ  ﻛﻨﻢ ؛ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻦ آدﻣﻲ ﻫﺴﺘﻢ ﻛﻪ اﮔﺮ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﻋﻀﻮ   ﮔﺮوﻫﻢ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎدي ﺑﺪﻫﺪ ، ﮔﻮش ﻣﻲ ﻛﻨﻢ و ﺑﻌﺪ راﺟﻊ  ﺑﻪ آن ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ آﻳﺎ در راﺳﺘﺎي آن ﻓﻜﺮ  ﻛﻠﻲ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ . اﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﻴﺪ آن را   اﻧﺠﺎم ﻣﻲ دﻫﻢ . ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻫﻢ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ ﻧﻪ . اﻣﺎ ﺑﺮﺧﻲ  از ﺑﺎزﻳﮕﺮان ﺧﻮدﺷﺎن ﺗﺠﺮﺑﻪ دارﻧﺪ . ﺳﺎل ﻫﺎ ﻛﺎر ﻛﺮده   اﻧﺪ ﺣﺘﻲ ﻛﺎرﮔﺮداﻧﻲ ﻛﺮده اﻧﺪ ، ﭘﺲ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺳﺖ ﻛﻪ  ﻣﻦ ﺑﺎ اﺣﺘﺮام ﻫﻢ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﻲ ﻛﻨﻢ . ﺣﺎﻻ زﻣﺎﻧﻲ ﻫﺴﺖ   ﻛﻪ ﻃﺮف ﭼﻮن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺑﺎزﻳﮕﺮ ، ﺷﺨﺼﻲ ﺑﻪ ﻗﻀﻴﻪ  ﻧﮕﺎه ﻣﻲ ﻛﻨﺪ و ﻧﻪ ﻛﻠﻴﺖ اﺛﺮ را ، ﻣﺼﺪاق اﻳﻦ ﻣﻲ  ﺷﻮد ﻛﻪ ﺗﻮ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻲ و ﻣﻦ ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮ ، ﭼﻮن ﻣﻦ ﻛﻠﻲ   ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻢ . او ﺷﺎﻳﺪ اﺣﺴﺎس ﻛﻨﺪ ﻛﺎرش ﻗﺸﻨﮓ اﺳﺖ  اﻣﺎ ﺑﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺎزﻳﮕﺮان ﻫﻢ ﺧﻮاﻧﻲ ﻧﺪارد و ﺳﺎﺧﺘﺎر را ﺑﻪ   ﻫﻢ ﻣﻲ رﻳﺰد . ﺑﻨﺎﺑﺮ اﻳﻦ ﺑﺮاي ﺣﻔﻆ ﺳﺎﺧﺘﺎر ،  ﻧﻈﺮش ﻋﻤﻠﻲ ﻧﻤﻲ ﺷﻮد .

 ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻣﻴﻜﻞ آﻧﮋ ﻣﺠﺴﻤﻪ اي ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد وﻗﺘﻲ  ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮداﻧﺶ ﻧﺸﺎن داد ، ﻫﻤﻪ ﻣﺒﻬﻮت دﺳﺖ  ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺷﺪﻧﺪ و ﻣﻴﻜﻞ آﻧﮋ ﺗﻴﺸﻪ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﻫﻤﺎن   ﺟﺎ دﺳﺖ ﻣﺠﺴﻤﻪ را ﺷﻜﺴﺖ . ﻫﻤــــــﻪ ﺣﻴﺮت ﻣﻲ  ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﺮا ؟ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ اﻳﻦ ﻧﻘـــــــــﺺ ﻛﺎر ﻣـــــﻦ   ﺑﻮد ﭼﺮا ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﻓﻘﻂ دﺳﺖ اﻳﻦ ﻣﺠﺴﻤﻪ را ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻛﺮدﻳﺪ . در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻫﻤﻪ اﺛﺮ دﻳﺪه ﺷﻮد . ﻳﻌﻨﻲ در ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻳﻚ اﺛﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻫﺎرﻣﻮﻧﻲ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻳﻜﻲ ﻧﻈﺮي ﺑﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻋﺎﻟﻲ ﺑﺎﺷﺪ اﻣﺎ ﺗﻚ ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﻘﻴﻪ اﺟﺰا را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲ رﻳﺰد ﻛﺎرﮔﺮدان ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ اﺟﺎزه ﻧﺪﻫﺪ او ﺑﻘﻴﻪ را ﺗﺤﺖ اﻟﺸﻌﺎع ﻗﺮار دﻫﺪ . ﻛﺎرﮔﺮداﻧﻲ ﻛﺎر ﭘﻴﭽﻴﺪه اﺳﺖ و ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺨﺖ اﺳﺖ .
ﻋﻠﻴﺰاده اﻟﺒﺘﻪ اﻳﺸﺎن ﺧﻮدﺷﺎن ﻫﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻪ ﻇﺮاﻳﻒ دﻗﺖ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ . ﻣﺜﻼ در ﺗﻤﺮﻳﻦ “در اﻋﻤﺎق” روزي ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻦ اﺣﺴﺎس ﻛﺮدم ﻳﻜﻲ از ﺑﺎزﻳﮕﺮان در ﻣﻘﺎﺑﻞ زن ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ اﮔﺮ ﻃﻮر دﻳﮕﺮي ﻋﻤﻞ ﻛﻨﺪ ، ﺑﺎزي ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻲ ﺷﻮد . اﺗﻔﺎﻗﺎ آن روز ﺧﻮد آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﻧﺒﻮد ﻣﻦ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﺑﻪ دﺳﺘﻴﺎر اﻳﺸﺎن ﮔﻔﺘﻢ ، ﻛﻪ اﮔﺮ ﻣﻦ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﻤﻞ او در ﻧﺎﻳﺶ ﻋﻜﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎن ﻧﺪﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ ؟ او ﻫﻢ ﮔﻔﺖ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮي ﻧﻤﻲ دﻫﻴﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ .
ﻣﻦ ﺑﻪ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ ﻧﮕﻔﺘﻢ ، وﻟﻲ در ﻣﻘﺎﺑﻞ آن ﻋﻤﻠﻜﺮد ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﻣﻘﺎﺑﻞ زن ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ ، واﻛﻨﺶ ﻧﺸﺎن ﻧﺪادم . ﺑﻌﺪ ﻛﻪ ﺧﻮد آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ آﻣﺪﻧﺪ و آن ﺻﺤﻨﻪ را دﻳﺪﻧﺪ ، ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﺮا اﻳﻨﺠﺎ واﻛﻨﺶ ﻧﺸﺎن ﻧﺪادي ؟! ﺧﻴﻠﻲ درﺳﺖ ﺑﻮد ! و اﻳﺸﺎن دﻗﻴﻘﺎ ﺣﺮف ﻣﻦ را زدﻧﺪ و ﻣﻦ ﺑﺴﻴﺎر ﻟﺬت ﺑﺮدم و ﺑﻪ او ﺑﻴﺸﺘﺮ اﻋﺘﻤﺎد ﻛﺮدم و ﺑﺴﻴﺎر ﻟﺬت ﻣﻲ ﺑﺮدم از اﻳﻦ ﻛﺎر .

