این روزها علی حسین زاده به همراه امیر کامران دو دانشجو از دانشکده هنر و معماری، در اولین تجربه ی جدی کارگردانی خود، دست به اجرای نمایش «شکیل اونیل» در سالن کوچک مرکز تئاتر مولوی زده اند.
به گزارش تئاتر فستیوال ، علي حسين زاده، دانشجوي كارشناسي بازيگري در دانشکده هنر و معماري دانشگاه آزاد است. او پیش از این سابقه بازي در نمايش هاي “بي پدر” و “اين يك پيپ نيست” به كارگرداني محمد مساوات، “ننه دلاور” به كارگرداني مهدي شجاعي، “رابينسون كروزوئه” به كارگرداني ميلاد نيك آبادي، “هارايگيري” به كارگرداني شهاب مهربان، “سياه و غزال” به كارگرداني عليرضا مهران و … را داشته است.
امير كامران که با حسین زاده دست به تجربه ای مشترک زده اند، فارغ التحصيل كارشناسي بازيگري از دانشکده هنر و معماري دانشگاه آزاد است. او نیز سابقه بازي در نمايش هاي “مرزداران” به كارگرداني وحيد رهجو و حسين ملكي، “دَر” به كارگرداني شهاب مهربان، “هارايگيري” به كارگرداني شهاب مهربان و … را در کارنامه خود دارد.
حسین زاده درباره ی نمایش “شکیل اونیل” گفت: «شکیل اونیل درباره ی فيلمنامه نويسي است كه از كودكي روياي شكيل اونيل، بسكتباليست آمريكايي را در سر دارد، دچار اختلالات رواني است. او براي مدتي با دختري وارد رابطه مي شود اما بعد از چند ماه، براي بازگشت به كانون گرم خانواده، همسر و دوقلوهايش، قصد اتمام رابطه اش با دوست دخترش را دارد.»
او همچنین اضافه کرد: «نمايش شكيل اونيل با نگاهي به نمايشنامه ريور سايد درايو، نوشتن وودي آلن و ترجمه محمدرضا اوزار توليد شده است. این نمایش در سال ٩٤ براي شركت در جشنواره تجربه، نوشته شده و از همان وقت، تمرينات این نمایش شروع شد. يك سال بعد، نمايش با شركت در جشنواره درون دانشگاهي در دانشگاه هنر و معماري، موفق به دريافت جايزه كارگرداني و بازيگري شد و در بخش نمايشنامه هم كانديد شد.»
بازیگر نمایش بی پدر درباره ی درونمایه ی نمایش شکیل اونیل گفت: «مرز بين خيال و واقعيت، جنون و هوشياري، از اصلي ترين عناصر تشكيل دهنده ي نمايش شكيل اونيل هستند، به شكلي كه سر در گمي شخصيت اصلي و باور اتفاقاتي كه شكل بيروني ندارد، در نهايت او رو به نابودي مي كشاند . این به اعتقاد ما در دنياي واقعي ما به ازاهاي فراواني دارد و مي توانيم كساني را اطراف مان پيدا كنيم كه در روياها و اوهام خود غرق می شوند و در نهایت به پرتگاه افسردگي فرو می غلتند و سرخورده و گاه حتی نابود می شوند.»
این کارگردان و بازیگر جوان در پاسخ به این سوال که از نظر سبک اجرایی کار چه رویکردی داره پاسخ داد: «سبك اجرايي كار به صورت تجربي و تلفيقي است. براي مثال جنس بازي ها در صحنه هاي مختلف كار تغيير مي كند و از رئاليسم به بازي كارتوني و فانتزي و همچنين ناتوراليسم مي رسد. همچنین شكست زماني و مكاني در نمايش وجود دارد كه با تغيير بازي ها، همچنين استفاده از نور و موسقي شكل ميگيرد. علاوه بر این استفاده از ديزالوهاي شلاقي در
كار، ريتم و پويايي نمايش رو بالا برده و براي ايجاد فضاي خيال و واقعيت، در خدمت كار بوده است.»
او در پاسخ به این سوال که روند تمرینات این نمایش به چه صورت بوده گفت: «اين نمايش براي رسيدن به اجراهاي عموم، زمان طولاني اي رو پشت سر گذاشته و در دوره هاي مختلف، تمريناتي پيوسته و گاها با فاصله از هم رو طي كرده. متن نمايش بازنويسي هاي بسيار زيادي رو داشته و به نوعي با توجه به تمرينات و پژوهش در رابطه با بيماري چند شخصيتي، تغييراتي زيادي رو از ابتداي شروع تمرينات تا زماني كه كار آماده ي
اجرا شد داشته است.»
حسین زاده از عدم حمایت عادلانه از آثار دانشجویی به شکل عام و همچنین نمایش «شکیل اونیل» به شکل خاص، گفت: «بعد از حدود سه سال دوندگي براي اجرا گرفتن، و صرف هزينه هاي فراوان، و فروش متاسفانه پايين نمايش به دليل نداشتن هزینه کافی
براي تبليغات، و يا ديگر دلايل و… بله، حمايت هایی از كار ما و گروه ما از طرف اساتيد و غيره بوده، البته فكر مي كنم قسمتي از يك شعر در اينجا كاركرد خوبي
دارد و آن این است كه: “حال همه ما خوب است ولي تو باور نكن.” به عنوان يك دانشگاهي، از دانشگاهيان تقاضا دارم كه نمايشهاي دانشجويي، يعني در اصل نمايشهاي خودمان را خودمان حمايت كنيم. اگر حمايت بچه هاي دانشگاه از كارهاي دانشجويي نباشه، گروه ها قطعا بعد از اجراي عموم، حالا در هر سطح از كيفيت هم كه باشند، دچار انرژي منفي و سر خوردگي خواهند شد.»