ﻣﻦ ﺑﺎزﻳﮕﺮي و ﺗﺌﺎﺗﺮ را دوﺳﺖ دارم و وﻗﺘﻲ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﻛﺎرﮔﺮداﻧﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ اﻋﺘﻤﺎد ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ، ﻟﺬت ﻣﻲ ﺑﺮم و ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪم  2 ﻣﺎه ﺗﻤﺮﻳﻦ ” در اﻋﻤﺎق ” ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮔﺬﺷﺖ ؟ وﻗﺘﻲ ﻛﺎر ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪم و ﻣﺮﻳﺾ ﺷﺪم .

آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻬﻲ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﻫﺎرﻣﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻴﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺮﻳﺎن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ، ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲ ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺻ ﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ در ﻋﻤﻞ ﻛﻤﻲ ﻫﻤﮕﻮن ﻧﻴﺴﺖ ؟ ﻳﻌﻨﻲ ﮔﻮﻳﺎ ﺑﻴﺶ از ﺣﺪ اﻳﺮاﻧﻴﺰه ﺷﺪه اﺳﺖ ، وﻟﻲ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﺎدي ﺑﻮدﻧﺪ و اﺻﻄﻼﺣﺎ اﻳﺮاﻧﻴﺰه ﻧﺸﺪه ﺑﻮدﻧﺪ . آﻳﺎ اﻳﻦ ﻫﺎرﻣﻮﻧﻲ اﺛﺮ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﻤﻲ زﻧﺪ ؟
ﻋﺒﺪاﻟﻠﻬﻲ : ﻣﻦ در اﻳﻦ ﻛﺎر ﺗﻤﺎﻣﻲ اﺳﺎﻣﻲ روﺳﻲ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﻫﻴﭻ ﻛﺲ اﺳﻢ ﻧﺪارد و ﺑﺎ اﺳﻤﺶ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﻤﻲ ﺷﺪ . ﺣﺘﻲ ﺟﻐﺮاﻓﻴﺎ را از ﻛﺎر ﺣﺬف ﻛﺮدم . ﻳﻌﻨﻲ ﻋﺒﺎراﺗﻲ ﻛﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﻲ داد اﻳﻦ ﻗﺼﻪ در ﭼﻪ ﻧﻘﻄﻪ از ﺟﻬﺎن ﻣﻲ ﮔﺬرد را ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺣﺬف ﻛﺮدم و ﻣﻮاﻗﻌﻲ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﺤﺚ ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻣﻲ ﺷﺪ ، ﻣﻦ آﻧﻬﺎ را ﻫﻢ دﺳﺖ ﻛﺎري ﻛﺮدم ، ﻧﻪ اﻳﻦ ﻛﻪ ﻛﺎﻣﻞ ﺣﺬف ﻛﺮده ﺑﺎﺷﻢ ، ﻧﻪ . ﻛﻤﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ در ﺟﺎﻳﻲ ﭘﺴﺮ ﺳﻮال ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﺧﺪا ﻫﺴﺖ ؟ و ﭘﻴﺮﻣﺮد ﻣﻲ ﻣﺎﻧﺪ و اﺻﺮار ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﮕﻮ ﻫﺴﺖ و او ﺟﻮاب ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻮﺟﺰي ﻣﻲ دﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﻣﺮﺑﻮط اﺳﺖ ، ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﻛﺎﻓﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎورش ﻛﻨﻲ . اﮔﺮ ﺑﺎورش ﻛﻨﻲ ﻫﺴﺖ و اﮔﺮ ﺑﺎور ﻧﻜﻨﻲ ﻧﻴﺴﺖ .
و اﻳﻦ اداﻣﻪ ﭘﻴﺪا ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎن و ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﻫ ﺴﺖ ﻛﻪ ﺣﻤﺎل اﺳﺖ و اﺻﺎﻟﺘﺎ ﺗﺎﺗﺎر اﺳﺖ و او ﺣﺘﻲ راﺟﻊ ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﻣﺤﻤﺪ (ص) ﺣﺮف ﻣﻲ زﻧﺪ و در ﺟﺎﻳﻲ درﺑﺎره ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲ ﺷﻮد ، ﻛﻪ اﻳﻦ ﺣ ﻘﻴﻘﺖ ﭼﻴﺰي ﺟﺰ ﺟﻬﻨﻢ و ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺴﺖ . ﻣﻦ اﻳﻦ ﻫﺎ را دﺳﺖ ﻧﺰدم ﺑﻠﻜﻪ در ﺟﺎﻫﺎﻳﻲ ﺟﻤﻼﺗﻲ را اﺿﺎﻓﻪ ﻛﺮدم ، در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻢ اﺻﻞ اﺛﺮ از ﺑﻴﻦ رود . وﻟﻲ ﭼﺎره اي ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﺎﻳﺪ در ﺟﺎﻫﺎﻳﻲ اﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ را ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻣﻲ دادم و ﺣﺘﻲ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﻲ ﺷﺪم اﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ اﺗﻔﺎق در اﻳﺮان ﻣﻲ اﻓﺘﺪ . ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ اﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻛﻨﺶ ، واﻛﻨﺶ ﻫﺎي آدم ﻫﺎ و ﺣﺘﻲ ﻟﺒﺎس ﻫﺎي آن ﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﻲ ﻛﺮدﻳﺪ ، اﻳﻦ را ﻣﻲ دﻳﺪﻳﺪ .

اﻣﺎ ﻣﺎ ﻧﻤﻲ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻴﻢ اﻳﻦ را ﺧﻴﻠﻲ ﻋﺮﻳﺎن ﻛﻨﻴﻢ اﻳﻦ ﻓﻘﻂ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﻟﻔﺎﻓﻪ اﺗﻔﺎق ﺑﻴﻔﺘﺪ . ﻗﺼﺪي ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻢ اﺻﺮار ﻛﻨﻢ اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺸﺎﺑﻬﻲ اﻳﺠﺎد ﻣﻲ ﺷﻮد ، ﻣﻘﺼﺮ ﺧﻮد ﮔﻮرﻛﻲ اﺳﺖ ، ﭼﻮن اﻳﻦ ﻧﻮع ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ در ﻫﻤﻪ ﺟﺎي دﻧﻴﺎ ﻳﻜﺴﺎن و ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺑﺮاي ﺧﻮدﺷﺎن ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻨﺪ و ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را زﻳﺮ ﺳﻴﻄﺮه داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ . وﻟﻲ ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﻣﺎ ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ ﻛﻪ ﺑﺎزﻳﮕﺮ رادﻳﻮ اﺳﺖ و ﭼﻨﺪ ﺳﺎل اﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺎر ﺻﺤﻨﻪ ﻧﻜﺮده ﺑﻮد ، اﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ اﻳﻦ ﻛﻪ اﺻﻼ ﻛﺎر ﺻﺤﻨﻪ اي ﻧﻜﺮده ﺑﺎﺷﺪ ، ﻧﻪ ، ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻛﺎر داﺷﺘﻪ اﺳﺖ ؛ وﻟﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺧﺎﻃﺮ او ﺣﺘﻲ ﺗﺎ ﻳﻚ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ اﺟﺮا دور ﺑﻮد و ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻲ او را اذﻳﺖ ﻣﻲ ﻛﺮدم ، ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ ﻣﻦ ﻫﻤﻮاره ﺑﻪ او ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻢ : ﻧﻪ . ﻧﻪ . ﻧﻪ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﺮدم ﻛﻪ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ را ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻢ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻢ ﺗﺎ در ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺎي او ﺑﮕﺬارم ؛ وﻟﻲ در ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻳﻚ اﺗﻔﺎﻗﻲ اﻓﺘﺎد ﻛﻪ او ﻛﻤﻲ ﺧﻮدش را رﻧﮓ آﻣﻴﺰي ﻛﺮد و ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺧﻮدش را ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ . ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻛﻤﻲ ﮔﻠﻴﻢ ﺧﻮد را از آب ﺑﻴﺮون ﺑﻜﺸﺪ . اﻣﺎ ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﻋﺪم ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻛﺎﻓﻲ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﻛﻤﻲ از ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ اﺳﺖ ، ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﻲ آﻳﺪ ، اﻳﻦ در ﭼﺸﻢ ﺧﻮردن دو ﻋﻠﺖ دارد ﻳﻚ ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﻧﻘﺸﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ او دارد و دو ﻧﺪاﺷﺘﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻛﺎﻓﻲ در ﺗﺌﺎﺗﺮ اوﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﭘﻴﺶ ﻳﻜﻲ دو ﻛﺎر داﺷﺘﻪ و دﻳﮕﺮ ﺑﻪ روي ﺻﺤﻨﻪ ﻧﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ ، اﻳﻦ ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺮ ﻛﺎر او ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻣﻲ ﮔﺬارد و ﻳﻌﻨﻲ او دﻳﮕﺮ آن ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻛﺎﻓﻲ را ﻧﺪارد و ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﻣﻴﻜﺮوﻓﻦ ﻛﺎر ﻛﺮده و ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲ ﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﺻﺪاﭘﻴﺸﻪ اﺳﺖ ﺗﺎ ﻫﻨﺮﭘﻴﺸﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ .

در ﻛﻞ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ و زن او ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﻘﻴﻪ ﭘﺮﺳﻮﻧﺎژﻫﺎ ﺗﻴﭙﻴﻜﺎل ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﻋﻠﻴﺰاده : ﻧﻪ ﻣﻦ اﺻﻼ ﺗﻴﭙﻴﻜﺎل ﻛﺎر ﻧﻜﺮدم .

در واﻗﻊ ﺑﻪ ﻣﻦ اﻟﻘﺎ ﻣﻲ ﻛﺮد ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ ﺧﺎﻧﻮاده ﺗﻨﺎردﻳﻪ را ﻣﻲ دﻳﺪم .
ﻋﺒﺪاﻟﻬﻲ : ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ و ﻣﻘﺼﺮ ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ دﻟﻴﻞ اﻳﻦ اﺗﻔﺎق در ﻣﺘﻦ اﺳﺖ . ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ ﻛﻪ دﻳﺎﻟﻮگ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻣﺜﺎل ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻛﻠــﻴﺪﺳﺎز ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ ، ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮد . ﻣﻦ ﺣﺘﻲ ﮔﻔﺘﻢ ﺗﻮ آن دﻳﺎﻟﻮگ را ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﮕﻮ . ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ ﻛﻪ وارد ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻛﻠﻴﺸﻪ اي ﻧﺸﻮد . اﮔﺮ دﻗﺖ ﻛﻨﻴﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎزي ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ و ﻃﻨﺎزي اﺳﺖ و ﻳﺎ ﺣﺘﻲ ﺻﺤﺒﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻣﺮد دارد ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺎ ﻟﻮدﮔﻲ و ﻃﻨﺎزي اﺳﺖ . ﺗﻨﻬﺎ در ﻳﻚ ﻳﺎ دو ﻗﺴﻤﺖ ﺻـــﺪاﻳﺶ ﺑﺎﻻ ﻣﻲ رود ، ﺑﻘﻴﻪ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ اي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ آن ﺳﻤﺖ ﻛﺸﻴﺪه ﻧﺸﻮد ، ﮔﺎﻫﻲ وﻗﺖ ﻫﺎ ﻣﺸﻜﻞ ﻣﺘﻦ اﺳﺖ ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻮد ﻣﺘﻦ ﭼﺎره اي ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻲ ﮔﺬارد و اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﻴﺪ ﻛﻪ آن را ﺣﺬف ﻛﻨﻴﺪ اﺻﻼ درﺳﺖ ﻧﺒﻮد .

ﻣﻦ ﺧﻮدم اﻳﻦ را ﻣﻲ دﻳﺪم . وﻟﻲ ﻣﻦ ﻛﻤﻲ ﺷﻴﻄﻨﺖ ﻛﺮدم و ﺗﻴﭗ او را ﺑﺎزاري ﮔﺮﻓﺘﻢ ، ﻋﻤﺪ داﺷﺘﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺑﺎزاري دﻳﺪه ﺷﻮد ، ﺣﺎل ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﻛﺎر ﺧﻼف ﺑﺎﺷﺪ وﻟﻲ از ﻋﻤﺪ اﻳﻦ ﻛﺎر را ﻛﺮدم ، ﺳﺮش را زدم ، او رﻳﺶ ﮔﺬاﺷﺖ ، دﻛﻤﻪ را ﺑﺴﺖ و ﻛﺖ و ﺷﻠﻮار ﭘﻮﺷﻴﺪ .

ﻋﻠﻴﺰاده : آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻬﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﺗﺎﻛﻴﺪ داﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺗﻴﭗ ﺳﺎزي ﻧﻜﻨﺪ . اﻳﺸﺎن ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﻴﭗ ﺳﺎزي ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻣﻦ ﻫﻢ ﻛﺎﻣﻼ ﺟﺪي ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﺮدم ، ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻮع ﻛﺎر ﻣﻦ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺷﻜﻞ اﺳﺖ . وﻟﻲ آﻗﺎي  ﻣﻬﺪي ﻃﻬﻤﺎﺳﺒﻲ ﺑﻪ دﻟﻴﻞ اﺻﻮاﺗﻲ ﻛﻪ ﮔﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲ  ﺑﺮد او را ﺑﻪ آن ﺳﻤﺖ و ﺳﻮ ﻣﻲ ﺑﺮد و ﻫﻤﻴﺸﻪ  آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﻬﻲ ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ اﺻﻼ ﻧﻤﻲ  ﺧﻮاﻫﻢ ﺗﻴﭗ ﺳﺎزي ﺷﻮد .

 ﺧﺎﻧﻢ ﻋﻠﻴﺰاده ﭼﻴﺰي ﻛﻪ در ﺑﺎزي ﺷﻤﺎ ﺑﺮاي  ﻣﻦ ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻮد اﺳﺘﻔﺎده ﺷﻤﺎ از ﺻﺪا ﺑﻮد . ﻳﻌﻨﻲ   اﻳﻦ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﺻﺪاﻳﺘﺎن را ﺣﺘﻲ ﺑﺎﻻ ﻣﻲ ﺑﺮدﻳﺪ و  ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲ زدﻳﺪ ، ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻦ ﻛﻪ ﺻﺪا ﺑﻠﻨﺪ اﺳﺖ و ﻟﻲ در اﺧﺘﻴﺎر ﺑﺎزﻳﮕﺮ و ﻧﻘﺶ اﺳﺖ . اﻟﺒﺘﻪ اﺻﻼ  ﺑﺤﺚ آﻛﺴﺎن ﮔﺬاري و رﻳﺘﻢ ﻧﺪارم . ﻟﻄﻔﺎ در راﺑﻄﻪ   اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع و ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﺎن ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ . ﭼﺮا ﻛﻪ   ﺧﻴﻠﻲ از ﺟﻮان ﻫﺎ در ﻋﺮﺻﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ  ﻓﺮﻳﺎد زدن ، ﻳﻌﻨﻲ ﺗﺌﺎﺗﺮي ﺑﺎزي ﻛﺮدن و ﻳﺎ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ  ﻛﻨﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ آرام ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺻﺪاﻳﺸﺎن  را ﻛﻨﺘﺮل ﻛﻨﻨﺪ .

ﻋﻠﻴﺰاده : اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻛﻤﻲ ﺑﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺎزﻳﮕﺮ و  ﺗﻌﺪاد ﺳﺎل ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻛﺎر ﻛﺮده ﺑﺮﻣﻲ ﮔﺮدد ، اﻣﺎ ﻣﻦ ﻫ ﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ، ﻣﻦ در زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ   دوره ﺑﺎزﻳﮕﺮي رادﻳﻮ را ﻣﻲ ﮔﺬراﻧﺪم ﻳﻜﻲ از اﺳﺘﺎدان  ﻣﺎ آﻗﺎي ﻣﻬﺪي ﺷﺮﻓﻲ ﺑﻮد و ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ   ﻛﻪ ﻣﺎ را در ﻧﻘﺸﻲ ﻛﻪ ﺑﺎزي ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ  ﻛﻨﺪ و ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ در ﺗﻨﻮع ﺣﺲ و ﺑﻴﺎن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ؛   ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻛﻼﺳﻴﻚ ﮔﻮش ﻛﻨﻴﺪ و  ﻣﺜﺎل ﻣﻲ زد ﻛﻪ در ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻛﻼﺳﻴﻚ ﮔﺎﻫﻲ آﻧﻘﺪر  ﺻﺪاي ﺳﺎزﻫﺎ ﺿﻌﻴﻒ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮ دﻟﺖ ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﺪ   ﺻﺪا را ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺒﺮي ﺗﺎ ﺑﺸﻨﻮي . اﻣﺎ ﺑﻌـــــــﻀﻲ وﻗﺖ ﻫﺎ  ﻫﻢ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع روي ﻣﻦ ﺗﺎﺛﻴﺮﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﻦ ﻫﻢ آن را ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻛﺮده ﺑﻮدم ، ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻬﻢ اﺳﺖ . اﮔﺮ ﻫﻤﻴﻦ اﻻن ﺷﻤﺎ دﻗﺖ ﻛﻨﻴﺪ ،در ﻣﻮاﻗﻌﻲ ﺷﻤﺎ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ آراﻣﺶ ﺣﺮف ﻣﻲ زﻧﻴﻢ و ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻮرد ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻣﺎﺳﺖ ﻟﺬت ﻣﻲ ﺑﺮﻳﻢ و ﻣﻲ ﺧﻨﺪﻳﻢ . وﻟﻲ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﻳﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺣﺪ اﻧﻔﺠﺎر ﻣﻲ رﺳﻴﻢ . ﻳﻌﻨﻲ از آن ﻧﺎراﺣﺖ و ﻣﻨﺰﺟﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ و ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲ زﻧﻴﻢ . ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﺎزﻳﮕﺮي ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﻗﻮي ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ رﻧﮓ آﻣﻴﺰي ﻫﺎ را ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ . ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺎرﮔﺮدان دﻳﮕﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﺮ ﻛﺪام را ﺑﺮاي او ﺗﻮﺿﻴﺢ دﻫﺪ ، ﻛﻪ ﻛﺠﺎ ﻓﺮﻳﺎد ﺑﺰﻧﺪ ، ﻛﺠﺎ آرام ﺑﮕﻮﻳﺪ و ﻳﺎ ﻛﺠﺎ را ﺷﻤﺮده ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺗﻨﻮع ﺣﺲ و ﺗﻨﻮع ﺑﻴﺎن در ﺑﺎزي ﺧﻮب ﺑﺴﻴﺎر ﺗﺎﺛﻴﺮ دارد . اﻳﻦ ﺑﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺎزﻳﮕﺮي ﺑﺮ ﻣﻲ ﮔﺮدد ، ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﻫﺎ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ اﻳﻦ را ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻨﺪ و ﺑﻌﻀﻲ ﻧﻜﻨﻨﺪ.

آﻗﺎي ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ ﺷﻤﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل اﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺎر ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﺪ ؟

ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ : از 57 ﺣﺴﺎب ﻛﻨﻴﺪ .

ﻳﻚ ﺳﻮال ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪه ﺑﻮد و آن اﻳﻦ ﻛﻪ ﭼﺮا ﻫﻴﭻ ﻋﻜﺴﻲ از ﺷﻤﺎ در اﻳﻨــــﺘﺮﻧﺖ ﭘﻴﺪا ﻧﻤﻲ ﺷﻮد . اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع واﻗﻌﺎ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺟﺎي ﺳﻮال و ﻛﻨﺠﻜﺎوي داﺷﺖ
ﻋﺒﺪاﻟﻬﻲ : ﻣﻦ ﻋﻠﺘﺶ را ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ ، ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ ﻛﻪ ﻋﺒﺎس آدﻣﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ زﻳﺎد اﻫﻞ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ و اﻳﻦ ﻛﻪ ﺑﺨﻮاﻫﺪ دﻳﺪه ﺷﻮد ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻚ دﻟﻴﻞ ﻣﻲ  ﺗﻮاﻧﺪ اﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ : ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻋﻤﺮ ﻣﻦ اﻳﻦ اﺳﺖ .

ﭘﺲ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻣﺎ و ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻓﺴﺘﻴﻮال .

 ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ : ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻳﻚ ﺳﻮال از ﺷﻤﺎ  دارم  اﻳﻦ ﻛﻪ آﻳﺎ اﻳﺮاﻧﺸﻬﺮ زﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺷﻬﺮداري اداره   ﻣﻲ ﺷﻮد ؟

ﺑﻠﻪ .
ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ : ﻣﻦ ﻳﻚ ﺳﻮال از آﻗﺎي ﻗﺎﻟﻴﺒﺎف دارم ﺳﻮال ﻣﻦ از آﻗﺎي دﻛﺘﺮ ﻗﺎﻟﻴﺒﺎف ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺷ ﻬﺮدار ﺗﻬﺮان و اﻳﻦ ﻛﻪ ﻓﺮدي ﺑﺴﻴﺎر ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ و در زﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ دارم ﻛﻪ اﻳﺸﺎن ﻋﻀﻮ اﻓﺘﺨﺎري اﻧﺠﻤﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ؛ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﻨﺎب آﻗﺎي ﻗﺎﻟﻴﺒﺎف ﺷﻤﺎ ﻣﻲ داﻧﻴﺪ ﻛﻪ اﮔﺮ ﻗﺪرت در ﻳﻚ ﺟﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻓﺴﺎد ﻣﻲ آورد و ﺳﻮال ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﺣﺮﻓﻪ اي اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ ﺗﺎ ﻛﻲ ﺑﺎﻳﺪ رﺋﻴﺲ اﻳﺮاﻧﺸﻬﺮ ﺑﺎﺷﺪ ؟
واﻗﻌﺎ ﻫﻴﭻ راﻫﻲ ﻧﺪارد و ﻣﺎ ﻧﻤﻲ ﺗﻮاﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﻔﻮذ ﭘﻴﺪا ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻴﻢ ، آﻳﺎ واﻗﻌﺎ آدم ﻫﺎي ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ دﻳﮕﺮي وﺟﻮد ﻧﺪارﻧﺪ ﻛﻪ ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ اﻳﺸﺎن ﺷﻮﻧﺪ و اﻳﺸﺎن از اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﺟﺎي دﻳﮕﺮي ﺑﺮود ، ﻧﻪ آن ﻛﻪ ﺣﺬف ﺷﻮد.
ﺑﺮود ﺟﺎي دﻳﮕﺮ . اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻫﻨﮕﺴﺮا و ﺟﺎﻫﺎي ﺑﺰرﮔﺘﺮ و ﺑﻬﺘﺮ ، درﺟﺎت ﺑﺎﻻﺗﺮ . اﻳﻦ را ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ ﻛﻪ آﻗﺎي ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ اﺳﺘﺤﻘﺎق اﻳﻦ را دارﻧﺪ و ﻣﻦ ﻣﻲ ﺗﺮﺳﻢ ﻛﻪ ﻣﺤﻴﻂ اﻳﺮاﻧﺸﻬﺮ ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ را ﺑﻪ ﺳﺮ ِ ﺳﻨﮕﻲ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻛﺮده ﺑﺎﺷﺪ و واﻗﻌﺎ ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﺪاﻧﻢ ﻛﻪ آﻗﺎي ﻗﺎﻟﻴﺒﺎف ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﺪ ﺟﻮاب ﻳﻚ ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﺗﺌﺎﺗﺮ را ﺑﺪﻫﺪ ﻛﻪ از ﺳﺎل 57 ، در ﺣﺎل ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ اﺳﺖ ؟ ﺷﻤﺎ اﻳﻦ را ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﺪ اﻣﻴﺪوارم ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ .
ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮب اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﺸﺎن ﺳﻤﺖ دﻳﮕﺮي ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ، ﭼﻮن اﮔﺮ اﻳﻦ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﺑﭽﺮﺧﺪ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮب اﺳﺖ .

ﻋﻠﻴﺰاده : وﻟﻲ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻳﻜﻲ ﻛﻪ ﻣﻲ رود و ﻓﺮدي دﻳﮕﺮي ﻣﻲ آﻳﺪ ؛ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻓﺮﻗﻲ ﻧﻤﻲ ﻛﻨﺪ .

ﺗﻮﻓﻴﻘﻲ : ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ اﻳﻦ ﻃﻮر ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ ؛ ﻣﺎ در رادﻳﻮ ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ اي داﺷﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺪﻳﺮي ﻗﺒﻞ از آﻗﺎي ﮔﻴﻞ آﺑﺎدي ، دﻛﺘﺮ ﮔﻴﻞ آﺑﺎدي ﻛﻪ اﻻن در ﺷﻬﺮداري ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﻓﺮدي ﺑﺴﻴﺎر ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ و ﻣﻨﻀﺒﻂ ﺑﻮدﻧﺪ ، وﻗﺘﻲ اﻳﺸﺎن رﻓﺘﻨﺪ ﻳﻚ آﻗﺎﻳﻲ آﻣﺪﻧﺪ  ﻣﺪﻳﺮ ﻗﺒﻞ از آﻗﺎي ﮔﻴﻞ آﺑﺎدي ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎي آﻗﺎي ﮔﻴﻞ آﺑﺎدي را ﭘﻴﺶ ﻣﻲ ﺑﺮد اﻣﺎ ﻣﺪﻳﺮ ﺑﻌﺪي اﻳﺸﺎن ﺗﻴﺸﻪ ﺑﻪ رﻳﺸﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ زد . اﻣﺎ اﻳﻦ آﻗﺎﻳﻲ ﻛﻪ رﻓﺖ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻲ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﻮد و اﺻﻼ ﻣﺪﻳﺮ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﻧﺒﻮد و ﻟﻴﺎﻗﺖ آن ﻛﺮﺳﻲ را ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻪ ﺟﺎي اﻳﺸﺎن ﻳﻚ آﻗﺎﻳﻲ آﻣﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﺟﻮان و ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ، ﻳﻌﻨﻲ وﻗﺘﻲ اﻳﺸﺎن ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻳﺶ را اراﺋﻪ داد ، اوﻟﻴﻦ اﺗﻔﺎق اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺎ 29 ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ در رادﻳﻮ داﺷﺘﻴﻢ ﻛﻪ 21 ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ از آن ﻫﺎ را ﺣﺬف ﻛﺮد ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻔﺘﻪ اول اﻳﻦ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد و ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ زﻧﺪه ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ ؟ رادﻳﻮ ﺗﺌﺎﺗﺮ ، رادﻳﻮ ﻓﻴﻠﻢ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ دارد ؟ او ﻫﻤﻪ اﻳﻦ ﻫﺎ را ﺣﺬف ﻛﺮد و ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ داﺷﺖ و ﮔﻔﺖ واﺣﺪ ﻧﻤﺎﻳﺶ در ﺳﺎل94 از اواﺧﺮ اردﻳﺒﻬﺸﺖ ﻓﻘﻂ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ و ﮔﻔﺖ ﭼﻪ ﻧﻮع ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻫﺎﻳﻲ ، ﻫﻤﻪ اﻟﻒ اﻳﺸﺎن ﺣﺘﻲ ﻧﻮع ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻳﺶ را ﻫﻢ اراﺋﻪ داد ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ او ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪر ﻛﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎي ﻛﺎذب را ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻛﺮد اﺗﻔﺎق ﺑﺰرﮔﻲ ﺑﻮد .
ﻣﻦ اﻣﻴﺪوارم ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ اﻳﺮاﻧﺸﻬﺮ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﭼﻮن در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ اﻳﺮاﻧﺸﻬﺮ ﺑﻲ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اﺳﺖ و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اي ﻧﺪارد و ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺳﻴﺴﺘﻢ اداره ﻣﻲ ﺷﻮد . ﻣﺎ ﻧﻤﻲ ﻓﻬﻤﻴﻢ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ ، اﮔﺮ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﻫﺴﺖ ﺑﺮاي ﻣﺜﺎل ﺗﺌﺎﺗﺮﻫﺎﻳﻲ از آﻗﺎي ﻣﺤﻤﺪي ﺷﺶ ﻣﺎه در ﺑﻮﻟﻴﻨﮓ ﻋﺒﺪو ﻛﺎﻣﻞ ﻓﺮوش ﻣﻲ رود ، ﭼﺮا ﺑﻪ اﻳﺮاﻧﺸﻬﺮ ﻧﻴﺎﻳﺪ ؟ ﻣﻦ از اﻳﺸﺎن ﺳﻮال دارم ﻛﻪ ﭼﺮا آﻗﺎي ﻣ ﺤﻤﺪي در اﻳﺮاﻧﺸﻬﺮ ﻧﻴﺎﻳﺪ . اﮔﺮ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻴﺪ ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻴﺪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﭘﺮ ﺑﺎﺷﺪ و از ﺳﻪ ﭼﻬﺮه اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲ ﻛﻨﻴﺪ  ﭼﻬﺮه ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺧﻮد ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ رﻓﺘﻨﺪ و ﭼﻬﺮه ﺷﺪه اﻧﺪ در ﺳﺎل 68 رﺿﺎ ﻋﻄﺎران و ﻣﻬﺮان ﻣﺪﻳﺮي در ﻛﺎر “ﺳﻴﻤﺮغ” دﻛﺘﺮ ﺻﺎدﻗﻲ ﺑﻮدﻧﺪ . ﻳﻌﻨﻲ ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ، در ﻛﺎر “ﻫﻤﻠﺖ” ﻧﻴﺰ رﺿﺎ ﻋﻄﺎران و ﻣﻬﺮان ﻣﺪﻳﺮ ﺑﻮدﻧﺪ  ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﻪ اﻳﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ از ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ آن ﺳﻮ رﻓﺘﻨﺪ ،  وﻟﻲ واﻗﻌﺎ ﺑﻲ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اﺳﺖ .

ﻣﻦ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﻧﻤﻲ ﺷﻮد اﻳﺸﺎن ﺑﻪ ﺟﺎي دﻳﮕﺮي ﺑﺮوﻧﺪ و دﻳﮕﺮي ﺑﻴﺎﻳﺪ و اﻳﻦ ﭼﺮﺧﺶ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ اﻳﺠﺎد ﻓﺴﺎد ﻧﻜﻨﺪ ، و ﻣﻦ دﻧﺒﺎل ﺟﻮاب ﻫﺴﺘﻢ ﻛﻪ اﻣﻴﺪوارم آﻗﺎي ﻗﺎﻟﻴﺒﺎف ﺟﻮاب دﻫﻨﺪ .

و ﺣﺮف ﭘﺎﻳﺎﻧﻲ .
ﻋﺒﺪاﻟﻬﻲ : ﺻﺤﺒﺖ زﻳﺎد اﺳﺖ و ﺣﺮف ﻣﺎ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﺗﻤﻮﻣﻲ ﻧﺪارد ، ﻣﺎ آن ﻗﺪر ﺳﺨﺘﻲ ﻛﺸﻴﺪه اﻳﻢ و ﻣﻮرد ﺑﻲ ﻣﻬﺮي واﻗﻊ ﺷﺪه اﻳﻢ ، ﻛﻪ دﻟﻤﺎن ﭘﺮ از درد اﺳﺖ و اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ، ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ وﻟﻲ ﺧﺐ ﻛﻮ ﮔﻮش ﺷﻨﻮا ؟
ﻧﻤﻲ داﻧﻢ اﻳﻦ ﺣﺮف ﻣﻦ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲ ﺷﻮد ﻳﺎ ﻧﻪ وﻟﻲ در زﻣﺎن ﺷﺎه ﻣﻦ ﻛﺎر ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﻲ ﻛﺮدم و از ﺳﺎل 49 اﻳﻦ ﮔﺮوه را ﺗﺸﻜﻴﻞ دادم . ﻧﻤﺎﻳﺸﻲ ﻛﺎر ﻛﺮدم از ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎي ﻣﺮﺣﻮم ﺳﺎﻋﺪي ﺑﻪ ﻧﺎم “آي ﺑﺎﻛﻼه آي ﺑﻲ ﻛﻼه” ، از ﻓﺮﻫﻨﮓ و ﻫﻨﺮ آن زﻣﺎن ﻣﺎ ﺗﻘﺎﺿﺎي ﭘﻮل و اﻣﻜﺎﻧﺎت داﺷﺘﻴﻢ . وﻟﻲ ﻧﻤﻲ دادﻧﺪ و  ﻣﺎ ﺑﻪ ﻗﻬﺮ ﺑﻪ ﺗﻬﺮان آﻣﺪﻳﻢ و ﺑﻪ دﻓﺘﺮ وزارت  ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺮ ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺗﻨﻜﺎﺑﻦ ، ﭘﻴﭻ ﺷﻤﻴﺮان رﻓﺘﻴﻢ و  ﺟﺎﻟﺐ اﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ آﻗﺎي ﭘﻬﻠﺒﺪ را دﻳﺪﻳﻢ ﻛﻪ در آن  زﻣﺎن وزﻳﺮ ﺑﻮد ، وزﻳﺮ ﻓﺮﻫﻨﮓ و ﻫﻨﺮ ﺑﻮد ، اﻳﺸﺎن  ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺎ را ﻧﻮازش ﻛﺮد و دﺳﺘﻮر داد ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ آﻗﺎﻳﺎن   ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺷﻮد و ﻳﻚ آﻗﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎر و ﻋﻜﺎس ﻫﻢ آﻣﺪ   و ﻣﺎ درد و دل ﻫﺎﻳﻤﺎن را ﮔﻔﺘﻴﻢ و دﻳﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﻓﺮداي   آن روز ﺣﺮف ﻫﺎي ﻣﺎ ﭼﺎپ ﺷﺪ ، اﻣﺎ ﺟﺎﻟﺐ اﻳﻨﺠﺎ  ﺑﻮد ﻛﻪ وﻗﺘﻲ رﻓﺘﻴﻢ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن ، ﺑﻌﺪ از ﻳﻜﻲ دو ﻫﻔﺘﻪ  دﻳﺪم ﻧﺎﻣﻪ اي آﻣﺪ و رﻳﺲ اداره ﻣﺮا ﺧﻮاﺳﺖ  ﭼﻮن ﻣﺎ وﻗﺘﻲ ﺑﺮﮔﺸﺘﻴﻢ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن ، ﺑﻼل  ﻓﺮوﺷﻲ ﻛﺮدﻳﻢ و ﻋﻜﺲ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ و ﻣﻦ ﺑﻪ روزﻧﺎﻣﻪ ﻛﻴﻬﺎن   آن زﻣﺎن دادم ﺗﺎ اﻳﻦ ﻋﻜﺲ ﭼﺎپ ﺷﻮد و زﻳﺮ   آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﮔﺮوه ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻛﻮﭼﻪ ﺑﻼل ﻓﺮوﺷﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ درآﻣﺪ آن را ﺧﺮج ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻛﻨﻨﺪ . اﻳﺸﺎن ﮔﻔﺖ ﻳﻚ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ  ﻧﻮﺷﺘﻪ و ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ  ﻛﭙﻲ آن را ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺪﻫﻢ و ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻴﻢ  ﭼﻘﺪر ﺧﻮب . در اﻳﻦ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ  ﺑﺎﻳﺪ از ﭼﻨﻴﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻳﻲ ﺗﻘﺪﻳﺮ و ﺗﺸﻜﺮ ﻛﺮد ﻛﻪ اﻳﻦ   ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻼش ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﺌﺎﺗﺮ را در آن ﻣﻨﻄﻘﻪ زﻧﺪه   ﻧﮕﻪ دارﻧﺪ و ﺑﺎﻻي آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ” آﻗﺎ اﻧﺸﺎﷲ   درﺳﺖ ﻣﻲ ﺷﻮد . “

 ﻣﻦ دوﺑﺎره رﻓﺘﻢ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻛﺮدم و ﺑﺎز ﻫﻢ ﺷﺪ  ﺗﻴﺘﺮ روزﻧﺎﻣﻪ .

اﻻن ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﺑﻌﺪ از ﺳﻲ ، ﭼﻬﻞ  ﺳﺎل ﻫﻨﻮز ” اﻧﺸﺎﷲ درﺳﺖ ﻣﻲ ﺷﻮد” اﺳﺖ .
ﻛﻲ ﻗﺮار اﺳﺖ اﻳﻦ ﻫﺎ درﺳﺖ ﺑﺸﻮد ﻧﻤﻲ داﻧﻢ ﻣﻨﻈﻮر ﻣﻦ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﺮف زﻳﺎد اﺳﺖ ، وﻟﻲ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ؟ ﻓﻘﻂ ﻣﻦ اﻣﻴﺪوارم ﻗﻮل ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ دادﻧﺪ ، ﻋﻤﻠﻲ ﺷﻮد . آﻗﺎي ﻣﺮادﺧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺮا اﻣﻴﺪوار ﻛﺮدﻧﺪ ، ﻣﻲ ﺷﻮد ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻪ وﻋﺪه ﻫﺎي آﻧﻬﺎ اﻣﻴﺪوارم و ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮب ﺑﺮﺧﻮرد ﻛﺮدﻧﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر آﻗﺎي ﺷﻔﻴﻌﻲ ، رﺋﻴﺲ ﻣﺮﻛﺰ ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮب ﺑﺮﺧﻮرد ﻛﺮدﻧﺪ و ﻗﻮل ﻣﺴﺎﻋﺪ دادﻧﺪ و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ آﻗﺎي ﺳﺮﺳﻨﮕﻲ . ﻣﻦ اﻣﻴﺪوارﻫﺴﺘﻢ ﺑﻪ اﻳﻦ وﻋﺪه ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ داده ﺷﺪه ﻛﻪ ﺑﻌﺪ از ﻋﻴﺪ ﻋﻤﻠﻲ ﺷﻮﻧﺪ .

 ﻋﻠﻴﺰاده : اﻧﺸﺎﷲ اﺟﺮا ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ . ﻣﻦ آرزو ﻣﻲ ﻛﻨﻢ روزي ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﺳﺮ ﺟﺎي ﺧﻮدش ﻗﺮار ﺑﮕﻴﺮد .

برای دریافت ویزه نامه بهار فستیوال اینجا را کلیک کنید .